9. แปลกประหลาด (2)

“นี่ท่านวาดอะไรของท่าน!?” เสียงหวานถึงกับเหิน เมื่อเห็นภาพที่อีกฝ่ายวาด ชายตรงหน้าอย่าพูดถึงความสามารถในการวาดภาพเลย ดูจากภาพแล้วแค่พื้นฐานยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ

ลงเส้นก็ยึกยือ ลงสีก็ผสมกับมั่วซั่วไปหมด

“ก็วาดเจ้าอย่างไรเล่า นี่หัว นี่ขา นี่ท้อง ส่วนนี่...ก็หน้าอกของเจ้า แต่ข้ามิได้วาดใหญ่เท่าของจริงนะ โอ๊ย!”

“ไม่ได้เรื่อง ตัวอะไรก็ไม่รู้ ข้าดูไม่ออกสักนิดว่าเป็นข้ากับลูก” สาวงามฟาดมือลงบนแขนสามีเต็มแรง ใบหน้าแดงก่ำดูก็รู้ว่าเขินอายที่อีกฝ่ายพูดถึงสัดส่วนที่ไม่ควรพูด

“อ่า ข้าไม่ค่อยถนัดวาดรูป”

“แล้วจะเสนอตัวมาวาดด้วยเหตุใดกัน ท่านไปฝึกดาบ ยิงธนูของท่านเถิด”

“...เข้าใจแล้ว” เว่ยเฉิงหยวนถึงกับคอตก ภาพวาดของเขาก็ดูไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ เฮ้อ~ สงสัยวิธีวาดภาพเชื่อมสัมพันธ์ที่ฝูเจี๋ยแนะนำคงไม่เป็นผลเสียแล้ว เช่นนั้นคงต้องใช้อีกวิธี-

“ท่านองครักษ์ขอรับ ฝ่าบาทเรียกเข้าเฝ้า” ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไร ฝูเจี๋ยก็วิ่งหน้าตั้งมารายงาน เป็นอันว่าวันนี้คงไม่ได้อยู่กับภรรยาแล้ว

“ข้าจะเข้าวัง เจ้าเองก็ขยับร่างกายบ้าง นั่งปักเช่นนี้ทั้งวันจะปวดเมื่อยเอาได้”

“...” จางหยู่เยียนไม่ได้ตอบกลับ เพียงแค่พยักหน้าเข้าใจ พลางแอบเหลือบตามองตามหลังกำยำไป

“นายท่าน น่าเอ็นดูจังเจ้าค่ะ”

“น่าแปลกสิไม่ว่า ก่อนหน้าเขาเคยเป็นเช่นนี้เสียเมื่อไหร่กัน เขาต้องวางแผนอะไรไว้เป็นแน่” นิ้วเล็กถูกกัดอย่างใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะออกคำสั่ง

“อี้ถาน เจ้าช่วยจับตาดูเขาให้ข้าทีได้หรือไม่ ดูว่าได้ออกไปพบเกาซูเหวินหรือไม่ ข้าอยากรู้ว่าพวกเขาแอบพบกันเพื่อวางแผนบางอย่างอยู่หรือเปล่า” แม้อี้ถานจะเป็นเพียงนางกำนัล มิได้มีวิชาสืบหาอย่างพวกทหาร แต่เรื่องเป็นหูเป็นตา อย่าได้ประมาทนางกำนัลในวังหลังเชียว

“ฮูหยินวางใจเจ้าค่ะ บ่าวจะตามดูท่านองครักษ์แล้วมารายงานฮูหยินทุกวัน” สาวใช้พระราชทานจากฮองเฮาตอบรับหนักแน่น

และนางก็ทำได้ดังปากว่าจริงๆ

“วันนี้ท่านองครักษ์แวะไปดื่มน้ำชาเจ้าค่ะ ดูเหมือนจะไปกับใต้เท้ากรมอาญา”