บทที่ 1014 คืนก่อนพิจารณาคดี

บทที่ 1014 คืนก่อนการพิจารณาคดี

กู้ฮอนหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมา และยิ้มอย่างขมขื่น “มันไม่ใช่สิ่งที่เราคิดออก เพราะไม่ว่าเราจะพยายามทำอะไร สิ่งที่ควรจะมา มันก็จะตามมาเสมอ แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าเราเป็นผู้เสียชีวิตหรือว่าเราไม่มีความสามารถ แต่เพราะว่าสู้กับความมืดนั้นมันหลบหลีกได้ยากนัก”

แอนนิพยักหน้าเห็นด้วย “แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป”

“ใช่ จะทำอะไรดี คุณยังมีลูกสามคน และเป่หมิงโม่ เขาก็.....” ลั่วเฉียวเพิ่งจะพูดถึงตรงนี้ ก็ถูกขัดจังหวะโดยกู้ฮอนและแอนนิที่มองมาที่ตนทันที

เธอหดคอลง และคิดได้ว่าเธอเกือบจะหลุดปากแล้ว เด็กๆยังไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเป่ยหมิงโม่เลย

โชคดีที่ตั้งแต่เด็กๆกลับมา พวกเขาทั้งหมดไปทำการบ้านที่ห้องใต้หลังคา ขนาดจิ่วจิ่วก็ตามขึ้นไปด้วย เพราะเธอไม่ได้เจอพี่ๆมาทั้งวันแล้ว

ดังนั้นหลังจากที่พวกเขากลับมา ตนจึงตามขึ้นไปทันที แม้ว่าจะไม่มีใครสนใจก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ยังมีเบลล่าอยู่เป็นเพื่อน

“จากนี้ไป ...” ดวงตาของกู้ฮอนวูบไหวเล็กน้อย

ใช่ เราจะทำอย่างไรต่อไป แม้การดูแลลูกสามคนด้วยตัวเองจะไม่ยากเย็นนัก แต่สำหรับอนาคตของพวกเขาก็ต้องได้รับการพิจารณาอย่างดี

เป็นทนายอีกครั้งหรือ หรือฉันควรมุ่งความสนใจไปที่หนังสือที่เขียนไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตัวเองตอนเด็ก และจากนั้นก็คิดถึงเป่หมิงโม่...

นอกบ้าน เสียงรถดังขึ้น แสดงว่าฉิงฮัวเลิกงานแล้ว

หลังจากกลับมา และเห็นว่ากู้ฮอนยังนั่งอยู่ในห้อง เขาก็เบาใจทันที

ตั้งแต่เธอออกจากห้องทำงาน เขาก็กังวลเล็กน้อย

*

มีเสียงแอนนิล้างจานและตะเกียบดังออกมาจากในห้องครัว

ในเวลาเดียวกันโทรศัพท์มือถือของกู้ฮอนก็ดังขึ้น

เธอมองลงไปและเห็นว่าเป็นหยินปู้ฝันโทรมา

“ฮัลโหล……”

“ศาลกำลังจะเริ่มพิจารณาในวันพรุ่งนี้ ฉันคิดว่ายังมีเรื่องที่อยากคุยกับคุณ คุณว่างไหม” หยินปู้ฝันกำลังขับรถออกจากสำนักงานทนายความของเขาในเวลานี้

“ตกลง เราจะไปพบกันที่ไหน”

“อืม ...คาเฟ่ที่เราเคยไปบ่อยๆล่ะเป็นไง”

กู้ฮอนพยักหน้า “โอเค ฉันกำลังจะออกไปแล้ว” หลังจากพูดแล้ว เธอก็วางสายโทรศัพท์

“แอนนิ เฉียวเฉียว หยินปู้ฝันโทรหาให้ฉันไปคุยธุระด้วย ฉันจะออกไปก่อน รบกวนพวกเธอดูแลเด็กๆหน่อย”

“ไม่มีปัญหา เธอสามารถออกไปได้โดยไม่ต้องกังวลเลย แต่อย่ากลับมาดึกนักล่ะ”

*

ร้านกาแฟ

ยังคงเป็นฉากที่คุ้นเคย เพลงที่คุ้นเคย และรสชาติที่คุ้นเคย ที่แทรกซึมไปทั่วทั้งร้านกาแฟ

