ตอนที่ 8
8. แปลกประหลาด (1)
November 4, 2026
“ในจวนแห่งนี้...คนที่ไว้ใจไม่ได้ที่สุดคือท่าน เว่ยเฉิงหยวน”
“ในจวนแห่งนี้...คนที่ไว้ใจไม่ได้ที่สุดคือท่าน เว่ยเฉิงหยวน”
“ในจวนแห่งนี้...คนที่ไว้ใจไม่ได้ที่สุดคือท่าน เว่ยเฉิงหยวน”
ประโยคเดิมซ้ำๆ วนเวียนอยู่ในหัวของเจ้าของจวน จนต้องเอามือก่ายหน้าผากทุกคืน ทำงานก็เหม่อลอยจนฝูเจี๋ยต้องเรียกเป็นสามสี่รอบ
“ท่านองครักษ์ ท่านองครักษ์ องครักษ์เว่ย!”
“เจ้าจะตะโกนทำไม”
“ข้าเรียกท่านมาสามรอบแล้วขอรับ ช่วงนี้ท่านมีเรื่องไม่สบายใจหรือ ปรึกษาข้าได้นะขอรับ” ฝูเจี๋ยลากเก้าอี้มานั่งหน้าโต๊ะทำงาน ตรงข้ามกับผู้เป็นนาย พอเป็นเรื่องของผู้อื่นฝูเจี๋ยก็อยากใส่ใจขึ้นมาทันที
“อะฮึ่ม ก็มีเรื่องให้คิด”
“ใช่เรื่องฮูหยินหรือไม่ขอรับ ข้าเห็นท่านไปยืนหน้าเรือนนางทุกคืน รอดับไฟค่อยกลับมานอน เหตุใดไม่เข้าไปเล่าขอรับ”
“นางมิไว้ใจข้า เอ่ยว่าในจวนคนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดก็คือข้า” รอยยิ้มเจื่อนเป็นตัวบอกว่าเรื่องนี้คงกระทบจิตใจผู้พูดพอควร
“เช่นนั้น...ก็ทำให้นางไว้ใจสิขอรับ”
“ทำอย่างไรเล่า”
“ก่อนหน้าท่านองครักษ์นอกจากไม่รักใคร่ฮูหยิน ยังเย็นชา มองข้าม ราวกับว่านางไม่มีตัวตน ไม่แปลกที่ความสัมพันธ์ของพวกท่านจะเหินห่าง แล้ววันก่อนยังทำให้ฮูหยินโกรธอีก”
“จะช่วยหรือจะเหยียบข้าซ้ำกันแน่” สายตาเฉี่ยวตวัดมองลูกน้องจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง
“ตะ แต่ไม่ต้องห่วงขอรับ ในเมื่อท่านมาปรึกษาข้าแล้ว ฮูหยินย่อมกลับมารักมาหลงท่านเหมือนเดิมแน่” เด็กหนุ่มหยักคิ้วสองทีเป็นการเพิ่มความมั่นใจ แต่สำหรับคนมอง คงอยากเตะเข้าให้สักทีมากกว่า
เฮ้อ~ นี่เขาปรึกษาถูกคนใช่หรือไม่
“ฮูหยินเจ้าคะ นายท่านมาเจ้าค่ะ” ลี่จูสะกิดเรียกคนที่ตั้งใจ จดจ่ออยู่กับการดูงานปักของซีเยว่บนศาลาหลังเรือน
“เขามาทำไม” ไม่ต้องรอให้จางหยู่เยียนสงสัย ชายหนุ่มก็หอบหิ้วเอาทั้งกระดาษ สี กระดานไม้ขึ้นมาบนศาลา ทำเอาซีเยว่ต้องลุกถอยให้สามีภรรยานั่งด้วยกัน