บทที่ 1015 หมากสองตัว

บทที่ 1015 หมากสองตัว

“ผู้อำนวยการโกว เรื่องก็เกิดขึ้นมาแล้วจะกลัวอะไรแถมนะเรื่องของบริษัทเป่หมิงก็พึ่งจะจัดการไปวันนี้เองแล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ คุณสบายใจเถอะผมยังยืนยันคำเดิมถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ผมจะช่วยคุณเอง ขอแค่ให้คุณจัดการให้พวกเราได้ไปก็พอ”

หลังจากที่ถังเทียนจื๋อพูดปลอบใจไปไม่กี่คำ ผู้อำนวยการโกวก็ผ่อนคลายลงมาก

หลังจากฟังไปนานมากเป่หมิงยี่เฟิงก็พึ่งจะเข้าใจ จากนั้นเขาก็มองไปที่ผู้อำนวยการโกว และถังเทียนจื๋ออย่างไม่น่าเชื่อ “ที่แท้พวกคุณก็รู้จักกัน”

ถังเทียนจื๋อพยักหน้า “ใช่ พวกเรารู้จักกันทำไมรู้สึกแปลกใจมากหรอ”

เขาอดยอมรับไม่ได้ เขารู้สึกแปลกใจมากจริงๆ หลังจากที่เงียบไปนาน เขาก็วิเคราะห์บทสนทนาระหว่างผู้อำนวยการโกว และถังเทียนจื๋อได้

หลังจากที่คิดตริตรองแล้ว เขาก็อดเกินความคิดที่ทำให้เหงื่อตกเล็กน้อยไม่ได้ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย และจากนั้นเขาก็พูดกับถังเทียนจื๋อด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ “โครงการสัญญานั้นคุณเป็นคนอยู่เบื้องหลังจึงทำให้ผมได้มาหรอ”

“ใช่ เป็นผมเองท่านประธานเป่หมิง คุณสมควรได้รับตำแหน่งนี้จริงๆ แค่ระยะเวลาสั้นๆแค่นี้ คุณก็สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว คุณจะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นทำไม ที่คุณได้เป็นท่านประธานในตอนนี้ก็ถือว่าผู้อำนวยการโกวช่วยคุณด้วยเหมือนกัน แถมเรื่องแผนงานนั้นก็เป็นเขาช่วยด้วย คุณยังไม่รีบมาชนแก้วกับเขาอีก” ตอนนี้ถังเทียนจื๋อถือว่าตัวเองเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังของเป่หมิงยี่เฟิงทั้งหมด

และในตอนนี้เขาก็ไม่ได้เหมือนคนที่อยู่ในตระกูลเป่หมิงเลย เขาแกล้งเป็นผู้ช่วยและผู้รับฟังที่ดี

ไม่ว่าจะเป็นผู้อำนวยการโกว หรือเป่หมิงยี่เฟิง ต่างก็เป็นคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าเขาทั้งนั้น แต่สำหรับในวิลล่านี้พอปิดประตู แล้วตัดออกจากโลกภายนอก คนที่อยู่ในตำแหน่งต่ำที่สุดกลับกลายเป็นคนที่อยู่สูงที่สุด

ทุกประโยคที่เขาพูด ผู้อำนวยการโกว หรือว่าท่านประธานก็ต้องฟังเขาทั้งนั้น

แม้ว่าเป่หมิงยี่เฟิงจะรู้สึกโกรธหลังจากที่ได้รู้ความจริง แต่เขาก็ยังไม่กล้าที่จะสร้างปัญหาต่อหน้าผู้อำนวยการโกว

เขาทำได้แค่หันหลังเดินกลับไปที่บาร์ในห้องรับแขก จากนั้นก็นำแก้วออกมา และเทเหล้าให้ตัวเองจนเต็ม “ผู้อำนวยการโกวขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือของคุณ สำหรับเรื่องที่ผมเข้ามาในบริษัทเป่หมิง และดำรงตำแหน่งผมพูดได้แค่คำว่าขอโทษ แต่ผมอยากให้คุณสบายใจ ผมจะใช้การออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์ และคุณภาพสูงออกมาเพื่อเป็นการขอบคุณคุณ แม้ว่าตอนนี้คนอาจจะสงสัยพวกเรา แต่เมื่อพวกเขาได้เห็นผลงานแล้ว พวกเขาจะต้องเชื่อมั่นในทันที”

“แปะแปะ...” เสียงปรบมือดังขึ้นมาทันที

“พูดดี ผมชอบคนวัยรุ่นที่มีความซื่อตรงอย่างคุณ ไหนๆคุณก็พูดขนาดนี้แล้วงั้นผมจะเชื่อคุณ และผมก็หวังว่าคุณจะสามารถทำให้ทุกคนที่สงสัยอยู่คล้อยตามพวกเราได้ เหล้าแก้วนี้ผมจะชนกับคุณ”

คำพูดของเป่หมิงยี่เฟิงทำให้ผู้อำนวยการโกวประทับใจจริงๆ ก่อนหน้านี้คุณสมบัติ และเงินทุนของบริษัทเป่หมิงนั้นไม่พร้อม แต่ตอนนี้ด้วยการสนับสนุนของตระกูลเป่หมิงทำให้เขาไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

