บทที่ 3 เฉิ่มไม่เหมือนใคร(2)

ด้วยความที่สลัดเรื่องแฟนพี่ปายทิ้งไปไม่ได้ มันก็เลยเป็นเหตุกวนใจทำให้ฉันไม่สามารถพิมพ์นิยายได้เลย เขียนแล้วก็ลบหลายรอบมาก ทำแบบนี้มาจะครึ่งชั่วโมงแล้ว

“เห้อ…” ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างอ่อนแรง ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่เรื่องของฉัน แต่ทำไมถึงรู้สึกไม่ดีก็ไม่รู้ สงสารพี่ปายอะ

และฉันก็ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเพราะไม่สามารถเขียนนิยายต่อได้ กดเข้าไปในไอจีแล้วกดไปที่ไอจีของพี่ปาย ที่รู้จักชื่อไอจีเขาก็เพราะเข้าไปดูคนที่เจนติดตามนั่นแหละ ก็เลยเห็น

“เอ้าฉิบหาย มือลั่นไปไลก์ให้เขาอีก” ว่าแล้วก็เลื่อนมือดูรูปพี่ปายไปเรื่อย ๆ ไม่คิดที่จะอันไลก์เพราะยังไงก็กดไปแล้ว เดี๋ยวมันจะมีพิรุธถ้าฉันทำแบบนั้น

P.19xx: ส่อง?

(P.19xx ติดตามคุณ)

P.19xx: ฟอลกลับด้วยเฉิ่ม

แล้วฉันก็ต้องกลอกตามองบนทันทีเมื่ออ่านการแจ้งเตือนประโยคสุดท้ายจบ แต่ก็ยอมกดติดตามกลับก่อนที่จะเข้าไปตอบแชท

[ส่องแต่มือลั่น] บอกเขาไปตรง ๆ เพราะไม่ได้รู้สึกตกใจหรือตื่นเต้นอะไรที่พี่ปายรู้ว่าฉันส่องไอจีเขา

P.19xx: มีแบบนี้ด้วยเหรอวะ ยอมรับตรง ๆ สมกับเป็นไอ้เฉิ่มจริง ๆ

“ไม่ได้เฉิ่มสักหน่อย ถ้าหนูแต่งตัวขึ้นมาอย่ามาตกหลุมรักก็แล้วกัน”

[ไม่คุยด้วยละ หนูจะทำงาน] แต่สิ่งที่พูดกับสิ่งที่พิมพ์ก็ต่างกันอยู่ดี

P.19xx: มาคุยกันก่อน ไม่มีเพื่อนคุย

[มือไม่ว่างพิมพ์ หนูทำงานอยู่]

P.19xx: งั้นโทร รับด้วยไอ้เฉิ่ม

เพียงเท่านั้นเสียงการแจ้งเตือนก็ดังต่อเนื่องรัว ๆ ฉันมองหน้าจอสักพักก็กดรับสายพี่ปาย แล้วว้ากเสียงลงใส่โทรศัพท์ทันที

“พี่จะโทรมาทำไมเนี่ย”

(เอ้า ก็บอกไปแล้ว) น้ำเสียงยียวนกวนประสาทมาก

“แต่หนูก็บอกแล้วไงว่าทำงานอยู่” ว่าจบก็เอาโทรศัพท์เปิดลำโพงวางไว้ ส่วนมือก็พิมพ์แต่งนิยายต่อ แต่ไม่รู้หรอกว่าจะมีสมาธิทำหรือเปล่า ถ้ามีเสียงรบกวนฉันแต่งไม่ได้แน่ ๆ

(ก็ทำไปดิ ได้รบกวนที่ไหน)

“กล้าพูด” ฉันบ่นขมุบขมิบ “แล้วทำไมไม่โทรหาแฟนตัวเองอะ มาโทรหาหนูทำไม”

ด้วยความอยากรู้ก็เลยเปิดประเด็นถามแบบเนียน ๆ ที่จริงก็อยากบอกพี่ปายในสิ่งที่ตัวเองเห็น แต่มันเป็นเรื่องของพวกเขาสองคน อีกทั้งก็ยังไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เป็นแบบที่คิดหรือเปล่า ก็เลยเก็บเงียบไว้ก่อน และมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันด้วย

(โทรหาไม่ได้ ทะเลาะกันอยู่)

“อ้าว…” หรือพี่ปายจะรู้แล้ว?

(ช่างเหอะ) เขาบอกตัดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดี (ว่าแต่ทำอะไรอยู่ พี่ได้ยินเสียงพิมพ์ต๊อกแต๊ก)

“ก็พิมพ์งานไง”

(รบกวนปะ?)

“มากกกกกก” ลากเสียงยาวเพื่อให้รู้ว่ารบกวนจริง ๆ เพียงเท่านั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจกลับมา

(งั้นวิดีโอคอล รับสายด้วย)

“พี่โคตรเป็นตัวป่วนเลย” ถึงจะบ่นแต่ก็กดรับสายนั่นแหละ และเมื่อภาพพี่ปายโผล่มาให้เห็นก็เลือดแทบพุ่ง “ทำไมไม่ใส่เสื้ออะ”

ถามเฉย ๆ ในใจก็อยากให้เขาถอดนาน ๆ นั่นแหละ ดีต่อใจมากเลย ><

“ร้อน” เขาเหลือบตามามองฉันครู่หนึ่งก็เบนสายตากลับไปทางเดิม “ไหนว่าทำงาน มานั่งจ้องทำไมไอ้เฉิ่ม วันนั้นก็จับฮัมพี่ วันนี้มานั่งจ้องอีก เป็นเด็กลามกหรือไง”

ย้ำจังเรื่องจับฮัมเนี่ย

“จ้องอะไร สงสัยต่างหากว่าทำอะไรอยู่” ที่จริงก็จ้องนั่นแหละ แต่ใครจะบอกให้โง่ เดี๋ยวหาเสื้อมาใส่อีก เดี๋ยวอดดูของดี

“ทำงานเหมือนกัน” แล้วเขาก็ยกกล้องขึ้นพร้อมกับส่องกล้องไปที่งานของเขา “สวยปะเฉิ่ม”

“รูปแฟนพี่เหรอ”