บทที่ 1017 พ่อทูนหัวคนนี้ แม่ทูนหัวคนนั้น

เป่หมิงยี่เฟิงโค้งตัวลงไปมองเธอที่อยู่ในรถยิ้มๆ “ โอเค คุณก็กลับบ้านระวังๆหละ ขอบคุณจริงๆที่ยอมให้ผมนั่งกินของในรถด้วย จนทำให้รถของคุณมีกลิ่นโอเด้งไปหมด”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยล้างรถก็พอแล้ว”

ในตอนนั้นเพลงในรถก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง “นอกรถในค่ำคืนที่เมฆมาก มีใครบางคนกำลังรออยู่ในอนาคต มองไปข้างซ้ายมองไปทางขวา ความรักต้องหาอีกแค่ไหนถึงจะมา...”

ทั้งคู่ถูกเนื้อเพลงเพลงนี้ดึงดูดอีกครั้ง

เป่หมิงยี่เฟิงยิ้มอย่างฝืนๆ “มันเหมือนกับพวกเราในตอนนี้เลย ในอนาคตพวกเราจะได้เจอกันอีกมั้ย”

กู้ฮอนพยักหน้าลง “อาจจะได้นะ ตอนนี้ฉันคงไม่พาลูกออกไปจากที่นี่หรอก เราอาจจะเจอกันที่ร้านกาแฟโดยบังเอิญ หรืออาจจะเจอกันที่อื่นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...”

เป่หมิงยี่เฟิงพยักหน้าลง “โอเค งั้นแค่นี้ก่อน ถึงแม้ว่าเธอจะออกไปจากบริษัทเป่หมิงแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอออกไปจากตระกูลเป่หมิง เฉิงเฉิง หยางหยาง อ้อยังมีจิ่วจิ่ว...พวกเขาก็ต่างเป็นพี่น้องของฉัน”

“โอเค ฉันรู้แล้ว”

ในตอนนั้นฝนที่หยุดไปครู่หนึ่ง ก็เริ่มตกมาอีกครั้ง

เป่หมิงยี่เฟิงปิดประตูรถของกู้ฮอน แล้วรีบวิ่งไปที่รถของตัวเอง ในขณะที่เขากำลังจะเปิดประตูรถขึ้นไปเขาก็หันไปโบกมือให้เธออีกครั้ง

ไม่ว่าตอนนี้เขาจะมองเห็นหรือเปล่า แต่เธอก็ยังโบกมือกลับไปให้เขาเหมือนกัน

พวกเราต่างเคยเจ็บปวดเพราะความรัก ฉันมองไปที่ถนนเส้นทางแห่งความฝันนั้นช่างคับแคบ แต่ฉันก็ได้เจอเธอเป็นเรื่องไม่คาดคิดที่สวยงามที่สุด และสุดท้ายวันหนึ่งความรักของฉันก็ได้ถูกเปิดเผย

เมื่อฝนตกขึ้นมาอีกครั้ง เป่หมิงยี่เฟิง และกู้ฮอนก็ขับรถสวนทางกัน

《ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา》 เป็นการ์ตูนของจิมมี่ เหลียว เป็นเรื่องของชายหญิงคู่หนึ่ง แม้ว่าพวกเขาจะอาศัยอยู่ด้วยกันติดต่อกับคนคนเดียวกัน แกล้งเด็กคนเดียวกัน แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็หันหลังให้กัน พวกเขาก็พยายามที่จะตามหากันและกัน แต่สุดท้ายยังไม่ทันถึงตอนจบ ก็มีอยู่วันหนึ่งที่กำแพงระหว่างพวกเขาถูกทำลายลง

แต่สำหรับกู้ฮอนและเป่หมิงยี่เฟิงแล้ว ถึงแม้พวกเขาจะแยกจากกันในวันที่ฝนตกเหมือนกัน แต่สิ่งที่กั้นพวกเขาไว้นั้นไม่ใช่กำแพง

***

ตลอดทั้งคืนนอกหน้าต่างมีฟ้าแลบ และฟ้าฝนตกห่าใหญ่ตลอด

ลูกสาวที่น่ารักของเธอยังคงหลับสนิทอยู่ข้างๆด้วยการหายใจอย่างสม่ำเสมอ ใบหน้าของเธอยังสงบนิ่ง

ตอนนี้เวลาล่วงเลยเที่ยงคืนไปแล้ว

นั่นก็หมายความว่า อีกสิบชั่วโมงหลังจากนี้ เธอและลูกของเธอรวมทั้งพ่อของพวกเขาจะมีการเปลี่ยนแปลงในชีวิตครั้งใหญ่

เด็กๆอาจจะไม่ได้เจอพ่อของตัวเองเป็นเวลาหนึ่งปี สองปี สามปีหรืออาจจะห้าปี....

