บทที่ 1016 ความทรงจำเป็นดาบสองคม

บทที่ 1016 ความทรงจำเป็นดาบสองคม

ดึกขนาดนี้แล้วพวกเขาสองคนออกมาทำอะไรกัน ดูเหมือนว่าเป่หมิงยี่เฟิงเพิ่งจะมาส่งเขาที่นี่

ถังเทียนจื๋อกินเหล้าแล้ว งั้นก็แสดงว่าเป่หมิงยี่เฟิงก็กินเหล้าด้วยอย่างแน่นอน

เป็นไปได้ไหมว่า พวกเขาเพิ่งจะเฉลิมฉลอง ที่ในที่สุดพวกเขาก็ได้ตำแหน่งประธานบริษัทเป่หมิงมา

พวกเขามันสุดๆไปเลยจริงๆ

ตอนแรกกู้ฮอนตั้งใจจะรีบขับรถออกไปจากที่นี่ เพราะในวันนั้นเธอได้พูดในสิ่งที่เธออยากพูดต่อเป่หมิงยี่เฟิงหมดแล้ว

เธอบอกให้เขาอยู่ห่างๆถังเทียนจื๋อ แต่หลังจากนั้นล่ะ เธอกลับเห็นว่าเขายังคงไปกินเหล้าด้วยกัน และลงมาจากรถของเป่หมิงยี่เฟิงด้วยอาการเมามาย

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะผูกใจไว้ด้วยกันแล้ว

“ก๊อกๆๆ....”

ขณะที่กู้ฮอนยังตกอยู่ในภวังค์อยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงเคาะดังมาจากหน้าต่างด้านข้างของเธอ

หรือว่าเธอจอดรถผิดกฎ นี่เป็นสิ่งแรกที่เธอคิด แต่แค่ครู่เดียวเธอก็รู้ว่าที่ที่เธอจอดรถเป็นพื้นที่จอดรถ เมื่อเธอหันหน้าไปมองเธอก็ได้เจอกับคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุด

เธอเห็นเป่หมิงยี่เฟิงกำลังยืนอยู่ด้านนอกรถ

“ท่านประธานเป่หมิงมีเรื่องอะไรรึเปล่า ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับตระกูลเป่หมิงละก็ พรุ่งนี้คุณค่อยโทรหาฉันก็ได้ แต่ฉันว่า ก่อนที่ฉันจะออกมา ฉันได้จัดการงานเสร็จหมดแล้วนะ“ กู้ฮอนไม่ได้เปิดประตูรถ เธอเพียงแค่ลดกระจกลงมานิดหน่อยเท่านั้น

“ไม่ใช่เรื่องงาน เมื่อกี้ผมหยุดรถอยู่ตรงนี้แล้วเห็นว่ารถคุณก็อยู่ตรงนี้ด้วยเหมือนกัน ผมก็เลยมาทักทายน่ะ”

เป่หมิงยี่เฟิงพูดแล้วโน้มตัวลงมามองเข้าไปในรถผ่านกระจกรถ “ทำไมตอนนี้คุณยังไม่กินข้าวอีกหรอ”

กู้ฮอนรีบวางกล่องโอเด้งไว้บนคอนโซลหน้ารถ

“อืม ฉันออกมาทำธุระนิดหน่อยน่ะ พอจะกลับบ้านรู้สึกหิวก็เลยหาของกินแถวนี้ คุณเป็นยังไงบ้างพอได้เลื่อนตำแหน่งเป็นประธานบริษัทแล้วคงจะฉลองมาใช่ไหมล่ะ กลิ่นเหล้าออกจากตัวคุณหึ่งเลย”

เป่หมิงยี่เฟิงยิ้มแล้วส่ายหน้า “กู้ฮอน คุณรอผมแปปนึงได้ไหม” พูดแล้วเขาก็ไม่รอให้เธอตอบรับหรือปฎิเสธ รีบวิ่งกลับไปทางร้านสะดวกซื้อที่กู้ฮอนเพิ่งซื้อโอเด้งมา เพื่อไปซื้อของตัวเองมาเหมือนกัน

ผ่านไปครู่เดียวในมือของเขาก็มีโอเด้งอุ่นๆ เขาเดินไปทางข้างรถอีกฝั่งหนึ่ง จากนั้นจึงเคาะกระจกรถเพื่อส่งสัญญาณว่าเขาจะเข้าไป

กู้ฮอนถอนหายใจออกมา ตอนแรกเธอไม่ได้ตั้งใจจะคุยกับเขา แต่เหมือนว่าเธอจะสลัดเขาไม่หลุดแล้ว เธอจึงได้แต่กดปลดล็อคประตูรถ

