3. จะหนีอย่างไรให้พ้น (2)

“หย่าหรือเจ้าคะ” ลี่จูทำตาโต ไม่คิดว่าเพียงความฝันคืนเดียวจะทำให้ฮูหยินคิดตัดขาดนายท่านได้ ทั้งที่ก่อนหน้ารักจนหมดใจ

แต่พอตรึกตรองจากนิสัยของนายหญิง ลี่จูก็ถอนหายใจหนัก คุณหนูจางหยู่เยียนเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก รักก็รักปักใจ หลงงมงายจนคนอื่นมองว่าโง่เง่า เชื่อจนหมดใจ ผู้ใดเตือนก็ไม่ฟัง

“อืม ข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาแล้ว ตอนนี้ชีวิตของลูกข้าสำคัญที่สุด”

แต่หากได้หมดใจ ก็พร้อมจะตัดขาดทุกเมื่อเช่นกัน

“แต่สมรสพระราชทาน-”

“ใช่ ข้ารู้ดี สมรสพระราชทานจากฝ่าบาท มิอาจหย่าขาดจากกันได้ มิเช่นนั้นจะถือว่าลบหลู่เบื้องสูง มิใช่แค่ข้าและเขาที่จะเดือดร้อน แต่สกุลเว่ยและสกุลจางก็จะเดือดร้อนไปด้วย” หยู่เยียนรู้ดีทีเดียว จึงได้นั่งวิตกอยู่ตรงนี้

“...”

“ข้าพอจะมีวิธีแล้ว เรื่องนี้คงต้องให้ท่านย่าช่วย” มือเล็กลูบหน้าท้องเบาๆ วิธีที่นางคิดได้ย่อมส่งผลต่อบุตรในครรภ์ ฐานะของเด็กน้อยที่กำลังจะเกิดมาคงยากลำบาก ทว่าอย่างไรก็ดีกว่าต้องตายตกเพราะฝีมือของผู้เป็นบิดา

“อย่าพึ่งเคร่งเครียดไปเลยเจ้าค่ะ คนจากโรงครัวคงเอาขนมของว่างมาให้แล้ว เราพักทานก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ” ลี่จูกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปเอาขนมด้านนอกเข้ามาให้นาย ทว่าทันทีที่หยู่เยียนเห็นของที่มาจากโรงครัว มือก็ปัดถาดอาหารจนคว่ำหก

เพล้ง!

“ต่อไปอย่ารับของจากโรงครัวเด็ดขาด อึก” ก้อนเนื้อในอกเต้นรัว เนื้อตัวอวบสั่นเพราะภาพในหัวมันชัดเจน

“ฮูหยิน เพราะเหตุใดเจ้าคะ”

“ข้าไม่ไว้ใจผู้ใดทั้งนั้น ต่อจากนี้เราควรทำอาหารทานเอง หลีกเลี่ยงให้ได้มากที่สุดเข้าใจหรือไม่”

“ขะ เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

“อืม ส่งคนไปแจ้งท่านย่าว่าข้าจะไปร่วมสำรับเย็นด้วย” นางคงต้องเริ่มแผนการได้แล้ว ยิ่งเร็วเท่าใดก็ยิ่งดีเท่านั้น

“ค่อยๆ เดิน พึ่งเรียกหมอมาตรวจเมื่อช่วงบ่ายมิใช่หรือ เดินเหินให้ระวังมากๆ”

“เยียนเอ๋อร์ขออภัยท่านย่าเจ้าค่ะ ทำให้ท่านต้องเป็นห่วงแล้ว” จางหยู่เยียนเดินตามแรงประคองของหญิงชรา

ไป๋เหลียนอัน ฮูหยินเฒ่าสกุลเว่ย ถือเป็นเครือญาติเพียงหนึ่งเดียวของเว่ยเฉิงหยวน เนื่องจากผู้เฒ่าเว่ยแต่งภรรยาเพียงคนเดียวซ้ำยังมีบุตรชายเพียงหนึ่ง นั่นก็คือบิดาของเฉิงหยวน แต่โชคร้ายที่หลังจากผู้เฒ่าเว่ยจากไปไม่นาน บิดามารดาของเฉิงหยวนก็ล้มป่วยเพราะโรคร้ายที่ติดมาตอนที่ไปค้าขายต่างเมือง