13. เจ็บถึงเพียงนี้ (2)

“ความตั้งใจมิได้เป็นเครื่องบอกว่าเขาเจตนาดี ข้าห่วงความปลอดภัยของลูก” หยู่เยียนไม่ลังเลเลยสักนิด ยิ่งเหตุการณ์นี้เป็นดั่งภาพซ้อนเรื่องราวในฝัน นางยิ่งไม่ไว้ใจ

เขาเริ่มแผนการแล้วหรืออย่างไร ทำดีกับนาง หวังให้นางไว้ใจ ทำอาหารมาให้ ไม่รู้ว่าในนั้นมีพิษผสมอยู่หรือไม่

“เอาไปทิ้งให้หมด”

“ถะ ถึงขั้นต้องทิ้งเลยหรือเจ้าคะฮูหยิน” ไม่เพียงแค่ลี่จู แต่บ่าวทุกคนก็แสดงสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้จะแก้สถานการณ์นี้อย่างไร

“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าคงลำบากใจ เช่นนั้นข้าจะทำเอง” สตรีตั้งครรภ์หยิบถ้วยชามอาหารเทลงกระโถนอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด นางมิได้ใจร้าย นางเพียงแค่ป้องกันเอาไว้ อย่างเรื่องม่านม่านนางก็ใช่ว่าจะวางใจ คอยให้ซีเยว่จับตามองอยู่ตลอดเวลา เมื่อใดที่อีกฝ่ายทำผิดแม้เพียงน้อยนิด นางจะใช้เรื่องนั้นกำจัดม่านม่านออกจากจวนทันที

รอยยิ้มของเอกบุรุษที่ตั้งใจจะกลับมาทานมื้อเช้าร่วมกับฮูหยิน หดหายไปในทันทีที่เห็นว่าหยู่เยียนกำลังเทอาหารในจานทิ้ง ความรู้สึกยามนี้ชาหนึบไปทั้งหัวใจ คงไม่ต่างกันกับเมื่อก่อนที่หยู่เยียนรู้สึก ยามเขาเมินเฉยต่ออาหารที่นางตั้งใจทำให้

เจ็บถึงเพียงนี้เลยหรือ

“นะ นายท่าน” เสียงบ่าวผู้หนึ่งดังขึ้น ทำให้ทุกคนในศาลาหันมามองคนหยุดยืนอยู่กลางทางเดิน

“อืม นี่เจ้าทานมื้อเช้าเรียบร้อยแล้วหรือ แล้วเหตุใดพวกเจ้าไม่ยกสำรับกลับไป ปล่อยให้ฮูหยินจัดการเก็บกวาดได้อย่างไร” เว่ยเฉิงหยวนเลือกที่จะทำให้ทุกคนเชื่อว่าเขาคิดเช่นนั้น

“เจ้าค่ะๆ เร็วเข้า รีบมาเก็บสำรับออกไป”