1. ฝันที่เหมือนจริง

หากรักใจย่อมเอนเอียง ผิดกล่าวเป็นถูก แม้ฉลาดหลักแหลมเพียงใดก็กลายเป็นคนโง่เขลาได้เพียงพริบตา

จางหยู่เยียน ฮูหยินเอกจวนองครักษ์เว่ยเฉิงหยวน ยืนนิ่งมองสถานการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า เสียงร้องห่มร้องไห้ของสตรีอีกนางดังขึ้นปานจะขาดใจ ร่างเพรียวโอนอ่อนกอดซบเอกบุรุษผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของจางหยู่เยียน

“พี่เฉิงหยวน ฮึก ข้านึกว่าจะถูกย่ำยีศักดิ์ศรีเสียแล้ว ฮื่อ~” เกาซูเหวินกอดรัดร่างกำยำขององครักษ์หนุ่มไว้เต็มอ้อมกอด น้ำตาสีใสไหลอาบหน้า ไม่ว่าผู้ใดเห็นก็ต้องนึกสงสาร

ต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ เกิดเพราะชายชั่วที่กำลังถูกจับกดอยู่กับพื้นเรือน บ่าวชายผู้นี้บุกเข้าเรือนรับรองของเกาซูเหวินในยามวิกาล หญิงสาวกล่าวอ้างว่าอีกฝ่ายหวังจะย่ำยีนาง ดีที่มีคนได้ยินเสียงหวีดร้องของนาง จึงช่วยไว้ได้ทัน

เหตุการณ์นี้ทำให้จวนสกุลเว่ยจุดโคมไฟสว่างไสว ผู้คนต่างก็ตื่นขึ้นมาดูเหตุการณ์ ไม่เว้นแม้แต่คนท้องอย่างจางหยู่เยียน

“คนในเรือนข้าไม่มีผู้ใดกล้าทำเรื่องชั่วเช่นนี้ เจ้าคงอยากลองดีกับข้าใช่หรือไม่! พ่อบ้านถู จัดการโบยให้ครบห้าสิบไม้ แล้วนำมันไปทิ้งนอกจวน จะเป็นหรือตายก็ช่าง!” เสียงเกรี้ยวโกรธของหัวหน้าองครักษ์เว่ยเฉิงหยวน ทำเอาบ่าวรับใช้กลัวจนหัวหด กระนั้นก็สาสมกับที่บ่าวชายผู้นี้ทำ ชั่วช้าถึงขั้นคิดจะข่มเหงคนรักของนาย สงสารก็แต่คุณหนูเกาที่ต้องพบเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้

ทว่าสำหรับจางหยู่เยียนแล้ว นอกจากความสงสาร อีกความรู้สึกหนึ่งที่ผุดขึ้นมาไม่แพ้กันคือริษยา ริษยาที่สามีของนางเป็นห่วงเป็นใยเกาซูเหวิน น้อยใจผู้เป็นสามีที่ไม่คิดแบ่งปันสักเสี้ยวใจมาให้นางบ้าง

มือเรียวลูบท้องนูนใกล้คลอด ก้มหน้าซ่อนสายตาตัดพ้อไว้กับตนเอง นึกขอโทษลูกน้อยในครรภ์ที่มารดามิสามารถทำให้บิดาโอบกอดเจ้า เหมือนที่เขาโอบกอดคนรัก

แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อระหว่างเขาและนางมีเพียงสมรสพระราชทานที่เหนี่ยวรั้งเอาไว้

“นะ นายท่านโปรดเมตตาด้วยขอรับ โปรดเมตตาบ่าวด้วย บ่าวมีความจำเป็นขอรับ” บ่าวชายได้ยินบทลงโทษตาก็เบิกโพลง ละลักละล่ำพูดออกมาจนทุกสายตาหันไปจดจ้องที่เขา

“ความจำเป็นที่ต้องทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้น่ะหรือ เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่หรืออย่างไร!”

