บทที่ 6 คุกเข่าขอโทษ

หลังจากแก้ไขปัญหาแล้ว เซียวหยางก็กลับไปด้วยรถไฟฟ้าขนาดเล็ก เมื่อเขากลับถึงบ้านก็พบว่าเย่หยุนซูหลับอยู่บนโซฟาพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า

เซียวหยางรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างช่วยไม่ได้ เขาอุ้มเธอขึ้นและวางเธอลงบนเตียง

ในตอนกลางคืน เขาก็เอาซุปไก่ไปให้เย่หยุนซูและดูเธอดื่มมันลงไป

สิบห้าปีที่แล้วในคืนที่หิมะตก เซียวหยางไม่มีวันลืมสาวน้อยผมหางม้าคนนั้น

หว่างคิ้วของเย่หยุนซู ยังคงมีลักษณะเหมือนเด็กน้อยที่คนนั้น

จืดชืดถือเป็นเรื่องจริง บนตัวเซียวหยางมีรอยสงครามมามากเกินไป สามปีมานี้ เขามีความสุขกับชีวิตธรรมดาแบบนี้ไม่เลวเลย

ซักผ้า ทำอาหาร ไปรับส่งเมียทำงาน

แต่ความฝัน วันหนึ่งก็ต้องตื่นขึ้นมา วิหารมังกรกำลังรอเขาอยู่ และลูกน้องของเขากำลังรอการกลับมาของเขา

สามปี เป็นเหมือนฟองสบู่ในความฝันที่กำลังจะผ่านพ้นไปในไม่ช้า ไม่รู้ว่าวันที่น่าเบื่อนี้จะอยู่ไปได้อีกนานแค่ไหน!

วันรุ่งขึ้น เซียวหยางพาเย่หยุนซูไปทำงานด้วยรถไฟฟ้าขนาดเล็กตามปกติ

เย่หยุนซูมีบริษัทขนาดเล็กอยู่แห่งหนึ่ง ถึงแม้จะไม่ใหญ่โตแต่ก็ถือว่ามีชื่อเสียงในหยินโจว

เย่หยุนซูมีปัญหาทางร่างกาย เธอเป็นคนร่างกายเย็นโดยธรรมชาติ จะโมโหไม่ได้ หากอารมณ์ของเธอแปรปรวนมากเกินไป โรคของเธอจะแย่ลง

ดังนั้น เซียวหยางจึงเชื่อฟังเธอทุกอย่าง แม้จะดุด่าก็ไม่ตอบโต้

เมื่อมาถึงประตูบริษัท ก็เห็นรถโรลส์รอยซ์ป้ายรถเลข 8 ล้วนคนหนึ่ง

โจวเจี้ยนต๋ารีบลงมาจากรถและวิ่งไปหาเย่หยุนซู

เมื่อเขาเห็นเซียวหยาง คอของเขาหดลงทันที จากนั้นก็แสดงรอยยิ้มที่อึดอัดปั้นยากขึ้นมา

“แซ่โจว ถึงคุณจะมาถึงที่นี่ ฉันก็ไม่คิดจะตอบรับคุณ คุณไม่ต้องเอาความร่วมมือมาขู่ฉัน”

เย่หยุนซูมีเส้นตายของตัวเอง เธอรู้ว่าอะไรทำได้และทำไม่ได้

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือ โจวเจี้ยนต๋ากลับคุกเข่าลงบนพื้นดังตุ๊บ

เย่หยุนซูตกใจและพูดอย่างเร่งรีบว่า "คุณ... แม้ว่าคุณจะคุกเข่าลง ฉันก็ไม่ตกลงด้วย"

โจวเจี้ยนต๋าพร่ำในใจอย่างเป็นทุกข์ นี่เธอคงไม่คิดว่าฉันคุกเข่าลงเพื่อขอความรักจากเธอหรอกนะ? นอกจากนี้ เธอเคยเห็นใครคุกเข่าสองข้างเพื่อขอความรักหรือไงกัน?

"คุณเย่ ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษสำหรับพฤติกรรมเมื่อวานนี้ หวังว่าคุณจะยกโทษให้ผม!"

เมื่อโจวเจี้ยนต๋าพูดจบ เขาก็โขกคำนับาสามครั้ง เมื่อเงยหน้าขึ้นศีรษะก็บวมเป่ง

เย่หยุนซู ตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น โจวเจี้ยนต๋าที่หยิ่งยโสเมื่อวานนี้ มาตอนนี้กำลังคุกเข่าคำนับขอโทษตัวเองอยู่

"คุณเย่ เป็นผมที่ตาบอด คุณเป็นคนใหญ่คนโตย่อมใจกว้าง ดังนั้นโปรดให้โอกาสผมเถอะ ผมได้ลงนามในข้อตกลงความร่วมมือกับตระกูลเย่แล้ว คุณสามารถดูได้ หากไม่พอใจอะไร ขอแค่บอกมาก็พอ"

เย่หยุนซูรับข้อตกลงความร่วมมือมาด้วยความงุนงง หลังจากเปิดมันดู สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป แม้แต่การหายใจก็หนักหน่วงขึ้น

ความร่วมมือแบบพิเศษโดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างความร่วมมือหนึ่งพันล้านหยวนต่อปีและผลกำไร 50%?

นี่...นี่

ในไม่ช้าเย่หยุนซูก็งงตาแตกไป เธอแทบอยากจะถามโจวเจี้ยนต๋าด้วยซ้ำว่านี่เป็นข้อตกลงความร่วมมือจริงหรือ ไม่ใช่คำสั่งบ้าอำนาจหรือไง

เมื่อข้อตกลงความร่วมมือนี้มีผลบังคับใช้ โจงซื่อ กรุ๊ปจะสูญเสียเงินที่เคยได้มา และผลกำไรทั้งหมดจะตกเป็นของตระกูลเย่

โจวเจี้ยนต๋าเป็นนักธุรกิจที่เฉลียวฉลาด เขาจะลงนามในข้อตกลงความร่วมมือได้อย่างไร

“ประธานโจว คุณอย่ามาล้อเล่นกับฉันอีกเลย เอาข้อตกลงความร่วมมือปลอมๆ แบบนี้มาหลอกฉันมันสนุกหรือไง?”