14. เจ็บถึงเพียงนี้ (3)

คนท้องกัดขนมกุ้ยฮวาเข้าปากเพียงคำเดียวก็ทำตาโต นัยน์ตาแวววับเมื่อลิ้นได้รับรสชาติที่ยอดเยี่ยม หยู่เยียนส่งขนมที่ถืออยู่ในมือเข้าปากจนหมด และก็เป็นเฉิงหยวนที่หยิบอันใหม่ออกมากัดชิมก่อนจะยื่นให้นาง

“อร่อยใช่หรือไม่ วันหลังหากเข้าวัง พี่จะนำมาให้อีก”

“ท่านยื้อแย่งฝ่าบาท ประเดี๋ยวพระองค์จะทรงกริ้วเอาได้นะเจ้าคะ”

“อย่าห่วงเลย อันที่จริงฝ่าบาทมิค่อยชอบขนมนี้ บางวันไม่ทานเสียด้วยซ้ำ แต่วันนี้พี่ขอนำมาแบ่งเจ้า พระองค์กลับกลั่นแกล้งข้ามิยอมให้ง่ายๆ” เว่ยเฉิงหยวนส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย พลางหยิบขนมอันสุดท้ายขึ้นมากัด ก่อนจะยื่นให้คนงาม ที่ขนาดท้องกลมก็ยังมิอาจทำให้ความงามนั้นลดลงได้

“เหตุใดฝ่าบาทไม่ชอบ อร่อยถึงเพียงนี้”

“ประสาทรับรสของพระองค์คงเสียไปแล้วกระมัง ของสิ่งใดที่เจ้าว่าอร่อย มันย่อมอร่อย หากผู้อื่นเอ่ยว่ามันไม่อร่อย นั่นย่อมเป็นปัญหาที่เขา” ดวงตาที่มักดุ มองฮูหยินรักอย่างอ่อนโยน จนหยู่เยียนถึงขั้นทำตัวไม่ถูก เป็นฝ่ายหลบสายตานั้นมาก่อน

ไม่ได้นะจางหยู่เยียน อย่าหวั่นไหวกับการกระทำอันแปลกประหลาดของเขา นี่เป็นแผนของเขาแน่ๆ

“เป็นอันใดไป อยากทานอีกหรือ พี่เข้าวังไปเอาให้อีกดีหรือไม่”

“มะ ไม่เจ้าค่ะๆ ข้าอิ่มแล้ว จะไปเดินเล่นเสียหน่อย”

“เช่นนั้นพี่ไปด้วย” ร่างสูงใหญ่ลุกตาม

“นายท่านพึ่งไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทมา คงมีเรื่องให้จัดการกระมัง”

“พี่ให้ฝูเจี๋ยจัดการแล้ว ไปเถิด หรืออยากออกไปเที่ยวเล่นด้านนอก ดีหรือไม่”

“มิเป็นไรเจ้าค่ะ” น้ำเสียงหวานติดหงุดหงิด จะไม่ให้นางอารมณ์ไม่ดีได้อย่างไร นางอยากหนีจากเขาเต็มทน แต่เขากลับทำหน้าซื่อไม่รู้เจตนาของนาง!

ไม่ได้การ เห็นทีวันพรุ่งคงต้องไปทานมื้อกลางวันกับท่านย่าเสียแล้ว

“ท่านย่า นั่งก่อนเจ้าค่ะ”

“เยียนเอ๋อร์ บ่าวบอกว่าเจ้าลงครัวเองหรือ เหตุใดต้องเหนื่อย กำลังท้องกำลังไส้อยู่แท้ๆ” ไป๋เหลียนอันค่อยๆ นั่งลง ตรงหน้าเต็มไปด้วยอาหารคาวหวานที่นางชอบ ยิ่งปลื้มใจสะใภ้ผู้นี้มากขึ้น หยู่เยียนเป็นเด็กน่ารัก ช่างเอาใจ ที่สำคัญคือรู้ความ

“มิเป็นไรเจ้าค่ะ ได้ขยับร่างกายถือว่าได้ออกกำลังกาย...เราทานกันเลยดีหรือไม่เจ้าคะ”