ในตำแหน่งริมหน้าต่างบนชั้นสอง หยินปู้ฝัน และกู้ฮอนนั่งอยู่ตรงข้ามกัน

บนโต๊ะตรงหน้ามีกาแฟอุ่นๆสองถ้วย ที่พนักงานเพิ่งมาเสิร์ฟ

หยินปู้ฝันมองไปที่กู้ฮอน “วันนี้คุณดูไม่ค่อยอารมณ์ดีเลยนะ หรือเพราะศาลจะพิพากษาในวันพรุ่งนี้”

กู้ฮอนพยักหน้า และส่ายหัว “ไม่ใช่ทั้งหมด วันนี้บริษัทเป่หมิงจัดประชุมผู้ถือหุ้น และประกาศว่าฉันถูกปลดออกจากตำแหน่งประธานบริษัท”

“คุณออกจากตระกูลหมิงแล้วหรอ” หยินปู้ฝันรู้สึกประหลาดใจมากเมื่อทราบข่าว “ก็ดีแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องทำงานหนักอีกต่อไป อยู่ดูแลเด็กๆที่บ้านให้ดีก็พอ”

“ใช่ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน ปู้ฝันวันนี้คุณมาหาฉัน เพราะเรื่องของพรุ่งนี้ใช่มั้ย”

หยินปู้ฝันพยักหน้า “เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ แปบเดียวก็ถึงตอนนี้แล้ว”

***

หยินปู้ฝันหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบ “วันนี้ผมต้องมาเตือนคุณอีกครั้ง พรุ่งนี้จะมีคุณเป็นพยานเพียงคนเดียว และจากการวิเคราะห์ของผม โอกาสในการชนะของเรามีน้อยมาก ดังนั้นคุณต้องทำในสิ่งที่แย่ที่สุด ก่อนจะมาที่นี่ผมได้ไปหาเป่หมิงโม่มา และบอกให้เขาเตรียมตัวให้ดีแล้ว”

“ฉันเข้าใจสิ่งนี้ดี ปู้ฝัน คุณทำดีที่สุดแล้ว แม้ว่าพรุ่งนี้เราจะโดนบีบมากแค่ไหน ฉันก็จะไม่ยอมแพ้ แม้ว่าใครบางคนจะคลุมท้องฟ้าด้วยมือเพียงข้างเดียว ฉันก็หวังว่าจะสามารถจุดประกายแสงในความมืดได้” แสงที่แน่วแน่ฉายในดวงตาของกู้ฮอน

“งั้นก็ดีมาก” หยินปู้ฝันพยักหน้า “ผมมีบางอย่างต้องเอามาให้คุณ นี่คือสิ่งที่เป่หมิงโม่ขอให้ผมมอบให้คุณ” พูดเสร็จ จากนั้นเขาก็เปิดกระเป๋าใบเล็กข้างๆ หยิบบัตรเอทีเอ็มออกมา นอกจากนี้ยังมีโน้ตเขียนโดยเขา

กู้ฮอน ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันจะต้องอยู่ห่างจากเธอ และลูกสักพัก แม้ว่าเวลาจะไม่นาน แต่ฉันก็ยังอดเป็นห่วงเธอและลูกไม่ได้ เอทีเอ็มใบนี้ตอนนี้คุณอาจจะไม่ต้องการ แต่ผมเชื่อว่าในช่วงถัดไปจะช่วยให้คุณและลูกพ้นจากความยากลำบาก สำหรับเรื่องของตระกูลเป่หมิง ผมคิดว่าพวกเขาจะดำเนินการในไม่ช้า ตำแหน่งของคุณคือเป้าหมายสูงสุดของพวกเขา หวังว่าคุณจะได้ออกมาอย่างปลอดภัย และรอผมออกไป

เป่หมิงโม่

หลังจากกู้ฮอนอ่านจบแล้ว เธอก็เก็บเอทีเอ็มลงในกระเป๋าของเธอ

“ปู้ฝัน คุณมีไฟแช็กไหม”

หยินปู้ฝันถึงกับผงะ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเธอต้องการไฟแช็กสำหรับอะไร แต่เขาก็ยังหยิบออกมาจากกระเป๋า และยื่นให้เธอ

กู้ฮอนวางโน้ตไว้ในถาดถ้วยกาแฟ แล้วจุดไฟ