10. ฝันถึงเรื่องเก่าๆ (1)

“ฮูหยินเจ้าขา เหตุใดเดินไปเดินมา โอ๊ะๆ ระวังเจ้าค่ะระวัง” ลี่จูรีบไปประคองคนท้องที่กำลังจะทรุดกายลงนั่งบนเตียง ตั้งแต่เช้าแล้วที่นายหญิงของนางกระวนกระวาย จนตอนนี้ใกล้เวลาเข้านอนแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น

“จะไม่ให้ข้ากังวลได้อย่างไรเล่าลี่จู เขาขนของมาราวกับจะถมเรือนข้า ทั้งยังเอ่ยว่าจะมานอนที่นี่ด้วย”

“ก็ดีแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ เมื่อก่อนฮูหยินก็อยากให้นายท่านมาหาที่เรือนบ่อยๆ ถึงขั้นแสร้งป่วย แสร้งแพ้ท้อง” ลี่จูก็พูดไปตามประสา

“แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากให้เขามาแล้ว รู้แล้วว่าในใจเขาคิดไม่ดีกับข้าและลูก หากว่านอนๆ อยู่แล้วเขาทำร้ายข้ากับลูก ดึงมีดมาแทงข้าจะว่าอย่างไรเล่า ลี่จูเจ้าไปลงกลอนเลยอย่าให้เขาเข้ามา”

“โถ่ ฮูหยินจะเอาเรื่องที่ตนเองฝัน มาตีความเอาเองเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าค่ะ นายท่านอาจจะอยากแทงจริง แต่คงไม่อยากใช้มีดหรอกเจ้าค่ะ คิกๆ”

“ลี่จู! เจ้าเป็นคนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน” จางหยู่เยียนโวยวายเมื่อเห็นสีหน้าหยอกล้อของสาวใช้

“เจ้าค่ะๆ ฮูหยินไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ หากว่านายท่านทำร้ายฮูหยินจริง ตะโกนดังๆ นะเจ้าคะ บ่าวจะวิ่งไปเรียกฮูหยินเฒ่ามาช่วย” ลี่จูทำสีหน้าจริงจัง แม้ในใจจะคิดว่าอย่างไรนายท่านก็ไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้น แต่ก็เพื่อความสบายใจของฮูหยิน

“อืม เจ้าใส่รองเท้าไว้รอเลยนะ หากว่าข้าตะโกนเรียก เจ้ารีบวิ่งไปบอกท่านย่าเลยนะ”

“ได้เจ้าค่ะ แต่บ่าวจะแอบแง้มประตูดูก่อนนะเจ้าคะ หากนายท่านใช้อย่างอื่นแทง บ่าวจะได้ไม่ไปตาม คิกๆ” ได้ยินคำพูดของสาวใช้จางหยู่เยียนก็อดหยิกแขนอีกฝ่ายเบาๆ มิได้ นางมิใช่คุณหนูพึ่งพ้นวัยปักปิ่นที่จะไม่เข้าใจคำพูดของสาวใช้

ลี่จูนะลี่จู ก็รู้อยู่แล้วว่าระหว่างนางกับเว่ยเฉิงหยวนเคยมีเรื่องพวกนั้นด้วยความเต็มใจเสียที่ไหน ที่ได้เจ้าก้อนแป้งมาก็เพราะนางบีบบังคับเขา

แต่จะว่าไป เหตุใดเขาถึงไม่รับข้อเสนอของนางกันนะ ไหนจะพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปนี่อีก เขาต้องการสิ่งใดกันแน่ วางแผนอะไรอยู่กันแน่

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“ข้าเข้าไปได้หรือไม่”

“ได้เจ้าค่ะ เชิญเจ้าค่ะนายท่าน”