บทที่ 2 เฉิ่มอยู่ดี(1)

“ไข่ตุ๋นน่ะอร่อยไหม?” ไม่รู้ว่าระหว่างคำพูดที่กำกวม กับใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนที่ยื่นเข้ามาใกล้กัน อันไหนที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาจากอกให้ได้

“พี่ปายไม่เคยกินไข่ตุ๋นเหรอคะ” ด้วยความปากไวก็เลยถามไปแบบนั้น

“ไม่เคย” เขาส่ายหน้ายิ้ม ๆ เหมือนกำลังกลั้นขำ “เกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยกินไข่ตุ๋นเลยว่ะ”

“ไม่เคยกินเลยเหรอ?”

“อือ” ใบหน้าหล่อเหลาพยักขึ้นลง “แล้วอร่อยไหม?”

“โคตรอร่อย” ด้วยความที่ไม่คิดอะไรก็ตอบออกไปแบบนั้น แต่ก็มีผสมอ่อย ๆ นิดหน่อย แน่นอนว่ามันเรียกเสียงหัวเราะของพี่ปายได้เป็นอย่างดี ส่วนฉันก็ได้แต่ทำหน้างง

“พี่หัวเราะอะไรอะ”

“เปล่า” เขาส่ายหน้ายิ้ม ๆ แกล้งกันชัด ๆ ก็เลยโวยวายต่อ

“เปล่าอะไรก็เห็นอยู่ว่าหัวเราะ”

“หัวเราะเด็กเฉิ่ม”

“ก็บอกว่าไม่เฉิ่ม” ด้วยความที่เมานิด ๆ ก็เลยกล้าเอ่ยปากเถียงอีกคน “ถ้าหนูถอดแว่น หนูสวยแซ่บมากเลยนะขอบอก”

“งั้นก็ลองถอดดู” พูดจบแว่นก็หลุดออกจากตาทันที จากภาพที่ชัดเจนก็กลายเป็นพร่าเบลอฉับพลัน มองเห็นแค่ความมืดรางๆ นอกนั้นก็ไม่เห็นอะไรแล้ว

“พี่ปายเอาแว่นมา หนูมองไม่เห็น” ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นปัดป่ายไปมาเหมือนคนตาบอด แต่แล้วมือก็แปะเข้ากับอะไรสักอย่าง และคิดว่าน่าจะเป็นร่างกายของพี่ปายนั่นแหละ

“มองไม่เห็นอะไรเลยเหรอ” เขาถามแต่ก็ไม่ยอมคืนแว่น และไม่ยอมขยับหนี ให้ฉันจับอยู่แบบนั้น

“ไม่เห็น”

“สั้นขนาดนั้นเลยเหรอวะ”

“ใส่ให้หนูคืนเร็ว ๆ เสียงอื้ออ้าหายไปแล้ว เดี๋ยวมีคนมาเห็น” ฉันรีบพูดขึ้นเมื่อเสียงร้องของเจนหายไปแล้ว แต่เขาก็ยังนิ่งอยู่ “พี่ปาย…”

“งั้นก็หลบ หลบแล้วก็ไม่มีคนเห็น” แล้วมือหนาก็คว้ามือฉันไปจับพร้อมกับพาเดินไปอีกทางของบ้านทันที ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามันไปทางไหนอะไรยังไง ไม่กล้าพูดด้วยเพราะกลัวว่าเจนกับเฮียจะได้ยินเสียงของฉัน

คนทำไม่อาย แต่คนแอบดูดันอายซะนี่

“พี่ปาย” ฉันเรียกขึ้นอีกครั้งเมื่ออีกคนหายไป หายไปในที่นี้คือเขาเงียบไป ซึ่งฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน “อย่าเงียบสิหนูกลัว”

“แป๊บนึง” เขาพูดขึ้นไม่ไกล เหมือนจะเห็นอะไรสว่าง ๆ ขึ้นมาก็เดาได้ว่าน่าจะเป็นโทรศัพท์มือถือ ก็เลยคว้ามือไปทางนั้นทันที แต่ไม่ได้คว้าโดนโทรศัพท์เขานะ คว้าโดนอะไรก็ไม่รู้ที่มันนุ่มนิ่มอยู่ในมือ เพราะอยากรู้ว่าคืออะไรก็เลยออกแรงบีบเบา ๆ

“เห้ย!!!” เขาสะดุ้งโหยงพร้อมกับร้องออกมาเสียงดัง

“ระ…ร้องทำไม”

“แล้วใครให้มาจับฮัมกันวะ”

“ฮะ...ฮัม” กรี๊ดดดดดดดด!! ฮัมใหญ่มาก!! ขนาดยังไม่พองตัวก็ยังใหญ่ขนาดนี้ ถ้าพองตัวจะขนาดไหน

“ก็เออน่ะสิ เธอเห็นเป็นพวงเงาะหรือไง” พี่ปายพูดขึ้นเสียงเข้มแล้วใส่แว่นคืนให้ฉัน “ขอจับดี ๆ ก็ได้ ไม่ต้องเนียน”