12. เจ็บถึงเพียงนี้ (1)

ภายในห้องครัวที่มักเป็นแหล่งรวมเรื่องราว เหล่าพ่อครัวแม่ครัวซุบซิบพูดคุยกันจนมีเสียงดังขึ้นไม่หยุดไม่หย่อน แต่วันนี้กลับเงียบกริบ ต่างก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเอง เหตุเพราะนายท่านของจวนตื่นมาเข้าครัวแต่เช้า

“เรียบร้อยแล้ว หากได้เวลามื้อเช้าแล้ว พวกเจ้าจัดการอุ่นแล้วเอาลงสำรับให้ฮูหยินได้เลย” เว่ยเฉิงหยวนวางทัพพีลง ก่อนจะเดินไปล้างไม้ล้างมือ

อาหารรสมือเจ้าของจวนมิได้เลิศรสอันใด ทว่าฝีมือก็มิได้ด้อยไปกว่าเพลงดาบ เอ่ยได้ว่าเว่ยเฉิงหยวนเก่งรอบด้านก็ว่าได้

“ได้เจ้าค่ะ นายท่านจะนำไปให้ฮูหยินเองหรือไม่เจ้าคะ”

“หากข้ายังไม่กลับมา เจ้ายกสำรับไปเรือนฮูหยินได้เลย”

“เจ้าค่ะ” บ่าวในโรงครัวลอบมองกันยิ้มๆ ในที่สุดนายท่านของพวกเขาก็มิอาจละเลยความดีของฮูหยินได้ แม้ว่าเดี๋ยวนี้ฮูหยินจะไม่ค่อยใส่ใจนายท่านเหมือนก่อน แต่ก็คงเพราะคุณหนูน้อยเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ จนเดินเหินลำบาก

คราวนี้จึงเป็นสามีที่ต้องดูแลภรรยาแทน

“ฝูเจี๋ย เจ้าตามข้าไปดูการฝึกช่วงเช้า” เว่ยเฉิงหยวนเดินออกจากโรงครัว ปลายทางคือค่ายฝึกองครักษ์ดูแลเชื้อพระวงศ์ที่จัดตั้งขึ้นมาโดยเฉพาะ ไม่รวมกับค่ายทหารของแคว้น

หน้าที่หลักของเว่ยเฉิงหยวนคือฝึกองครักษ์เพื่อส่งไปดูแลเหล่าเชื้อพระวงศ์และควบคุมดูแลความปลอดภัยของฝ่าบาทเป็นหลัก ทว่าเฉิงหยวนดันมีตำแหน่งสหายรักของฮ่องเต้ด้วย ทำให้งานเขาเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน ทั้งสืบเรื่องอดีตรัชทายาท หาข่าวการวางอำนาจของสกุลชั้นสูง ไหนจะต้องเป็นที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของฝ่าบาทอีก

กระนั้นฝ่าบาทใช่ว่าใช้คนจะใช้เปล่า สกุลเว่ยมีทุกอย่างเพียบพร้อมในวันนี้ก็เป็นพระมหากรุณาจากฝ่าบาท

“เป็นอย่างไรบ้างขอรับ” ฝูเจี๋ยถามขึ้นท่ามกลางเสียงดาบที่กระทบกันไม่หยุด