บทที่ 3 เฉิ่มไม่เหมือนใคร(1)

“รับเลี้ยงปะล้า เดี๋ยวเป็นน้องสาวให้ก็ได้” พี่ปายยกคิ้วเข้ม ๆ ขึ้นมองอย่างขำขันทันทีเมื่อฉันพูดจบ มีอะไรให้ขำเล่า พูดจริงนะเนี่ย!

“ดูก่อนว่ากินเยอะไหม เดี๋ยวเลี้ยงไม่ไหว” เขาว่าพร้อมกับดูเมนูที่พนักงานเอามาให้เมื่อครู่นี้ ส่วนฉันก็ชะเง้อมองไม่ต่างกัน

“หนูกินไม่เยอะหรอก สบายใจได้” ปากพูดแต่ตาก็เหล่มองเมนูไม่พัก

“เอาอะไร?” คงเห็นว่าฉันชะเง้อมองจนคอยาวเหมือนยีราฟก็เลยเลื่อนเมนูมาใกล้ฉัน ซึ่งเขาก็หันไปสั่งกับพนักงานภายในร้านแล้วนั่นแหละ ส่วนฉันที่กินอะไรแบบนี้ไม่เป็นก็ได้แต่ทำหน้าเซ็ง

“เอาแบบพี่ปายนั่นแหละ” มีแต่เมนูภาษาอังกฤษ ฉันก็ฟุตฟิตฟอไฟไม่ค่อยแข็งด้วย อ่านออกนะ แต่กลัวสะกดชื่อผิด

“ทำไมไม่เลือกอย่างอื่น อร่อยทุกเมนูนั่นแหละ” เขาพยักพเยิดหน้าไปที่เมนูอีกครั้ง เห็นแบบนั้นก็เลยส่ายหน้าไปมาเบา ๆ

“กินไม่เป็น” มันก็จริงที่ว่าตักใส่ปาก เคี้ยว ๆ แล้วก็กลืน แต่อาหารพวกนี้ต่อให้รสชาติอร่อยแค่ไหน ถ้ามันไม่ถูกปากก็ไปต่อไม่ได้อยู่ดี ฉันไม่อยากสั่งมาแล้วกินไม่หมด เสียดายของ แพงด้วย อาหารจานละพันอัพ วัตถุดิบมาจากดาวเคราะห์น้อยหรือไงก็ไม่รู้

“เดี๋ยวเลือกอร่อย ๆ ให้ก็ได้” พี่ปายพูดจบก็ไล่ชื่อเมนูอาหารให้พนักงานภายในร้านรับออเดอร์ ส่วนฉันก็มองอะไรไปเรื่อยเปื่อย เหมือนเด็กกะโปโลเข้าร้านอาหารแพง ๆ เลย แค่การแต่งตัวฉันก็เชยแล้วจริง ๆ เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนขาสั้นตัวโปรด รองเท้าผ้าใบธรรมดา กระเป๋าผ้าก็ร้อยเก้าเก้า แตกต่างจากพี่ปายมาก และแตกต่างจากลูกค้าภายในร้านมาก!

กินต้มอึ่งก็ดีอยู่แล้วตุ๋นเอ้ย...

“แล้วปกติที่บ้านกินอะไร” เขาพูดขึ้นเมื่อพนักงานเดินออกไปแล้ว

“บ้านหนูเหรอ” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

“บ้านเฉิ่มนั่นแหละ”

“ก็กินธรรมดาทั่วไป” ไม่รู้ว่าทั่วไปของฉันกับพี่ปายจะเหมือนกันหรือเปล่า ก็เลยต้องเปลี่ยนใหม่ “ทั่วไปที่เห็นได้ตามท้องตลาด”

“แล้วอะไรอร่อย” เหมือนฉันเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับพี่ปายยังไงก็ไม่รู้ เพราะสีหน้าเขาดูเหมือนตื่นเต้นที่ได้ซักถามยังไงยังงั้น

“ก็ตำปูปลาร้า แกงอ่อมหอย อ่อมมันปูใส่มะละกอ กุ้งเต้น ต้มอึ่ง หมกหน่อไม้ ประมาณนี้”

“ไม่รู้จักสักอย่างเลยกู แต่ส้มตำกูเคยกินนี่หว่า” เขาพึมพำกับตัวเอง “แล้วไอ้ต้มอะไรนะ ต้มอึ้ง?”

“ต้มอึ่งเถอะ”

“เออนั่นแหละ มันใช่ไอ้ตัวดำ ๆ ที่ลอยอยู่ในถ้วยแล้วเหยียดขาออกสี่ข้างไหม” แล้วฉันก็ต้องหัวเราะออกมาทันทีเมื่อพี่ปายพูดจบ เขาทำหน้าตลกจริง ๆ นะ พยายามอธิบายภาพประกอบ ซึ่งมันไม่ได้เข้ากับหน้าตาและท่าทางดิบเถื่อนของเขาเลย

พาคนเถื่อนมาขายขำแท้ ๆ

“นั่นแหละต้มอึ่ง อร่อยแบบนี้เลย” ว่าแล้วก็ยกนิ้วโป้งส่งไปให้เขา

“จริงเหรอวะ สงสัยต้องชวนไอ้คินไปหาซื้อมากินละ”

“ถ้าหนูกลับบ้านเดี๋ยวเอามาฝากก็ได้ ถ้าพี่หากินอยู่แถวนี้หนูกลัวมันจะมาจากคลองน้ำครำมันไม่สะอาด แต่บ้านหนูอยู่ต่างจังหวัดไง สัตว์พวกนี้อยู่ในไร่นา สะอาดเพราะอยู่กับธรรมชาติ”

“เออ ๆ เอามาฝากด้วยนะ เดี๋ยวให้เงินค่าหิ้วมา”

“โอเค” พยักหน้าหงึกหงักแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นเพื่อจบการสนทนา กดเข้าไปในแอพฯ ที่แต่งนิยายทิ้งไว้แล้วไล่อ่านคอมเมนต์ของนักอ่านที่ติดตามนิยายฉันไปเรื่อย ๆ ก็มีไม่เยอะหรอก แต่ก็พอได้อ่านนั่นแหละ