เป่หมิงยี่เฟิงขึ้นรถมาแล้ว ประโยคแรกที่เขาพูดคือ “จริงๆแล้วตอนเย็นผมก็ไม่กินของพวกนี้ แต่พอเห็นคุณกินแล้วผมก็รู้สึกหิวขึ้นมา คุณไม่ว่าไรใช่ไหม ถ้าผมก็จะนั่งกินในนี้เหมือนกัน”

***

กู้ฮอนหันหน้าไปมองเขา แล้วแสดงสีหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก “คุณขึ้นมาแล้วหนิ แล้วยังจะอธิบายเพื่ออะไรกัน”

“มันเพิ่งออกมาจากหม้อ ร้อนมากจริงๆ” เป่หมิงยี่เฟิงค่อยๆวางถ้วยโอเด้งของเขาไว้ที่คอนโซลหน้ารถเหมือนกัน

กลิ่นของโอเด้งแพร่ไปทั่วรถอย่างรวดเร็ว

กลิ่นมันหอมมาก ทำให้คนที่ได้กลิ่นถึงกลับอยากกินมันทั้งหมดลงไปในท้อง อาจจะเป็นเพราะว่าในรถมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน พร้อมกับอาหารร้อนๆถึงสองกล่องในรถ

กู้ฮอนรู้สึกว่าอากาศในรถร้อนขึ้นมาทันที

“คุณไม่ว่าไรใช่ไหม ถ้าฉันจะเปิดหน้าต่างหน่อย”

กู้ฮอนไม่ได้เปิดกระจกรถสองข้าง แต่เธอเปิดซันรูฟข้างบนแทน

ทันใดนั้นอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกก็พัดเข้ามา ทำให้ทั้งคู่รู้สึกสบาย และหายใจสะดวกขึ้น

จากตอนแรกที่กระจกด้านหน้าถูกความร้อน จนทำให้มีความมัวจางๆ แต่เมื่อได้รับอากาศบริสุทธิ์ก็ทำให้สามารถมองเห็นรถของเป่หมิงยี่เฟิงที่จอดอยู่ข้างหน้าได้ชัดขึ้น

เป่หมิงยี่เฟิงหันไปมองรอบๆ

ไม่ใช่กู้ฮอนที่รู้สึกเสียใจ และอึดอัดอยู่ในรถคันนี้ แต่เป็นเขา

“วันนี้คุณโอเคไหม จริงๆแล้วที่พวกเขาตัดสินใจทำแบบนี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการให้เป็น ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ...”

กู้ฮอนพยักหน้า “เรื่องนี้คุณไม่ต้องอธิบายแล้ว ฉันเข้าใจดี บริษัทเป่หมิงไม่ต้องการผู้บริหารที่ไร้ประสิทธิภาพอย่างฉัน ถ้าให้ฉันอยู่ต่อไปมันอาจจะทำลายคุณปู่ของคุณ และคุณอาสองของคุณอย่างแน่นอน อย่างนี้ก็ดีแล้วฉันรู้สึกโล่งใจเหมือนกัน”

“คุณคิดอย่างนี้ผมก็สบายใจ ตอนแรกที่คุณออกไป ผมคิดว่าคุณจะโมโห หรืออะไรซะอีก ที่อยู่ดีๆก็โดนให้ออกจากตำแหน่ง มันรู้สึกน่าอัปยศจริงๆ แถมยังต้องให้คุณยินยอมด้วยตัวเองอีก”

กู้ฮอนหันหน้าไปทางซ้ายของหน้าต่าง เธอไม่ได้อยากจะเห็นสภาพการจราจรข้างนอก หรือแสงสีจากบาร์ข้างทางแต่อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เธอไม่ได้อยากจะเห็นคู่หนุ่มสาวที่เดินจับมือกันไปตามถนนเลยสักนิด

“โอ้ มันใกล้เย็นแล้ว” เป่หมิงยี่เฟิงรู้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยากพูดอะไรกับเขา เขาจึงเรียกเธอให้มากินของแทน

ทั้งสองคนต่างคนต่างกินของตัวเอง

รสชาติอาหารในปากช่างหอมหวาน แต่ในใจกลับขมขื่น

เป่หมิงยี่เฟิงหยิบลูกชิ้นปลาขึ้นมา ใบหน้าของเขาแสดงถึงความบริสุทธิ์ ที่เห็นได้เฉพาะตอนอยู่ในมหาวิทยาลัย “กู้ฮอนฉันเห็นอันนี้แล้วคิดถึงตอนที่พวกเรากินของพวกนี้ด้วยกัน และอันนี้ก็เป็นอันที่เธอชอบที่สุด เธอบอกว่ามันหอมมาก และอร่อยสุดๆ”

เขาพูดและอดไม่ได้ที่จะเหลือบตาไปมองของกู้ฮอน แต่เขากลับไม่เห็นสิ่งที่เธอชอบกินอยู่ในถ้วยของเธอ