16. จดจำสัมผัสสุดท้าย (2)

จางหยู่เยียนถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก โล่งใจหรือ ใจหายหรือ นางมิอาจบอกได้ว่าในใจรู้สึกอย่างไรกันแน่ รู้เพียงว่านี่เป็นสิ่งที่ควรทำแล้ว

วาสนาของคู่รัก นางมิสมควรเข้ามาขัดตั้งแต่แรก แม้ว่าเรื่องพระราชทานสมรสนางจะไม่รู้เห็นด้วย แต่ก็ต้องยอมรับตามตรงว่านางดีใจเพราะยามนั้นมีใจให้เว่ยเฉิงหยวนอยู่ก่อนแล้ว จนมาตอนนี้ถึงได้นึกเสียใจในสิ่งที่ตนเองพยายามทำมาตลอด

ช่างน่าสมเพชนัก ยิ่งคิดก็ยิ่งขายหน้าตนเอง

“ฮูหยินเจ้าคะ” ลี่จูเห็นผู้เป็นนายนิ่งเงียบอยู่นานจึงสะกิดให้ได้สติ

“อืม เรากลับกันเถิด”

หลังจากกลับถึงเรือนได้ไม่นาน บ่าวรับใช้จากเรือนใหญ่ก็มาแจ้งว่าเว่ยเฉิงหยวนส่งจดหมายมา บอกจะกลับถึงเรือนเย็นนี้ หยู่เยียนถึงกับโล่งอกที่นางจัดการเตรียมแผนทั้งหมดไว้เรียบร้อยแล้ว จากนี้ก็เพียงทำตัวตามปกติ รอเพียงผลลัพธ์เท่านั้น

“จะเข้านอนแล้วหรือ”

“!!? ท่านทำข้าตกใจ...กลับมาแล้วก็ไปอาบน้ำอาบท่าเถิด จะทานมื้อเย็นหรือไม่เล่า ข้าจะให้ลี่จูไปแจ้งโรงครัวให้” จางหยู่เยียนที่นั่งสางผมอยู่หน้ากระจกพูดเจื้อยแจ้วด้วยน้ำเสียงสดใส

“...”

“อะไรของท่าน จ้องหน้าข้าอยู่ได้”

“เหตุใดวันนี้พูดกับพี่ดี ซ้ำยังถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงอีก”

“เฮ้อ! ข้าเพียงอารมณ์ดีเท่านั้น” หยู่เยียนไม่ได้สนใจ นั่งสางผมไปเรื่อยๆ

“อารมณ์ดีเรื่องใดหรือ”

“อ๊ะ! เบาๆ หน่อยเถิดลูก” จางหยู่เยียนไม่ได้ตอบคำถามของสามี เพราะดันถูกลูกน้อยในท้องดิ้นเสียจนนางจุก แม้ว่าเป็นปกติของสตรีตั้งครรภ์ แต่คนไม่รู้ถึงกับหน้าเสีย