บทที่ 5 หยิ่งผยองเต็มเปี่ยม

"ฉันให้ทางเลือกนายสองทาง อย่างแรกไปคำนับขอโทษเย่หยุนซูและตอบรับความร่วมมือกับตระกูลเย่ซะ ทางเลือกที่สองฉันจะฆ่านายตอนนี้ นายเลือกเอาเอง"

โจวเจี้ยนต๋าที่หวาดกลัวในตอนแรก เมื่อได้ยินแบบนี้ก็รู้แล้วว่าที่แท้เป็นคนของตระกูลเย่

โจวเจี้ยนต๋าจัดเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายของตัวเอง จากนั้นก็ลุกขึ้นจากพื้นแล้วเช็ดหน้าผากด้วยกระดาษเช็ดมือ

"ถ้าฉันไม่ตกลง แล้วแกจะทำอะไรได้ ฆ่าฉันงั้นหรือ? ฉัน โจวเจี้ยนต๋าเป็นบุคคลก็มีชื่อเสียงในหยินโจว แกคิดว่าแกฆ่าฉันแล้วตัวเองจะอยู่รอดปลอดภัยหรือไง?"

โจวเจี้ยนต๋าถือว่าเป็นบุคคลในสังคมชั้นสูงของหยินโจว เขาถือหุ้นกลุ่มบริษัทที่มีมูลค่าตลาดกว่าหมื่นล้านหยวน แล้วเขาจะไปกลัวเด็กที่มีทักษะการต่อสู้อยู่นิดหน่อยได้อย่างไร

เซียวหยางนั่งบนโซฟาและมองเขาอย่างเย็นชา

"ไม่เลว นายไม่สมควรให้ฉันลงมือทำเองจริงๆ เอาแบบนี้แล้วกัน พวกเรามาเปลี่ยนเงื่อนไขกันก่อน ข้อแรก นายไปคำนับขอโทษเย่หยุนซูและตกลงที่จะร่วมมือกับตระกูลเย่ซะ หรือไม่ฉันก็จะให้โจงซื่อ กรุ๊ปของนายล้มละลายไปให้หมด ฉันจะให้เวลานายคิดหนึ่งนาทีเท่านั้น”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นี่แกกำลังล้อเล่นหรือไง อาศัยตัวนายน่ะเหรอ?

โจวเจี้ยนต๋าหัวเราะอย่างเหยียดหยามจนน้ำตาก็ไหลออกมา

“นี่แกกำลังนอนฝันอยู่หรือเปล่า คุณคิดว่าโลกนี้ขึ้นอยู่กับกำปั้นของแกหรือไง ฉันในฐานะบริษัทที่มีมูลค่าตลาดกว่าหมื่นล้านหยวน แค่พูดว่าล้มละลายก็จะล้มละลายงั้นหรือ? ตรงกันข้าม เป็นแกต่างหากที่ทำให้ฉันหงุดหงิด ฉันจะไม่ปล่อยแกไปแน่!"

เซียวหยางมองไปที่โจวเจี้ยนต๋าอย่างว่างเปล่า ราวกับว่าเขากำลังมองดูคนงี่เง่า จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา

“หนึ่งนาทีหลังจากนี้ ถ้าฉันไม่โทรหานาย ฉันไม่สนว่านายจะใช้วิธีอะไร ไปทำให้โจงซื่อ กรุ๊ปในหยินโจวล้มละลายซะ แค่นั้นแหละ"

เฮอร์มีส ทูตฟ้าเพิงของวิหารมังกร มีหน้าที่ดูแลธุรกิจและการค้าทั้งหมดในวิหารมังกร ทรัพย์สินที่ไหลผ่านมือของเขาในแต่ละปีสูงถึงล้านล้านหยวน และการทำให้องค์กรขนาดเล็กในหยินโจวล้มละลายเป็นเรื่องง่ายมากจริงๆ

“ฮึ่ม ฉันจะดูว่าแกจะเสแสร้งไปได้ถึงเมื่อไหร่” โจวเจี้ยนต๋ามองไปที่เซียวหยางอย่างอาฆาตแค้น เขานั่งลงบนเก้าอี้ของประธาน ในสายตาของเขา ชายหนุ่มที่สวมเสื้อผ้ามอมแมมคนนี้เป็นเพียงตัวตลก

