บทที่ 960

ท่ามกลางก้อนเมฆที่เลื่อนลอย มีรถม้าคันหนึ่งกำลังควบตะบึงอยู่

ภายในรถม้านั้น ลู่ฝานกำลังมองดูบรรยากาศที่ราวกับเป็นพระราชวัง โดยที่ไม่พูดไม่จาอยู่นานเลย

ใหญ่โตโอ่อ่า เต็มไปด้วยตึกอาคารสูงมากมาย

กระเบื้องเคลือบ ถนนคริสตัล ผนังที่มีสีสัน แสดงออกถึงความงดงามหรูหราไปทั่วทุกจุด

“ลู่ฝาน มาทางนี้! ”

เสียงดังขึ้นที่ข้างหูของลู่ฝาน เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง บริเวณเบื้องหน้าของพระราชวังนั้น มีคนหนึ่งกำลังนั่งจิบเหล้าอยู่

องครักษ์เกราะทองทุกคน ต่างก็อยู่ที่ด้านหลังของลู่ฝาน โดยที่ไม่ก้าวเดินขึ้นไปอีก

ลู่ฝานจึงได้เดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

เก้าอี้ไม้ธรรมดาสองตัว และโต๊ะหินหนึ่งตัว

สิ่งของแบบนี้ หากวางไว้ที่อื่น ก็คงจะธรรมดาทั่วไปอย่างมาก แต่เมื่อจัดวางอยู่ที่นี่ มันช่างแปลกตายิ่งนัก ไม่เข้ากับพระราชวังหรูหราบริเวณโดยรอบนี้ เอาเสียเลย

แต่ลู่ฝานเองก็ไม่ได้พูดอะไร เขาก็แค่นั่งลงไปอย่างปกติ

ฉินฝานยื่นเหล้าแก้วหนึ่งมาให้กับลู่ฝาน และพูดว่า: “ลองชิมดู ฉันเป็นคนหมักเหล้าข้าวนี้เอง”

ลู่ฝานรับเหล้ามา แล้วก็จิบดูคำหนึ่ง และพูดขึ้นว่า: “มีรสขมเล็กน้อย แต่รสชาติไม่เลวเลย”

ฉินฝานยิ้มและพูดว่า: “ถ้าขมก็ถูกต้องแล้ว หากไม่มีรสขมแล้วจะดีได้อย่างไรล่ะ”