“บ่าวจำเป็นจริงๆ ขอรับ ฮะ ฮูหยินสั่งให้บ่าวทำ แลกเงินค่ารักษาน้องสาวขอรับ” เสียงสั่นเครือพูดออกมา พลันก้มหน้าโขลกศีรษะลงกับพื้น หลบหนีสายตาตื่นตระหนกของจางหยู่เยียน

“เจ้าพูดอันใดของเจ้า ข้ามิเคยออกคำสั่งเช่นนั้น...ท่านพี่ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะ” สตรีท้องโตหันไปหาสามีหวังยืนยันความบริสุทธิ์ เหตุการณ์นี้นางไม่รู้เรื่องสักนิด บ่าวชายผู้นี้นางยังจดจำใบหน้าแทบไม่ได้เสียด้วยซ้ำ

ทว่าเมื่อหันไปสบตากับร่างสูง แววตาที่ชายหนุ่มมองกลับมา ทำเอาหยู่เยียนสะอึก สายตากล่าวโทษเช่นนั้น...เขาตัดสินนางไปแล้ว

“ฮึก ข้าเข้าใจดีว่าฮูหยินมิพอใจ ที่ข้ามาขออาศัยอยู่ในจวน ขอแค่ฮูหยินเอ่ยปาก ข้าก็พร้อมจะออกไป แต่เหตุใดต้องทำกับข้าถึงเพียงนี้ ฮื่อ เราต่างก็เป็นสตรีมิใช่หรือ”

“ข้ามิได้ทำ เหตุใดเพียงแค่คำกล่าวอ้างไร้หลักฐาน คุณหนูเกาจึงปักใจเชื่อว่าเป็นข้า นี่หรือว่า...พวกเจ้าตั้งใจใส่ร้ายข้า! ท่านพี่ ท่านมองออกใช่หรือไม่ว่านางร่วมมือกับบ่าวผู้นี้จงใจใส่ร้ายข้า” จางหยู่เยียนหาใช่คนโง่ที่จะมองไม่ออก และนางก็เชื่อว่าหัวหน้าองครักษ์อย่างสามีนางย่อมมองเห็นทะลุปรุโปร่ง

“เจ้ามีหลักฐานหรือไม่ มีสิ่งใดยืนยันว่าฮูหยินจ้างวานเจ้า” คำพูดของเว่ยเฉิงหยวนทำให้สตรีตั้งครรภ์ใจชื้นขึ้นมา ทว่ามันก็ถูกดับลงด้วยของในมือบ่าวชั่ว

“นะ นี่ขอรับ ฮูหยินให้ปิ่นหยกอันนี้กับบ่าวมาเป็นค่ารักษาน้องสาว” เพียงได้เห็นของล้ำค่าทั้งเว่ยเฉิงหยวนและบ่าวในเรือนต่างก็หันหน้ามามองจางหยู่เยียน ปิ่นหยกอันนั้นเป็นปิ่นที่ฮูหยินมักใส่อยู่เสมอ เพราะเป็นปิ่นที่นายท่านมอบให้ในวันแต่งงาน

หากบ่าวผู้นี้มีหลักฐานยืนยัน นั่นก็หมายความว่าฮูหยินทำเรื่องชั่วช้าจริงๆ

“ปิ่นนี้หายไปเมื่อหลายวันก่อน เจ้าขโมยมันไปหรือ” ยามนี้คำพูดของจางหยู่เยียนราวกับขนนกที่ไร้ซึ่งน้ำหนัก ไม่มีผู้ใดเชื่อแม้แต่สามีของนาง

“ข้าคิดมาตลอดแม้ไม่รักเจ้า แต่เจ้าก็เป็นสตรีที่ดีพร้อม คงเป็นมารดาที่ดีของบุตรข้าได้ ไม่คิดว่าจิตใจเจ้าจะริษยาถึงขั้นกล้าทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้”

“ขะ ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะ ท่านพี่ให้คนสอบสวน หาความจริงอีกทีเถิด ฮึก ปิ่นนั้นมันหายไปจริงๆ ข้ามิได้โป้ปด-”

“พอสักที!” เสียงตะคอกทำเอาคนท้องสะดุ้งโหยง

“...”

