บทที่2159 คูน้ำธรรมชาติ

"ขอบคุณ!"

ลู่ฝานผสานมือกัน พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

ในที่สุดหนังสือซ่อนวิถีที่เขาใฝ่ฝันมานานก็สามารถดูได้อย่างเป็นทางการแล้ว

ไอ้อ้วนตงลุกขึ้นช้า ๆ แล้วพูดกับลู่ฝานว่า

"มาเถอะ ลู่ฝาน อยากอ่านหนังสือซ่อนวิถีก็ตามฉันมา"

ไอ้อ้วนตงเดินลงมาจากเขา และลู่ฝานก็รีบลุกขึ้นตามไป

ภายใต้สายตาที่จับตามองของผู้อาวุโสใหญ่เหลียงหลง ทั้งสองก็หายตัวไปอย่างรวดเร็วในป่า

ผู้อาวุโสใหญ่เหลียงหลงส่ายหัวและหัวเราะเบา ๆ และโยนแหวนจิ่วเซียวลงบนโต๊ะด้วยมือของเขา

เขาก็ไม่สนใจแหวนเช่นกัน เขาเอื้อมมือไปหยิบชามสุราแล้วเงยหน้าขึ้นจิบหนึ่งคำ

ทั้ง ๆ ที่เป็นการจิบสุราเพียงหนึ่งคำ แต่ใบหน้าของผู้อาวุโสใหญ่เหลียงหลงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

"สุราที่แรงขนาดนี้ ดื่มไม่ได้เลย!"

เหลียงหลงรีบวางชามสุราลงแล้วส่ายหัว

ทันใดนั้น สายลมก็พัดผ่านหูของเขา และการแสดงออกของเหลียงหลงก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

“เหลียงหลง หลังจากผ่านไปหลายปี นายยังดื่มสุราไม่เป็น!”

เสียงที่ดังมากับสายลม ทำให้เหลียงหลงหน้าซีดด้วยความตกใจ เขาคว้าหอกที่อยู่ข้าง ๆ

“เจ้าเฒ่า! นั่นคุณใช่ไหม ออกมา!”

เหลียงหลงพูดเสียงดัง

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับสายลม

ผู้มาใหม่คือชายชราที่เอามือไพล่หลังไว้

ดวงตาของเขาปิดสนิท และมีรอยยิ้มปรากฏที่มุมปากของชายชรา

แม้ว่าเขาจะไม่ลืมตา แต่ดูเหมือนเขาจะมองเห็นทุกอย่างแล้ว

หากลู่ฝานอยู่ที่นี่ในขณะนี้ เขาอาจจะจำได้ว่าชายชราคนนี้คือใคร

เขาเป็นชายชราที่ลู่ฝานเคยเห็นเฝ้าคลังบู๊ของประมุขในเมืองหลวง

ในปีนั้น ลู่ฝานได้รับกระบี่อู๋หมิงจากคลังบู๊

“เป็นคุณจริง ๆ ด้วย ไอ้คนตาบอด หลายปีที่ผ่านมาคุณอยู่ที่ไหนมา? ทำไมถึงมีเวลามาหาฉันได้!”

เห็นได้ชัดว่าเหลียงหลงรู้จักกับชายชรา ดังนั้น เขาจึงพูดด้วยความโกรธ จากนั้นจึงปักหอกลงบนพื้นแล้วนั่งลงอีกครั้ง

ชายชราเดินเข้ามาช้า ๆ แล้วพูดว่า “ถ้าไม่มีอะไร ฉันก็คงไม่มา เหลียงหลง นี่เป็นการนิพพานครั้งที่เท่าไหร่ของคุณแล้ว?”

เหลียงหลงกล่าวว่า “ไม่รู้ ฉันจำไม่ได้ ครั้งล่าสุดที่ฉันนิพพาน ฉันก็เอาเศษวิญญาณที่ไม่สำคัญออกมาและเอาไปทิ้งแล้ว ชาตินี้ฉันอายุแค่ยี่สิบกว่าเท่านั้น”

ชายชรายิ้มแล้วพูดว่า "อย่างนี้นี่เอง ฉันอยากจะขอบคุณคุณจริง ๆ ที่ไม่ทิ้งเศษความทรงจำเกี่ยวกับฉันทิ้ง เหลียงหลง ถึงเวลาแล้ว! "

เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา เหลียงหลงก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “เวลาอะไร? ทำไมคุณยังคงพูดจากำกวมตลอด พูดให้ชัดเจนเลยไม่ได้เหรอ?”

ชายชราเหยียดนิ้วออก แกะสลักคำว่า "ฟ้า" บนโต๊ะเบา ๆ แล้วพูดอีกครั้ง "ถึงเวลาแล้ว"

เหลียงหลงมองไปที่คำว่าฟ้า แล้วมองไปที่ชายชรา ทันใดนั้น สีหน้าของเขาเริ่มเคร่งขรึม และในที่สุดร่างกายของเขาก็สั่นด้วยความตื่นเต้น