บทที่ 4 เด็กในปกครอง(1)

“วันนี้ไปร้านเหล้าหลังมอกัน” เป็นอีกครั้งที่เสียงของเพื่อนดังแทรกเข้ามาในขณะที่ฉันกำลังกดพิมพ์ต๊อกแต๊ก “ไปเป็นเพื่อนหน่อย”

“ไม่เอา จะทำงาน”

“ไปเป็นเพื่อนหน่อย” เจนย้ำอีกครั้ง ไม่เท่านั้นยังเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ แล้วกอดแขนฉันไว้อีกต่างหาก

“แกทำให้ฉันเสียการเสียงาน”

“วันเดียวเอง ต่อไปก็พักยาว ๆ แล้ว”

“เห็นพูดแบบนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่ง” ฉันกับเจนเพิ่งมารู้จักกันก็ตอนปีหนึ่งในช่วงรับน้อง เราคุยกันถูกคอก็เลยคบกันเป็นเพื่อนยาว ๆ และมาจบที่เช่าคอนโดฯ อยู่ด้วยกัน เพียงแค่นอนคนละห้องเท่านั้น

“คราวนี้จริง ๆ แล้ว โดนแม่หักเงินค่าขนม” น้ำเสียงบ่งบอกได้เลยว่าโดนหักค่าขนมจริง ๆ “ถ้ายังเที่ยวเตร่แบบนี้มีหวังโดนสั่งให้กลับไปอยู่บ้านแน่”

“วันนี้ก็เลยจะเที่ยวอำลาว่างั้น?” ฉันถามขำ ๆ นาน ๆ ทีจะเห็นเจนสลดแบบนี้ ปกติก็เปรี้ยวตลอด กลัวอะไรที่ไหน

“ก็ประมาณนั้น” เธอพยักหน้า ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ไปนะ”

“อือ ไปก็ไป”

ฉันใช้เวลาอยู่กับงานตัวเองสักพักก็ไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เลือกใส่ชุดเดรสรัดรูป แต่ก็ไม่ได้โป๊มาก ก็แค่เดรสคอเหลี่ยมแขนยาวธรรมดา ส่วนหน้าก็แต่งนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่ได้ลงรายละเอียดอะไรมากเพราะยังไงก็ใส่แว่นตาอยู่ดี

“โป๊ไปไหม” ว่าแล้วก็หมุนตัวให้เพื่อนดู “ฉันว่ามันรัดนมไป”

“ใส่แบบนี้แหละ ไปร้านเหล้ามันเป็นเรื่องธรรมดา” เจนที่กำลังรีดผมอยู่ก็ตอบขึ้น ไม่เท่านั้นยังทำหน้าล้อเลียนอีกต่างหาก “เป็นปีแล้วมั้งที่ไม่เห็นแกแต่งอะไรแบบนี้ คืนนี้จะได้ผู้ปะวะ”

“ไม่ได้หรอก แค่แต่งไปเฉย ๆ ให้เกียรติสถานที่เขาหน่อย” ถ้าจะใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนขาสั้น แล้วก็อีแตะมันก็ดูจะชิลไป แต่งเพิ่มอีกนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่เป็นไรหรอก

“แบบนี้แหละสวยแล้ว ผู้ชายจะได้เลิกมองว่าแกเฉิ่มสักที” พอได้ยินคำว่า ‘เฉิ่ม’ หน้าพี่ปายก็ผลุดขึ้นมาในสมอง ไม่มีใครเรียกฉันบ่อยจนเป็นฉายาเหมือนกันกับเขาอีกแล้ว แต่เขาก็แกล้งนั่นแหละ รู้อยู่ ก็เลยไม่ได้โกรธอะไร

เล่าก่อนว่าที่ฉันโกหกพี่ปายว่า ‘ตด’ เขาก็ไม่ได้ซักถามเรื่องอื้อ ๆ อ้า ๆ อีก คงจะเอือมระอานั่นแหละ ก็เลยไม่พูด ฉันก็เลยลอยนวลปล่อยเบลอให้มันจบไป

“ไม่ต้องใส่เสื้อกันหนาวก็ได้มั้ง” เจนพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นฉันหยิบเสื้อแขนยาวขึ้นมาใส่ “แต่งตัวออกจะสวย แกจะปิดทำไม”

“เดี๋ยวค่อยไปเปิดทีหลังไง ตอนนี้ก็อำพรางไปก่อน” ว่าจบก็ส่องกระจกอีกนิดหน่อยก็หันไปหาเจนอีกครั้ง “ไปเหอะ พร้อมแล้ว”

ร้านเหล้าหลังมหา'ลัย

เราใช้เวลาสักพักก็มาถึงร้านเหล้าหลังมอที่เจนนัดกลุ่มเพื่อนเอาไว้ ตอนแรกก็นึกว่าเป็นเพื่อนผู้หญิงในมหา'ลัยที่เราเรียน ที่ไหนได้แก๊งเดิมแถมมีผู้ชายหน้าแปลกโผล่มาสองคนอีกต่างหาก

“ไอ้เฉิ่มออกจากรูด้วยเว้ย” ไม่ต้องให้บอกใช่ไหมว่านี่คือเสียงใคร เรียกแบบนี้มีคนเดียวนั่นแหละ

“พี่ปายอย่าแซวมัน เดี๋ยวมันชวนเจนกลับห้อง”

“วันนี้กูมาถูกวันว่ะ มีสาวมาแจมด้วย” ผู้ชายคนหนึ่งที่ฉันไม่รู้จักพูดขึ้น ไม่เท่านั้นยังเลื่อนเก้าอี้ออกให้อีกต่างหาก “นั่งสิน้อง”

“ไอ้คินมึงไปนั่งข้างไอ้โอ ให้ไอ้เฉิ่มมานั่งข้างกู” พี่ปายจัดแจงที่ให้ใหม่ด้วยสีหน้าเข้ม ๆ จนฉันกับเจนมองหน้ากันอย่างงง ๆ และพี่คินก็ยอมทำตามโดยการย้ายไปนั่งข้างคนที่ชื่อโอ ส่วนฉันก็ถูกดันให้ไปนั่งข้างพี่ปาย