“จากนี้หากข้าไม่สั่ง อย่าให้ฮูหยินก้าวออกจากเรือนของตนเองแม้แต่ก้าวเดียว กักบริเวณไว้จนกว่าจะคลอด หากคลอดแล้วข้าจะหาแม่นมมาเลี้ยงดูแทน บุตรของข้ามิควรอยู่กับสตรีเช่นเจ้า!” ดังสายฟ้าฟาดลงกลางอกผู้เป็นมารดา สองมือโอบประคองท้องของตน ลูกน้อยในครรภ์เป็นเลือดเนื้อของนาง แต่สามีกลับเอ่ยว่าจะให้ผู้อื่นเลี้ยงดู

“ท่านพี่ ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างระ-”

“พาฮูหยินกลับเรือน!”

“ฮูหยินเจ้าขา ทานอะไรสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

“ฮึก ฮื่อ เหตุใดเขาไม่เชื่อข้าสักนิดลี่จู ในสายตาของเขาข้าเป็นคนใจร้ายถึงเพียงนั้นเลยหรือ” จางหยู่เยียนปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอย่างไม่นึกอาย

จริงอยู่ว่าเขาและนางแต่งกันเพราะพระราชทานสมรส เขาไม่เคยรักนาง ลูกในท้องที่ได้มาก็เพราะเป็นนางที่วางยาปลุกกำหนัดเขา ร่วมหอกันในวันแต่งงาน แต่เขามองนางจิตใจหยาบช้าถึงขั้นจ้างคนไปข่มเหงสตรีด้วยกันเลยหรือไร

“โถ่ ฮูหยินของบ่าว” ลี่จูได้แต่นึกสงสาร ลูบเท้าปลอบนายเหนือหัวที่ร้องไห้ตั้งแต่เมื่อคืนจนหลับไป ตื่นขึ้นมาก็ยังถามเรื่องเดิมซ้ำๆ ลี่จูเองก็จนใจ มืดมนหนทางจะช่วยเหลือนายเหนือหัวห่วงก็แต่คุณหนูน้อยในครรภ์ ที่ยังไม่มีสิ่งใดตกถึงท้อง สำรับที่นำมาก็ถูกวางทิ้งไว้จนเย็นชืด

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวนำสารจากนายท่านมาส่งเจ้าค่ะ” เสียงจากด้านนอกทำให้คนร้องห่มร้องไห้ชะเง้อมอง

“เจ้าไปเปิดประตูให้นางเข้ามาที”

“เจ้าค่ะ” ลี่จูหายออกไปนอกห้องนอนพักใหญ่ก็วิ่งหน้าตั้งกลับมา รีบพยุงนายออกไปห้องโถงของเรือน

“ฮูหยินเจ้าขา นายท่านให้คนนำสำรับมาให้เจ้าค่ะ”

“ทะ ท่านพี่ให้นำมาให้หรือ” ความขุ่นหมองมลายหายไปสิ้น ใบหน้าเศร้าเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มขึ้นมาในทันใด

“เจ้าค่ะฮูหยิน นายท่านยังฝากคำพูดมาว่า จะให้คนสืบเรื่องที่เกิดขึ้นอีกที อย่าได้ประชดประชันอดข้าวอดน้ำ ถือเสียว่ามื้อนี้เป็นบทลงโทษจากนายท่าน หากข้าวไม่หมดชามอย่าได้ลุกจากโต๊ะ” ม่านม่าน สาวใช้ในเรือนของสามีที่หยู่เยียนคุ้นหน้าคุ้นตา พูดข้อความจนครบ

“งั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ ยังกำชับบ่าวให้อยู่รอจนฮูหยินทานหมดเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเจ้าก็จัดสำรับเถิด ข้าจะทานมื้อเช้าแล้ว” อารมณ์คนท้องเปลี่ยนไปสิ้นเชิง จัดการลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างมือ เตรียมนั่งทานอาหาร

สำรับตรงหน้ามีอยู่สองสามอย่าง ล้วนเป็นของที่นางชื่นชอบทั้งนั้น จิตใจของจางหยู่เยียนราวกับถูกเติมเต็ม ริมฝีปากยิ้มกว้าง มือข้างหนึ่งก็ลูบท้องบอกลูกน้อยในครรภ์ว่าบิดามิได้โกรธเคืองมารดาแล้ว