บทที่ 1013 ปลดออกจากตำแหน่ง

บทที่ 1013 ปลดออกจากตำแหน่ง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่อ่อนแอ ผู้ชายหลายคนก็ยังอดไม่ได้ที่จะมีความสงสาร ผู้ถือหุ้นทุกคนต่างเห็นด้วยกับคำพูดของเป่หมิงยี่เฟิง และมองไปที่กู้ฮอน แม้ว่าคำแก้ตัวของเธออาจจะไม่ได้เปลี่ยนความตั้งใจเดิมของพวกเขาก็ตาม

“ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ สำหรับความเสียหายที่เกิดกับบริษัทเป่หมิง ฉันพูดได้แค่ว่าขอโทษจริงๆ”

***

ทุกคนพูดไม่ออกกับคำตอบของกู้ฮอน

“ดูเหมือนว่าคุณกู้จะไม่ต้องการให้คำอธิบายใดๆแล้ว ดังนั้นเราไม่จำเป็นต้องบังคับคุณ ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะให้เหตุผลในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป และก็มีหน้าที่จะต้องรับผลที่ตามมาด้วย ต่อไปเรามาดูกันว่าคุณกู้จะยังมีสิทธิ์ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทเป่หมิงหรือไม่” ประธานการประชุมในครั้งนี้คือชายชราคนหนึ่ง ที่มีอายุอ่อนกว่าเป่หมิง เจิ้งเทียนไม่กี่ปี

นามสกุลของเขาคือหลิว ทุกคนต่างเรียกเขาว่า ท่านหลิว เหมือนติงฉางชิ่งไม่มีผิด เขาเป็นพนักงานเก่าแก่ของบริษัทเป่หมิง เพียงแต่ว่าเขาปลดเกษียณไปตั้งนานแล้ว ส่วนที่เขาไม่เหมือนกับติงฉางชิ่งก็คือ เขาไม่สนใจในเรื่องของชื่อเสียง ดังนั้นทุกคนในบริษัทเป่หมิงจึงเชื่อในตัวเขา จนได้รับเลือกให้เป็นประธานในการประชุมในวันนี้

ที่เขามาในวันนี้ก็เพราะว่ามีคณะกรรมการในบริษัทได้ไปเชิญเขามาด้วยตัวเองจากบ้าน เพราะว่าตอนนี้ในบริษัทเป่หมิงต้องเผชิญกับการตัดสินใจครั้งใหญ่ ท่านหลิว จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

เขาพูดและขยับแว่นดำบนสันจมูกของเขา “ในเมื่อเป็นอย่างนี้แล้วผมขอประกาศว่า คุณกู้ฮอน ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทเป่หมิงคนที่สาม เมื่อได้ทำประโยชน์ให้กับบริษัทและที่เธอได้ตำแหน่งประธานบริษัทมาก็ไม่ได้ผ่านการยอมรับจากคณะกรรมการจึงถือว่าไม่เป็นผลในทางกฎหมาย ดังนั้นผมขอปลดคุณกู้ฮอนออกจากตำแหน่งประธานบริษัทเป่หมิง ใครมีข้อขัดข้องหรือไม่”

“ไม่”

สมาชิกในคณะกรรมการต่างเห็นด้วยทั้งหมด

ท่านหลิว พยักหน้าแล้วมองไปที่กู้ฮอน ตอนนี้คุณไม่ใช่ประธานบริษัทเป่หมิงอีกต่อไปแล้ว ขอให้คุณย้ายของออกไปจากห้องประธานภายใน 24 ชั่วโมง ถ้ามีเรื่องอะไรให้ต้องจัดการ พวกเราสามารถเรียกคนให้ไปช่วยคุณได้”

กู้ฮอนไม่ใช่ประธานบริษัทอีกต่อไปเธอรู้สึกประหม่าไม่น้อย ในทางกลับกันเธอก็รู้สึกสบายใจด้วย เธอได้เป็นคนธรรมดาแล้ว

ราวกับว่าก้อนหินที่ทับอยู่ในใจของเธอได้ยกออกไป เธอลุกออกจากตำแหน่ง และพูดว่า “เชิญทุกคนประชุมกันต่อไปเลยค่ะ สถานะของฉันในตอนนี้คงไม่สะดวกที่จะร่วมประชุมในวาระต่อไปแล้ว”

