5. เหตุใดจึงปฏิเสธ (2)

“เจ้าคิดจะแยกบิดากับบุตร มิใจร้ายไปหน่อยหรือ”

“...ท่านเองก็มิได้อยากให้เขาเกิด- ” ปากเล็กถูกปิดด้วยนิ้วใหญ่ ใบหน้าองครักษ์หนุ่มดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดูก็รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจ

“จะพูดสิ่งใดระวังไว้เสียบ้าง หากลูกได้ยินจะทำอย่างไร”

“...” จางหยู่เยียนหน้าเสียไปครู่หนึ่ง

“ข้าไม่เคยพูดไม่ดีกับลูกเลยสักครั้ง หากเจ้าจะกรุณา อย่าได้พูดจาใส่ร้ายข้าให้ลูกฟังอีก” ว่าเพียงเท่านั้น ชายหนุ่มก็เดินหันหลังจากไป ทิ้งให้หยู่เยียนยืนรู้สึกผิดกับคำพูดของตนเอง

แต่นางมิได้ใส่ร้ายเขาเสียหน่อย ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าเจ้าตัวน้อยในท้องนี้มาได้อย่างไร เหตุใดเว่ยเฉิงหยวนจึงพูดเหมือนนางเป็นตัวร้าย ใส่ร้ายเขาให้ลูกฟังไปได้เล่า

“ฮูหยินเจ้าคะ”

“กลับกันเถิดลี่จู ข้าเหนื่อยแล้ว” จางหยู่เยียนมองตามแผ่นหลังกว้างที่ห่างออกไป พลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เรื่องอนุนางยังไม่หมดหวัง แต่คงต้องรอโอกาสเหมาะกว่านี้ เฮ้อ~

กว่าสิบวันแล้ว ที่จางหยู่เยียนทานสำรับที่ทำขึ้นเองในเรือนของนาง หากว่าท่านย่านำขนมมาให้นางก็จะให้ลี่จูแอบตรวจพิษ แต่สำรับที่มาจากเรือนของเว่ยเฉิงหยวนนางให้คนเททิ้งทั้งหมด ป้องกันไว้ย่อมดีกว่าแก้ไข

“อ๊ะ ดิ้นอีกแล้วลี่จู”

“คิก สงสัยคุณหนูน้อยจะชอบให้ฮูหยินพาออกมาเดินเที่ยวเล่นนะเจ้าคะ” ลี่จูถือร่มเดินตามนายหญิงที่กำลังชมสวนดอกไม้หลังจวน

“เข้าใจแล้วๆ ต่อไปมารดาจะพาเจ้าออกมาเดินเที่ยวทุกวัน ทั้งวันเลยดีหรือไม่”

“ไม่ดีเจ้าค่ะ เดินเยอะไม่ได้นะเจ้าคะ ไปพักที่ศาลากลางน้ำก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ” ลี่จูตอบแทนคุณหนูน้อยของนาง ฮูหยินท้องโตขึ้นทุกวันไหนเลยจะเดินเหินได้สะดวก

“ได้ๆ ข้าจะพักบ้าง” คนอารมณ์ดีส่งยิ้มให้สาวใช้ ก่อนจะเดินตามทางเพื่อไปศาลากลางน้ำ ทว่าพอไปถึง หยู่เยียนกลับต้องหยุด เพราะบนนั้นมีบุรุษที่นางไม่ปรารถนาจะพบหน้านั่งอยู่

“กลับเถิด”

“มาถึงแล้ว เหตุใดไม่เข้ามาเล่า” ร่างใหญ่ผุดลุกขึ้นอย่างลนลาน เสียงทุ้มเอยทัก ทำให้หยู่เยียนมิอาจเสียมารยาทได้