2. จะหนีอย่างไรให้พ้น (1)

“หยู่เยียน แข็งใจเอาไว้ ข้าให้คนตามหมอมาแล้ว” เพียงเห็นใบหน้าคมเดินเข้ามาด้วยท่าทางกึ่งวิ่งกึ่งเดินของเว่ยเฉิงหยวน ทำเอาคนท้องนิ่งค้าง ภาพความฝันเมื่อคืนหวนกลับมาอย่างห้ามไม่อยู่

เขาเป็นคนวางยานางกับลูก ชายตรงหน้าอยากให้นางกับลูกตาย

ความเจ็บปวดที่ยังคงค้างอยู่ ทำให้ร่างอวบถอยร่นด้วยความหวาดกลัวจนหลังชนฝา คนงามหอบหายใจถี่อยู่บนเตียง ตากลมเบิกกว้างจ้องหน้าผู้เป็นสามีด้วยความตื่นตระหนก

“ถะ ถอยออกไปนะ ถอยออกไป ลี่จู! ไล่เขาออกไป” น้ำสีใสไหลอาบแก้มเนียนไม่ต่างอันใดกับคนเสียสติ

“หยู่เยียน...” เสียงทุ้มแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน นัยน์ตาแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรืออะไรกันแน่ แต่สุดท้ายเว่ยเฉิงหยวนก็ยอมถอยห่างจากร่างสั่นเทา

“ฮูหยินเจ้าขา ตั้งสติก่อนเถิดเจ้าค่ะ นั่นนายท่านเจ้าค่ะ”

“...อึก” จางหยู่เยียนสะอึกเบาๆ หายใจเข้าออกช้าๆ กระนั้นสายตาก็คอยระแวดระวังชายหนุ่มที่ยืนห่างออกไป

มือสั่นลูบท้องปลอบลูกน้อยในครรภ์เบาๆ เป็นการย้ำเตือนว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน ตอนนี้นางพึ่งจะตั้งท้องกับอีกฝ่ายได้เพียงห้าเดือนเท่านั้น มิใช่ท้องโตใกล้คลอดเหมือนในฝัน

“ขะ ขออภัยเจ้าค่ะนายท่าน” คำเรียกขานเปลี่ยนแปลงไปทันทีเมื่อคนพูดมิสนิทใจที่จะกล่าวเรียกท่านพี่เช่นเคย นางยอมรับว่ามิอาจแยกแยะได้ เรื่องจริงเรื่องฝันผสมปนเปกันไปหมด เท่านี้จางหยู่เยียนก็พยายามบังคับตนเองถึงที่สุดแล้ว

“...มิเป็นไร เจ้า มิได้เจ็บที่ใดใช่หรือไม่”

“จะ เจ้าค่ะ”

“ดีแล้ว ข้าให้คนตามหมอมาดูอาการ อย่างไรก็ตรวจเสียหน่อย” น้ำเสียงที่เคยเย็นชา บัดนี้อ่อนลงหลายส่วน ทว่าสตรีที่ยังสับสนไหนเลยจะทันได้เอะใจ

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความเงียบงัน สองสามีภรรยานั่งคนละทิศละทาง สาวงามนั่งเอนกายอยู่บนเตียง ส่วนองครักษ์หนุ่มนั่งอยู่ตรงมุมห้อง ไร้ซึ่งเสียงพูดคุย แต่นั่นถือเป็นเรื่องดี

“ท่านหมอมาแล้วเจ้าค่ะ”

“ให้เข้ามา” เสียงทุ้มเอ่ยอนุญาต หมอหญิงก็เข้ามาตรวจดูอาการของฮูหยินสกุลเว่ย ชีพจรถูกจับเพื่อวิเคราะห์จนท่านหมอแน่ใจจึงได้เอ่ยออกมา

“มิมีสิ่งใดต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ เพียงแต่ฮูหยินต้องพักผ่อนให้มาก อย่าได้คิดฟุ้งซ่าน อย่าได้เครียดจนเกินไป ข้าจะให้ยาบำรุงไว้นะเจ้าคะ อันเก่าเหลืออยู่มากหรือไม่”

“ท่านจัดให้ข้าใหม่เถิด พอดีช่วงนี้ข้าเบื่อๆ เลยอยากจะลองเคี่ยวยาดื่มเองดู” ข้ออ้างทั้งนั้น นางเพียงป้องกันเอาไว้ ไม่อยากให้ตนเองและบุตรต้องพบจุดจบเช่นในความฝัน

“ท้องไส้อยู่ จะทำเองได้อย่างไร”

“นายท่านอย่าห่วง มีลี่จูคอยช่วยอยู่”

“แต่- เช่นนั้นก็ตามใจ” เสียงค้านหยุดลงเพียงเท่านั้น