คิดจะทำให้โจงซื่อ กรุ๊ปล้มละลายภายในหนึ่งนาที นี่มันก็แค่ความฝันของคนโง่เท่านั้นแหละ

“ไอ้เด็กหน้าเหม็น ถึงฉันจะไม่รู้ว่าแกเป็นใคร แต่ฉันก็มีทางเลือกให้แกสองทาง ทางแรกคุกเข่าขอโทษฉันแล้วไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ ทางที่สองฉันจะเรียกคนมาฆ่าแกซะ แล้วทำให้แกหายไปจากโลกนี้โดยที่แกไม่รู้ตัว!"

โจวเจี้ยนต๋าดูดุดัน "ฉันให้เวลาแกแค่ 30 วินาทีเท่านั้น!"

"สามสิบ" เสียงนับถอยหลังของเซียวหยางดังขึ้น

โจวเจี้ยนต๋าแค่นเซียง เวลาก็ยังคงไหลต่อไป ผ่านไปครู่หนึ่ง "ยี่สิบวินาที! ไอ้เวร แกมีเวลาแค่ยี่สิบวินาทีแล้ว ถ้ายังเสแสร้งต่อไปแกก็ไม่มีโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว”

โจวเจี้ยนต๋านั่งอยู่บนเก้าอี้ของประธาน เขาหยิบซิการ์ออกมาจุดไฟ จากนั้นก็สูบเข้าลึกๆ แล้วมองดูนาฬิกาของเขาเหลือเวลาอีกสิบวินาที”

เซียวหยางดูเฉยเมยและไม่ตอบโต้คำเหน็บแนมของอีกฝ่าย

“ห้าวินาที!” ใบหน้าของโจวเจี้ยนต๋าเย็นชา

เซียวหยางยังคงไม่พูดจา แม้กระทั่งสายตาของเขายังมองไปที่โจวเจี้ยนต๋าก็แฝงด้วยความเวทนาอยู่บ้าง

"หมดเวลาแล้ว! ไอ้หนุ่ม อย่าโทษฉันล่ะ เป็นแกนั่นแหละที่รนหาที่ตาย!" โจวเจี้ยนต๋าแสดงความโหดเหี้ยมของเขา เมื่อมาถึงโต๊ะ เขาก็หยิบโทรศัพท์และเตรียมจะเรียกบอดี้การ์ดมาสอนบทเรียนให้กับไอ้สารเลวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงตัวนี้

แต่ในขณะนั้นโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้นและใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันทีที่เขาเห็นหมายเลข

คนที่โทรมาเป็นผู้นำระดับสูงในหยินโจว และเป็นหุ้นส่วนรายใหญ่ที่สุดของโจงซื่อ กรุ๊ป

อาจกล่าวได้ว่ารายได้มากกว่าครึ่งหนึ่งของโจงซื่อ กรุ๊ปขึ้นอยู่กับการส่งมอบให้ของบุคคลผู้นี้

หรือว่าท่านที่กำลังจะมาหารือความ่วมมือคนนั้นกำลังมา?

เขาเพิ่งกดปุ่มรับสาย เมื่อรับสาย เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวก็ดังมาจากโทรศัพท์: "แซ่โจว นายไปทำให้คนใหญ่คนโตท่านนั้นขุ่นเคืองได้ยังไง ทั้งหมดเป็นปัญหาของนาย อย่าเอามาทำให้ฉันลำบากไปด้วยเด็ดขาด จากนี้ไปความร่วมมือในอนาคตของเราสิ้นสุดลงแล้ว!"

ตุ๊ดตุ๊ดตุ๊ด

โทรศัพท์ถูกตัดไป โจวเจี้ยนต๋าสับสนเล็กไปอยู่ครู่หนึ่ง หมายถึงอะไร คนใหญ่คนโตคนนั้นยังไม่ทันมาเลย แล้วตนไปทำให้เขาขุ่นเคืองใจตอนนั้น