***

เมื่อถังเทียนจื๋อเห็นว่าทั้งสองคนปล่อยวางเรื่องก่อนหน้านี้ไปได้ เรื่องของเขาก็เบาไปอีกเรื่องหนึ่ง

ตอนแรกเขาก็รู้สึกกังวลเล็กน้อยแม้ว่าเป่หมิงยี่เฟิงเด็กคนนี้จะอยู่ในกำมือของเขา แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าตอนไหนที่เขาจะแผลงฤทธิ์ออกมา

และเมื่อถึงตอนนั้น เขาก็จะมีปัญหากับผู้อำนวยการโกว

ผู้อำนวยการโกวไม่ใช่คนที่จะออมแรง แม้ว่าต่อหน้าเขาจะดีกับทุกคน แต่ลับหลังถ้าเกิดอะไรขึ้นมามันคงไม่เป็นผลดีต่อเป่หมิงยี่เฟิง

ในตอนนั้นถึงแม้จะหาเหตุผลจากเขา เขาก็จะเตรียมคำตอบในแง่ดีไว้ให้คุณเสมอ ถึงแม้จะบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังคงต้องได้รับผลกระทบไม่มากก็น้อย

ถังเทียนจื๋อรู้สึกดีใจมาก เขายกแก้วของตัวเองขึ้นมา “ตอนนี้ทุกคนลงเรือลำเดียวกันแล้ว มีสุขร่วมเสพ มีเงินก็แบ่งกัน แน่นอนว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นผมจะช่วยพวกคุณเอง ซึ่งนั่นก็หมายความว่า เรามีผลประโยชน์ร่วมกัน ชนแก้ว”

*

บนถนนอันเงียบสงัด และอุณหภูมิที่ค่อยๆเย็นลงใบหน้าที่ปลื้มปิติยินดี ก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที

เป่หมิงยี่เฟิงขับรถมุ่งหน้ากลับบ้านของตัวเอง

“นี่ ในวิลล่าผมเห็นคุณยังดีใจอยู่เลยไม่ใช่หรอ ทำไมพอออกมาแล้วถึงได้ทำหน้าเกลียดชังแบบนี้ หรือว่าหน้านี้เป็นหน้าที่คุณต้องการให้ผมเห็นหรอ” ถังเทียนจื๋อนั่งเอนอยู่ที่เบาะหลังพูดขึ้น

วันนี้เขาดื่มเหล้าไป ทำให้ใบหน้าแดงไปทั้งหน้า และเมาถึงขนาดที่พูดแทบจะไม่รู้เรื่อง

ตอนแรกผู้อำนวยการโกวจะให้เขาอยู่พักที่วิลล่าสักคืน แต่เขายืนยันว่าจะกลับบ้าน เพียงแต่ว่าเขาไม่สามารถขับรถได้ ดังนั้นเข้าจึงนั่งรถมากับเป่หมิงยี่เฟิง

ถึงแม้ว่าเขาจะเมาแล้ว แต่ว่าสติเขายังดีอยู่ ตั้งแต่ขึ้นรถมาเขาไม่ได้ยินเป่หมิงยี่เฟิงพูดอะไรออกมาเลย แถมใบหน้าของเขาที่เขาแอบมองผ่านกระจกมองหลังก็เห็นว่ากำลังทำหน้าเครียดเขม็งอยู่ ไม่รู้ว่าเขาทำหน้าอย่างนั้นใส่ใครกัน

“ผมจะกล้าทำหน้าอย่างนี้ใส่คุณได้อย่างไรกัน คุณเก่งขนาดนี้ มีอำนาจขนาดนี้ ขนาดผู้อำนวยการโกวยังต้องก้มหัวให้คุณ เมื่อก่อนผมคิดว่าคุณกับอาจารย์คนนั้นมีเงินอยู่ในมือ และเกลียดคุณอาสองของผม จึงออกเงินเพื่อช่วยผม แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว ถ้าพวกคุณใช้ความสัมพันธ์นั้นตั้งแต่แรกล่ะก็ คงไม่จำเป็นต้องเลือกให้ผมขึ้นมานั่งตำแหน่งนี้

เรื่องนี้ทำให้เป่หมิงยี่เฟิงสับสนจริงๆ

“ท่านประทานเป่หมิงคุณฉลาดจริงๆ แต่ดูจะสับสนอยู่นะ พวกเรานอกจากจะมีเงินแล้วยังมีอำนาจ แต่ถ้าเราใช้ประโยชน์พวกนี้มาต่อสู้กับเป่หมิงโม่ ก็ดูจะเป็นการดูถูกเขาเกินไป พวกเรารู้ดีว่าคุณกับเป่หมิงโม่มีปัญหากัน และเขาก็มีปัญหากับทุกคนในตระกูลเป่หมิง ศัตรูของศัตรูก็คือเพื่อนของผม ดังนั้นพวกเราจึงใช้คุณเป็นเครื่องมือจู่โจมเป่หมิงโม่”

เป่หมิงยี่เฟิงยิ้มอย่างขมขื่น “ใช่ ผมเป็นเครื่องมือในการโจมตีอาสองจริงๆ ผมว่าเครื่องมือของพวกคุณไม่ใช่มีแค่ผมเพียงคนเดียว ถ้าผมเดาไม่ผิดล่ะก็ ผู้อำนวยการโกวก็เป็นเครื่องมือของพวกคุณด้วยเหมือนกัน”