6. หาตัวช่วย (1)

นายทั้งสองของจวนเร่งสืบเท้าเดินไปยังหน้าประตู เพื่อดูสถานการณ์ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ เมื่อมาถึงจึงพบว่ามีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่กับพื้น เสื้อผ้าที่ใส่เก่าจนมีบางที่ขาดเป็นรู ผมเผ้าของนางผู้นั้นยุ่งเหยิง ใบหน้ามีรอยถูกตบตีจนเลือดกบปาก

แต่ทว่า...ผิวพรรณ รูปร่าง หน้าตากลับไม่เหมือนสตรีเร่ร่อน

“!!! ม่านม่าน” ทันทีที่จางหยู่เยียนเดินมาถึง ใบหน้าของสตรีตรงหน้าทำเอาคนท้องตกใจจนเซถอยไปข้างหลัง ดีที่มีลี่จูเดินตามมาจึงประคองไว้ได้ทัน

“หยู่เยียน!” เว่ยเฉิงหยวนเองก็รีบโอบประคองฮูหยินเอาไว้ในอ้อมแขน เขย่าตัวเบาๆ เพื่อเรียกสติ เพราะยามนี้คนในอ้อมกอดตาเบิกโพลงจ้องเขม็งไปยังสตรีไร้ที่มา

“ขะ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

“นายท่าน ฮูหยิน ช่วยข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะโดนพวกขอทานข่มเหง ฮึก พวกมันพยายามทำเช่นนี้หลายครั้งแล้ว หากข้าไม่ยอมพวกมันก็ตบตีข้า ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ฮื้อ~”

จางหยู่เยียนบีบมือของตนเองแน่น สตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นม่านม่านไม่ผิดแน่ เหตุใดเหตุการณ์มันจึงเหมือนในฝันเข้าไปทุกที ก่อนหน้ายังโล่งใจเพราะสาวใช้ในจวนองครักษ์ไม่มีผู้ใดหน้าเหมือนม่านม่าน

“หยุดร้องไห้แล้วเล่ามาให้ละเอียดว่าเจ้าเป็นผู้ใด ต้องการให้ช่วยอย่างไรก็ว่ามา”

“ข้าเป็นขอทานเจ้าค่ะ ข้าโดนกระทำอย่างที่เล่าไป วะ วันนี้ทนไม่ไหว จึงมาขอทำงานแลกข้าวแลกน้ำเจ้าค่ะ” สตรีสกปรกก้มคำนับหัวโขลกพื้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนผู้คนนึกสงสาร ต่างจากจางหยู่เยียนที่ไม่คิดจะให้ในจวนมีบ่าวเช่นนี้อยู่

“นางโกหก อย่ารับนางเข้ามานะ” เสียงสั่นเอ่ยบอกสามีเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน นางจะไม่ยอมให้ศัตรูอยู่ใกล้ตัวเป็นอันขาด ทว่าสิทธิขาดในการตัดสินใจมิใช่นาง

“...”

“ท่านอย่าได้สงสารนาง นางมิใช่คนดี ท่านก็เห็นว่าผิวพรรณ รูปร่างของนางไม่เหมือนกับขอทานเลยสักนิด ไล่นางออกไป อย่าให้เข้ามาในจวนได้อีก”

“พ่อบ้านถู จัดการหาห้องให้พักแล้วสอนงานให้นางเสีย”

“เว่ยเฉิงหยวน!” จางหยู่เยียนขืนตัวออกจากอ้อมกอดของสามี ตวัดตามองอีกฝ่ายอย่างโกรธเคือง นอกจากไม่ไล่เขายังรับอีกฝ่ายเข้ามาอยู่ในจวนอีก

“ลี่จู พาฮูหยินกลับเรือน”

“ท่านองครักษ์ทำฮูหยินโกรธหรือขอรับ” ฝูเจี๋ย คนสนิทของเว่ยเฉิงหยวนทวงถามทันทีที่กลับมาถึงจวน เห็นนายเหนือหัวนั่งทำหน้าเครียดจึงอดถามไม่ได้ว่าข่าวจากพ่อบ้านถูเชื่อถือได้หรือไม่