พูดจบเธอก็เดินไปที่ประตูห้องประชุมอย่างใจเย็น เธอเต็มใจที่จะออกไปอย่างสมัครใจ เพราะไม่อยากที่จะถูกคนอื่นขับไล่ นั่นคงน่าอับอายมาก อย่างน้อยวิธีนี้ก็ทำให้เธอจากไปได้อย่างสง่างาม

*

ในห้องของท่านประธาน

กู้ฮอนว่างกล่องเปล่าลงบนโต๊ะ และใส่ของส่วนตัวเข้าไปทีละชิ้น

“คุณต้องการให้ผมช่วยมั้ย”

ฉิงฮัวยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามขมวดคิ้วมองเธอ

“ไม่ต้อง ของฉันมีน้อยมากเก็บแปบเดียวก็เสร็จ”

กู้ฮอนเงยหน้าขึ้นมามองเขา แล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย “คุณมองฉันอย่างนี้ทำไม ฉันแค่ออกจากบริษัทเป่หมิงไม่ได้บอกว่าจะออกจากบ้านคุณสักหน่อย นอกซะจากว่าคุณจะไล่ฉันไป”

ฉิงฮัวรีบยกมือขึ้นมาโบกไปมา “ผมไม่ได้หมายความว่าจะไล่คุณไปซะหน่อย ถึงคุณจะอยู่บ้านของพวกผมไปตลอดชีวิต พวกเราก็ไม่ว่าอะไร”

กู้ฮอนหยุดมือลง แล้วมองไปที่ฉิงฮัว พร้อมยิ้มออกมา “ งั้นก็ดีสิ ฉันกับลูกๆสามคนจะอยู่ในบ้านของคุณต่อไป รอจนกระทั่งพวกคุณเป็นคุณปู่ คุณย่า ค่อยออกไปจากบ้านแล้วกัน ระยะเวลานานขนาดนั้น หวังว่าพวกคุณจะไม่เบื่อพวกเราซะก่อนนะ”

***

ฉิงฮัวโบกมือไปมา “พวกเราจะรำคาญพวกคุณได้ยังไง มีคุณอยู่เป็นเพื่อนไม่รู้เฉียวเฉียวจะดีใจขนาดไหน ไหนจะแอนนิอีก”

“เห้อ ทำไมถึงคิดอะไรสวยงามอย่างงั้น ไม่มีงานเลี้ยงไหนไม่เลิกลา แม้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเราจะดีมาก แต่สุดท้ายทุกคนก็ต้องเดินไปตามทางของตัวเอง วันนี้คุณไม่ต้องไปรับเฉิงเฉิง เดี๋ยวฉันจะไปรับเอง คุณทำธุระของคุณไปเถอะ คิดว่าอีกไม่นานประธานคนใหม่คงจะมาแล้ว คาดว่าหลังจากนี้ในฐานะเลขาคุณคงจะยุ่งขึ้นมาบ้างแล้ว” กู้ฮอนพูดจบ ก็ก้มหน้าเก็บของตัวเองต่อไป

เมื่อเธอปิดผนึกกล่องที่บรรจุของใช้ส่วนตัวเสร็จด้วยเทป และกำลังจะนำมันออกไป ประตูห้องทำงานก็เปิดออก

เป่หมิงยี่เฟิงเดินเข้ามา และข้างหลังของเขายังตามมาด้วยถังเทียนจื๋อ

“การประชุมจบแล้วหรอ” กู้ฮอนมองไปที่เขาแล้วถาม

เป่หมิงยี่เฟิงเดินมาตรงหน้าของเธอ แล้วพยักหน้า

“ถ้าฉันเดาไม่ผิดละก็ คุณคงเป็นประธานบริษัทเป่หมิงคนต่อไป” ท่าทางของกู้ฮอนสงบมาก ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเองเลย

“ใช่เมื่อสักครู่่คุณชายเป่หมิงเพิ่งจะได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคนที่สี่” เป่หมิงยี่เฟิงยังไม่ทันได้ตอบ ถังเทียนจื๋อที่เดินมาข้างหลังก็แย่งตอบเสียก่อน

“อ๋อ งั้นก็ยินดีกับคุณด้วยในที่สุดความปรารถนาก็เป็นจริงสักที”