ตอนนี้ยังคงไม่แน่นอน

เธอได้แต่หวังว่าโล่ฮานจะได้รับข่าวดีในช่วงเวลาสุดท้าย แม้ว่าเฉี่ยวเฉินอาจจะไม่สามารถออกมาเป็นพยานได้หลังจากตื่นจากอาการโคม่า แต่ก็ยังทำให้เธอมีความหวังอยู่

แต่ความหวังนี้ของเธอ หลังจากที่รอมาทั้งคืน ก็ไม่เป็นจริง

“กู้ฮอนเมื่อวานเธอเป็นยังไงบ้าง จากขอบตาดำๆของเธอแล้ว เธอคงไม่ได้พักผ่อนใช่มั้ย” แอนนิพูดขึ้นหลังจากที่ได้เห็นเธอ และอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งขึ้นมา

“ไม่มีอะไร เมื่อวานฉันนอนไม่ค่อยหลับ แต่ว่าไม่ต้องเป็นห่วงนะ” กู้ฮอนเดินเข้าไปในห้องน้ำ และใช้คอนซิลเลอร์ปกปิดรอยคล้ำนั้น

“แล้วอย่างนี้สภาพจิตใจเธอโอเคมั้ย พักผ่อนหน่อยดีกว่ามั้ย” แอนนิพูด

ยังไม่ทันที่กู้ฮอนจะตอบก็ได้ยินเสียงกลิ่งก็ดังขึ้นมา

“ไม่เป็นไร” กู้ฮอนพูดจบก็เดินไปเปิดประตู

“Hi...”

หยินปู้ฝันยืนอยู่หน้าประตูทักทายเธออยู่ หลังจากนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นมา “เมื่อวานคุณนอนไม่พอหรอ”

กู้ฮอนยกมือขึ้นมาแตะใบหน้าของเธอด้วยความประหลาดใจ เธอใช้คอนซิลเลอร์ปกปิดแล้วยังมองออกอีกหรอ

เมื่อเห็นท่าทางประหม่าของเธอ หยินปู้ฝันก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า “ไม่ต้องมาจับเลย ตาเธอแดงขนาดนั้นแสดงว่าอดหลับอดนอนมาใช่มั้ย”

เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา กู้ฮอนก็ไม่จำเป็นต้องปกปิดอีกต่อไป “คุณคิดว่าฉันจะนอนหลับลงหรือไงใกล้จะพิจารณาคดีแล้ว ยังไม่ได้รับสัญญาณอะไรกลับมาเลย”

“เรื่องนี้มันทำอะไรไม่ได้แล้ว คุณอย่าคิดถึงเขาอีกเลย ถ้าคุณเหนื่อยขึ้นมา แล้วใครจะดูแลเด็กสามคนล่ะ”

“วันนี้คุณจะพูดให้เป็นมงคลหน่อยไม่ได้หรือไง ถึงแม้ว่าพวกเราจะต้องเป็นแบบนั้นจริงๆ เด็กๆก็ต้องถือว่าเป็นหน้าที่ของคุณแล้วที่จะต้องดูแล ใครใช้ให้คุณเป็นพ่อทูนหัวกันล่ะ” กู้ฮอนมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า

หยินปู้ฝันโบกมือ และลดเสียงลงเล็กน้อยก่อนจะพูด “อย่าพูดอย่างนั้นสิ ช่วงนี้เธอไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์ใช่มั้ยตอนนี้มีข่าวของพ่อทูนหัวสารเลวเต็มไปหมด”

คำพูดนั้นทำให้กู้ฮอนรู้สึกขบขันขึ้นมาเล็กน้อย “คุณก็อยากเป็นพ่อทูนหัวแบบนั้นเหมือนกันหรอ ฝันไปเถอะ หรือไม่ก็รอให้เป็นพ่อคนจริงๆก่อนแล้วกันแล้วค่อยมาว่ากัน”

“พ่อปู้ฝัน...”ในตอนนั้นก็ได้ยินเสียงของหยางหยางเรียกขึ้นมาเสียงดัง

หลังจากนั้นก็ตามด้วยเสียงเฉิงเฉิง และจิ่วจิ่ว

ความคิดเห็น