15. จดจำสัมผัสสุดท้าย (1)

“ฮูหยินเว่ย มาถึงที่นี่อยากได้สิ่งใดหรือเจ้าคะ” แม่ค้าร้านเครื่องประดับเจ้าประจำที่จางหยู่เยียนมักมาอุดหนุนรีบวิ่งเข้ามาทักทาย พลางเดินนำลูกค้ารายใหญ่ไปดูของในร้าน

“วันนี้ข้ามาดูเครื่องประดับ อยากได้ปิ่น กำไล อืม สร้อยคอด้วยน่าจะดี”

“ดะ ได้เจ้าค่ะ ได้ เชิญทางนี้เลยเจ้าค่ะ ข้าพึ่งได้ของใหม่มา เก็บไว้ให้ฮูหยินดูคนแรกเลยเจ้าค่ะ”

“อืม งามไม่น้อย” หยู่เยียนเฉสบตากับบ่าวรับใช้ทั้งสาม สื่อเป็นนัยน์ที่รู้กันเพียงสี่คน ก่อนจะหันไปเลือกเครื่องประดับ

“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวมักเห็นคุณหนูเกาสวมใส่เครื่องประดับสีนวลขาว” ซีเยว่เอ่ยเข้าประเด็นเป็นคนแรก ก่อนจะมีอี้ถานและลี่จูคอยเสริม

“เช่นนั้นชิ้นนี้คุณหนูเกาซูเหวินน่าจะชอบนะเจ้าคะ”

“ใช่เจ้าค่ะ ฮูหยินอยากให้เป็นของรับเข้าจวน ควรซื้อที่คุณหนูเกาชอบนะเจ้าคะ” คำพูดของสาวใช้ทำเอาเถ้าแก่เนี๊ยะหูผึ่ง ความอยากรู้อยากเห็นของคน ไหนเลยจะมีที่สิ้นสุด อย่างไรเสียก็ต้องถามให้รู้เรื่องราว

“เข้าจวน...องครักษ์เว่ยจะแต่งคุณหนูเกาเข้าสกุล- ขออภัยเจ้าค่ะฮูหยิน ข้ามิสมควรพูด”

“มิเป็นไร ข้ากำลังจะหาแม่สื่อ ไปช่วยทาบทามคุณหนูเกามาเป็นฮูหยินรองให้ท่านพี่ วันนี้เลยตั้งใจมาเลือกเครื่องประดับ เผื่อจะได้ใช้เป็นของหมั้นด้วย” จางหยู่เยียนยิ้มสดใส ก่อนจะหันมาเลือกเครื่องประดับสี่ห้าชิ้น แล้วเดินออกจากร้านมา

ข่าวลือพูดกันปากต่อปาก จากหนึ่งเป็นสองจากสองเป็นสี่ เพียงแค่ไม่กี่วันหลังจากนั้นผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงก็พูดกันจ้าละหวั่น ว่าสกุลเว่ยกำลังจะทาบทามคุณหนูเกาซูเหวินมาเป็นฮูหยินรอง ก็คงจะมีแต่เว่ยเฉิงหยวนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เพราะออกไปจัดการธุระให้ฝ่าบาทที่ต่างเมือง

“เป็นอย่างไรบ้างลี่จู”

“คนลือกันทั่วแล้วเจ้าค่ะ”

“ดี ทำเช่นนี้อย่างไรเว่ยเฉิงหยวนก็มิอาจปฏิเสธ เพราะเขาคงไม่อยากทำให้คนรักต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง”

“บ่าวไม่เข้าใจเลยเจ้าค่ะ เหตุใดฮูหยินต้องทำเช่นนี้ด้วย ช่วงนี้นายท่านก็ปฏิบัติกับฮูหยินดีขึ้นมาก บ่าวคิดว่าอย่างไรเรื่องราวก็คงไม่เป็นไปตามความฝันแน่เจ้าค่ะ” ลี่จูหน้าบูดบึ้ง นางรู้แผนการทั้งหมดดี แต่นางไม่เข้าใจเลยสักนิด

“แต่การที่เขารับม่านม่านเข้ามา นั่นก็ถือว่าเรื่องราวเป็นไปตามฝันหนึ่งอย่างแล้วมิใช่หรือ”

“...”