ตอนที่ 2.1
บทที่ 2 เฉิ่มอยู่ดี(2)
November 4, 2026
“พี่จะไปไหนเหรอ” ฉันถามพี่ปายบ้าง ไม่คิดจะเล่นตัวให้เสียเวลา
“กลับบ้าน”
“หนูจะไปห้างฯ งั้นแยกกันตรงนี้นะ ลาค่า” ไม่ลืมที่จะไหว้ลาอย่างสวยงาม
“เดี๋ยวไปส่ง จะรีบไปไหนวะ” แต่ก็ไปไหนไม่ได้อยู่ดี พี่ปายเดินมาดักหน้าฉันไว้เหมือนเดิม ส่วนพี่ผู้หญิงก็มองฉันสลับกับเขายิ้ม ๆ
“ไปเถอะ เดี๋ยวมันจะค่ำก่อน เจอกันพรุ่งนี้นะคะ” ว่าจบก็หอมแก้มพี่ปายฟอดใหญ่ท่ามกลางสี่ตาของฉันที่กำลังมองเขาสองคน และเมื่อหอมเสร็จร่างอรชรก็หายเข้าไปในห้องของเธอทันที
“พี่ผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนพี่ปายเหรอ” ฉันถามขึ้นเมื่อเราเดินออกมาไกลแล้ว จะว่าไปเธอก็หน้าคุ้น ๆ เหมือนกันนะ เหมือนฉันเคยเห็นที่ไหนมาก่อน คลับคล้ายคลับคลาแต่ก็จำไม่ได้
“ไม่เหมือนก็เหมือนนั่นแหละ”
“แล้วทำไมแฟนพี่ปายใจกว้างจัง ยอมให้พี่ปายไปส่งผู้หญิงด้วย” ถือว่าใจกว้างมากเลยนะ เพราะถ้าเป็นฉันก็คงไม่ยอมให้ทำอะไรแบบนี้หรอก
“ไม่รู้ว่ะ ไม่ได้ถามเหมือนกัน” พี่ปายพูดขึ้นเป็นจังหวะที่ผู้ชายอีกคนเดินสวนออกมาจากลิฟต์พอดี “แล้วจะไปห้างฯ ไหน จะได้ไปส่งถูก”
“จะไปส่งจริง ๆ เหรอ หนูเกรงใจอะ” เงยหน้ามองพี่ปายตาแป๋ว เพียงเท่านั้นเขาก็เคาะนิ้วลงบนแว่นตาของฉันจนได้ยินเสียงนิ้วกระทบกับเลนส์เสียงดัง
“จะไปห้างฯ ไหน” เขาถามอีกครั้ง
“ห้างฯ ใกล้ ๆ นี่แหละ ขี้เกียจไปไกล”
“ไปทำอะไร” เขาถามในขณะที่พาฉันเดินไปที่รถซูเปอร์คาร์คันหรูที่จอดอยู่ในโซนวีไอพี ใบหน้าหล่อเหลาที่ออกแนวดิบ ๆ พยักพเยิดมาที่ประตูรถฝั่งฉันเมื่อมาถึงรถเขาแล้ว
“เปิดเป็นไหม”
“ไม่เป็น” ฉันส่ายหน้าประกอบคำตอบ เจ้าของรถก็เลยเดินอ้อมมาเปิดให้ แต่ก็ไม่ลืมดีดหน้าผากฉันด้วยนะ
“นี่ไงเฉิ่ม”
“ก็บ้านหนูไม่เคยมีรถแบบนี้นี่ เปิดเป็นก็แปลกแล้ว” บ่นแล้วก็สอดตัวเข้าไปนั่งในรถ โดยที่มีพี่ปายเป็นคนปิดประตูให้เหมือนเดิม ไม่นานก็สอดตัวเข้ามานั่งในรถข้างกัน
“เถียงคำไม่ตกฟาก” เจ้าของรถบ่นแค่นั้นก็เลี้ยวรถออกจากคอนโดฯ ที่ฉันอยู่ทันที ไม่คิดที่จะต่อปากต่อคำกับเขา ใช้สี่ตามองออกไปนอกรถเมื่อค้างคาใจว่าเคยเห็นแฟนพี่ปายที่ไหนมาก่อน แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก
“หนาวไหม ให้พี่ปรับแอร์หรือเปล่า” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบของเราสองคน
“ไม่หนาว” จากตอนแรกที่จ้องวิวทิวทัศน์ ตอนนี้ต้องย้ายตามาที่หน้าของพี่ปายแทน คืนนั้นว่าหล่อมาก ๆ แล้ว เจอวันนี้เข้าไปก็อยากจะกรี๊ดออกมา เขาเป็นผู้ชายที่หล่อมากเลย หล่อแบบเถื่อน ๆ โดยเฉพาะตาเข้มคมที่ทำให้หน้าเขาดุขึ้นอีกเท่าตัว แต่ก็มีเสน่ห์มากเหมือนกัน
“หน้าพี่มีอะไรติด?”
“เปล่า แค่สงสัยว่าทำไมผู้ชายที่หล่อก็หล่อไปเลย”
“อะไรวะ” หัวคิ้วเข้มย่นเข้าหากันเหมือนไม่เข้าใจคำพูดฉัน “พูดอะไรที่ฟังแล้วมันเข้าใจง่าย ๆ ได้ไหมเฉิ่ม”
“ไม่ได้ชื่อเฉิ่ม” แย้งขึ้นทันควัน
“ก็จะเรียก มีไรไหมเฉิ่ม” เขาหันมาทำหน้าอารมณ์ดีใส่ฉัน ยกคิ้วขึ้นอย่างกวน ๆ อีกต่างหาก “ไม่ต้องอยากเป็นหรอกไข่ตุ๋น เป็นไอ้เฉิ่มดีกว่า”
“ไม่เป็น จะเป็นไข่ตุ๋น” ว่าจบก็เอาสี่ตาหันไปมองเขาเขม็ง “เรียกหนูว่าไข่ตุ๋นด้วย”
“ไม่”
“เว่ายาก เป็นตาซัง” ด้วยความที่เถียงไม่สู้ และหมั่นไส้ก็พูดภาษาอีสานใส่เขา แน่นอนว่ามันทำให้พี่ปายหันมามองฉันด้วยสีหน้าสงสัยทันที
“เห้ยเฉิ่ม หลอกด่าเป็นภาษาบ้านเกิดเหรอวะ”
“ใช่” ไม่คิดจะปฏิเสธเพราะพูดจริง ๆ “เลิกเรียกเฉิ่มเมื่อไหร่ถึงจะเลิกพูด”