11. ฝันถึงเรื่องเก่าๆ (2)

“มิได้ลืม เพียงแต่มิอยากเรียกแล้ว” จางหยู่เยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาอย่างที่ใจรู้สึก นัยน์ตาใสสบเข้ากับดวงตาพยัคฆ์ที่เคยนิ่งสนิท ทว่าวันนี้มันกลับสั่นไหวอย่างกับคำพูดของหยู่เยียนกระทบจิตใจหนักหนา

มองผิด...นางคงมองผิดไปแน่ๆ เว่ยเฉิงหยวนน่ะหรือจะเสียใจกับคำพูดของนาง

‘ยิ่งเจ้าทำเช่นนี้ ข้ายิ่งรู้สึกรังเกียจเจ้า’

‘รู้เอาไว้เถิดว่าที่ข้าทำอยู่ เพียงเพราะอยากระบายความใคร่จากฤทธิ์ยา มิได้รู้สึกพิศวาสในตัวเจ้าแม้แต่น้อย’

คำพูดมากมายที่ออกจากปากเขาล้วนเป็นความเกลียดชัง นอกจากนั้นเขาไม่เคยพูดกับนางดีๆ เลยสักครั้ง แม้แต่หางตายังไม่เคยเหลือบมองเสียด้วยซ้ำ สายตาตัดพ้อเช่นนั้นอย่าได้หวัง นางคงมองผิดไปเอง

“ข้าเตรียมหมอนกับผ้าห่มไว้ให้ท่านแล้ว นอนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะนอนที่พื้นเอง”

“เตียงเจ้ามิได้คับแคบถึงเพียงนั้น”

“ข้ารู้เจ้าค่ะ เพียงแต่ข้ามิสะดวกใจที่จะอยู่ใกล้ท่าน ถือเสียว่าเห็นแก่คนท้องเถิดเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นข้าคงนอนหลับไม่สนิทแน่” จางหยู่เยียนร่ายยาว นางไม่ได้เอาลูกมาอ้าง แต่นางรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ

ไม่ไว้ใจ ไม่วางใจ เพียงแค่อยู่ในห้องด้วยกันสองคนนางก็รู้สึกระแวงมากพอแล้ว หากให้นอนเตียงเดียวกัน มีหวังนอนไม่หลับทั้งคืน

“...เข้าใจแล้ว เจ้าขึ้นไปนอนบนเตียง พี่จะนอนพื้นเอง” คำพูดแทนตนที่เปลี่ยนไปทำเอาคนท้องชะงัก

“...” จางหยู่เยียนมองตามท่าทีไหล่ลู่คอตก เดินไปหยิบหมอนมาวางบนพื้น พลางล้มตัวลงนอน ตะแคงหันหลังให้นางอีกต่างหาก

“มีฟูกนะเจ้าคะ จะนอนพื้นทำไม” ประโยคท้ายที่พึมพำออกมาด้วยความไม่เข้าใจ เป็นถึงหัวหน้าองครักษ์ เป็นที่วางใจของฝ่าบาท เฮ้อ~ นางนึกเป็นห่วงบ้านเมืองขึ้นมาเสียแล้วสิ