บทที่2160 บำเพ็ญวิถีสามวัน(1)

เสียงฝีเท้าหยุดลง ลู่ฝานก็ยืนอยู่ข้างหลังไอ้อ้วนตงและมองดูอย่างเงียบ ๆ

ในสายตาของเขา ในที่นี้มวลพลังเขตวิถีรวมตัวกันเป็นค่ายกลหยินหยางขนาดใหญ่ และพลังจำนวนนับไม่ถ้วนก็ขึ้นมาจากใต้หน้าผาและรวมเข้ากับค่ายกลนั้น

ค่ายกลนี้เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ ลมที่พัดมาคือค่ายกล ก้อนหินริมทางคือค่ายกล ต้นไม้ที่หนาแน่นและมีเสียงก็เป็นค่ายกล

พลังไหลเวียนอย่างไม่สิ้นสุด และมีแนวโน้มที่จะขยายตัวอย่างช้า ๆ

แม้ว่าการขยายตัวจะช้ามาก แต่ค่ายกลจะไม่หายไปตามกาลเวลา แต่จะมีพลังมากขึ้นเรื่อย ๆ นี่เป็นสิ่งที่น่ากลัวมาก

ลู่ฝานอดไม่ได้ที่จะแอบตกใจ หากค่ายกลนี้ขยายออกไปเช่นนี้เรื่อย ๆ อีกร้อยหรือสองร้อยปี มันจะสามารถกลายเป็นค่ายกลที่ทรงพลังที่สุดในโลกไหม?

ใครมาก็ไม่สามารถหนีความตายพ้นได้?

แม้แต่คนอย่างลู่ฝานซึ่งไม่ค่อยเชี่ยวชาญด้านค่ายกล ก็ยังเต็มไปด้วยความชื่นชมกับค่ายกลนี้

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรโผล่ออกมาจากร่างของลู่ฝาน เมื่อเห็นค่ายกลนี้ก็ตะโกนขึ้น "เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ นี่มันเป็นค่ายกลนี้อะไร? ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นมาก่อน? พระเจ้า ฟ้าดินยังมีค่ายกลธรรมชาติเช่นนี้ด้วยเหรอ ค่ายกลนี้แทบจะก่อให้เกิดความฉลาดทางจิตวิญญาณด้วยตัวมันเองแล้ว"

ลู่ฝานถามในใจ "คุณสามารถเก็บค่ายกลได้ไหม?"

เจดีย์เสวียนเก้ามังกร ไม่คิดเลยแม้แต่น้อยแล้วตอบโดยตรงว่า "ไม่ได้ เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ที่สามารถจัดตั้งค่ายกลนี้ได้นั้น เป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมืออย่างแน่นอน แข็งแกร่งที่สุดในบรรดายอดฝีมือ ในใต้หล้านี้วิทยายุทธของเขาไม่มีใครเทียบได้ แต่ว่า ดูเหมือนว่าค่ายกลนี้จะพังไปเล็กน้อย เฮ้ ใช้ตัวหนังสือสองตัวแทนดวงตาของค่ายกลนี้ เป็นวิธีการที่แปลกใหม่จริง ๆ!"

ลู่ฝานรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้นกับคำพูดของเจดีย์เสวียนเก้ามังกร

ยอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบได้ เป็นไปได้ไหมว่าในสายเลือดเสินหวง จะมีคนที่แข็งแกร่งกว่าเฟิงเทียน?

ลู่ฝานเงยหน้าขึ้นแล้วถามไอ้อ้วนตงว่า

"ผู้อาวุโสที่สร้างค่ายกลนี้ ทรงพลังจริง ๆ"

ไอ้อ้วนตงหันกลับมาแล้วตอบว่า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไงผู้อาวุโสใหญ่ก็เป็นคนสร้าง แต่ผู้อาวุโสใหญ่เองก็บอกว่าค่ายกลนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยเขา แต่ถูกย้ายมาจากค่ายกลของคนอื่น ใช่แล้ว คำว่า"คูน้ำธรรมชาติ" เดิมทีเป็นเพียงหินก้อนหนึ่งที่ฝังอยู่ตรงนั้น ตอนนี้ เมื่อได้รับพลังแห่งค่ายกล แม้แต่หินก็กลายเป็นแผ่นแล้ว"

ไอ้อ้วนตงก็เต็มไปด้วยคำชมเช่นกัน แน่นอนว่า แม้เขาจะมีความแข็งแกร่งมาก แต่เขาก็ยังไม่สามารถเข้าใจความลึกลับของค่ายกลนี้ได้

ไอ้อ้วนตงเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ และในเวลาเดียวกันก็พูดกับลู่ฝาน "เดินตามรอยของฉัน อย่าก้าวผิด"

ลู่ฝานรีบเดินตามรอยเท้าของไอ้อ้วนตง และก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ

เดี๋ยวก้าวไปข้างหน้า เดี๋ยวถอยหลัง เดี๋ยวซ้ายเดี๋ยวขวา ไอ้อ้วนตงเริ่มนำลู่ฝานไปรอบ ๆ ราวกับว่าเขากำลังเต้นรำ

บางครั้ง ทั้ง ๆ ที่มันว่างเปล่า ไอ้อ้วนตงก็ก้าวออกไป

บางครั้ง ทั้ง ๆ ที่กำลังจะชนต้นไม้ แต่ไอ้อ้วนตงยังคงเดินต่อไป

ลู่ฝานตามไปอย่างใกล้ชิด ไม่กล้าพลาดแม้แต่ก้าวเดียว

ฉากโดยรอบมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ทุกครั้งที่เขาก้าวออกไป ลู่ฝานก็รู้สึกเหมือนว่าค่ายกลกำลังหมุน

ยิ่งเข้าไปข้างใน ฝีเท้าของไอ้อ้วนตงก็ช้าลง ราวกับว่าเขากำลังคำนวณการเคลื่อนไหวครั้งต่อไป

กล่าวอีกนัยหนึ่ง วิธีการเข้าสู่ค่ายกลนี้ไม่ใช่ความเร็วคงที่ แต่ต้องคำนวณเมื่อค่ายกลมีการเปลี่ยนแปลง สิ่งสำคัญไม่ใช่วิธีการเคลื่อนที่ แต่อยู่ที่วิธีการคำนวณ ถ้าไม่เข้าใจเรื่องนี้ แม้ท่องจำทุกขั้นตอนก็ไม่มีประโยชน์เพราะครั้งต่อไปอาจจะไม่เดินแบบนี้

ไอ้อ้วนตงก็เหงื่อท่วมตัวเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าการคำนวณนั้นเหนื่อยมาก

แม้แต่คนของตัวเองยังคำนวณยากขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงคนนอกเลย ลู่ฝานตัดแผนการที่จะแอบเข้ามาอีกในอนาคตทิ้งเลย

แค่กระโดดไปมาแบบนี้ ใช้เวลาหนึ่งชั่วยาม