บทที่ 1018 อาสามรับโทรศัพท์

บทที่ 1018 อาสามรับโทรศัพท์

หยางหยางยังคงเป็นคนนั้นแม้ว่าจะโดนเปิดโปงแต่เขาก็ยังคงปากแข็ง “ถ้างั้นคุณลองอธิบายมาซิว่ารอบที่แล้วที่แอบออกไปกับแม่ ไปทำอะไรกัน พวกคุณบอกว่าไม่อยากให้พวกเราอยู่กลางคืนคนเดียวแต่ก็ไม่อยู่กับพวกเราหลายวัน เรื่องนี้มันมีความไม่ชอบมาพากล แถมวันนี้คุณยังตั้งใจมาหาแม่โดยเฉพาะ เวลาพูดก็ยังมีการลับลมคมใน พวกคุณต้องแอบทำอะไรลับหลังพวกเราแน่ๆ”

หยินปู้ฝันขมวดคิ้วมุ่น เด็กพวกนี้โตขึ้นแล้วจริงๆ ถึงขนาดที่สามารถเชื่อมโยงเหตุการณ์ต่างๆได้แล้ว

แต่คิดคิดดูแล้วเขากับเฉิงเฉิงเป็นพี่น้องกัน ดังนั้นขนาดเขายังสามารถรับรู้เรื่องได้มากขนาดนี้ เฉิงเฉิงก็ต้องรู้มากกว่า

ไม่ได้แล้วต้องให้พวกเขาขจัดความคิดนี้ออกจากหัว ไม่ว่าจะยังไง ขู่พวกเขาไปก่อนก็ยังดี

“ฉันอยากจะชี้แจงสักหน่อย ฉันกับแม่ของพวกคุณไม่ได้ทำอะไรที่ผิดศีลธรรม ถ้าเรื่องนี้แม่ของพวกเธอได้ยินล่ะก็เกมของพวกเธอต้องพังแน่ๆ”

คำพูดนี้ทำให้หยางหยางรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาเปลี่ยนสีหน้าและยิ้มอย่างมีเลศนัยให้กับหยินปู้ฝัน “พ่อปู้ฝันไม่ใช่ว่าพ่อตัดใจจากแม่ของพวกเราไม่ได้หรอกนะ ก็เลยถือโอกาสตอนที่พ่อพวกเราไปทำธุรกิจแย่งแม่ของพวกเราไป”

“เห้อ...”

นี่เป็นสัญญาณที่ผิดพลาดสำหรับหยินปู้ฝัน ที่แท้เด็กคนนี้คิดอย่างนี้เองหรอ ถ้าคิดแค่นี้ล่ะก็เขาจัดการได้ง่ายมาก

เขาแกล้งทำเป็นโมโห “ตอนแรกก็ว่าจะปิดบังพวกลูกนะ รอให้เรื่องเป็นจริงก่อนค่อยพูด แต่คิดไม่ถึงว่าจะโดนจับได้ซะก่อน คิดว่าจะมีแค่เฉิงเฉิงคนเดียวซะอีกที่สังเกตุเห็น”

หยางหยางขมวดคิ้ว ทำท่าเหมือนไม่พอใจขึ้นมา “ทำไมพอโดนผมจับได้แล้วมันรู้สึกขายหน้ามากหรอ ถึงปกติผมจะเป็นอย่างนั้น แต่นั่นก็เป็นกลยุทธ์ของผม เรียกว่าคมในฝักน่ะ คุณเข้าใจไหม ผู้ใหญ่นี่ชอบคิดไปเองอยู่เรื่อย คิดว่าผมอายุน้อยจนไม่รู้อะไรเลยอย่างนั้นหรอ ที่จริงแล้วน่ะนะ พวกเราน่ะรู้ทุกอย่าง ก็เหมือนกับที่พวกคุณไม่อยากบอกเรานั่นแหละ พวกเราก็ไม่อยากแสดงให้พวกคุณรู้เหมือนกัน”

***

เนื่องจากเป็นการแสดงเขาจึงต้องตีบทให้แตก อย่างนี้ถึงจะเป็นนักแสดงที่สมบทบาท และมืออาชีพ

หยินปู้ฝันไม่อยากให้หยางหยางเดาอะไรอีก จึงแกล้งบอกความจริงออกไป แน่นอนว่าเป้าหมายก็คือเขาต้องการปกป้องหัวใจของเด็กๆ

สุดท้ายก็หยางหยางก็เข้าใจว่าหยินปู้ฝันตัดใจจากแม่ของเขาไม่ได้จริงๆ

หยินปู้ฝันแกล้งทำเป็นตกใจ “ดูไม่ออกจริงๆ อย่าบอกนะว่าลูกเรียนการแสดงนี้มาจากคุณอาสามที่เป็นดารา”

หยางหยางรู้สึกภูมิใจและพูดออกมา “แน่นอนคุณอาสามไม่ใช่นักแสดงธรรมดา แต่เป็นไอดอล และนักแสดงที่เก่งมาก พูดถึงอาสามแล้วผมก็คิดถึงเขาขึ้นมา พ่อปู้ฝันผมยืมใช้โทรศัพท์หน่อย”

“ทำไม” หยินปู้ฝันพูด พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ของตนเองจากกระเป๋าส่งให้หยางหยาง

หยางหยางรับมาไว้ในมือแล้วแล้วดู “ว้าว นี่มันไอโฟนหกพลัส พ่อนี่รวยจริงๆเลย แต่ผมชอบโนเกียลูเมียร์มากกว่า รอบที่แล้วที่งาน315เขาได้พูดเกี่ยวกับโทรศัพท์ลูเมียร์ แถมยังแสดงให้ดูในงานด้วย สุดท้ายแล้วผมก็คลั่งไคล้เลยล่ะ แค่กดโทรศัพท์ก็สามารถรับข้อความ และโทรศัพท์ได้ พ่อว่าเจ๋งมั้ยล่ะ”

“นี่ได้ยินใครพูดมาเนี่ย” หยินปู้ฝันคิดไม่ถึงจริงๆว่า เด็กแค่นี้จะมีความเห็นแบบนี้ด้วย สำหรับในวัยนี้แล้วแทบจะไม่มีใครให้ความสำคัญในด้านนี้เลย

“จากเฉิงเฉิงน่ะสิ เขาก็มีโนเกียเครื่องนึงซึ่งเป็นรุ่นท็อปเหมือนกัน หน้าจอก็ใหญ่ประมาณนี้แหละ” หยางหยางพูด พร้อมกับกดเข้าไปหาเบอร์ของเป่หมิงยัน

ผ่านไปไม่นานปลายสายก็รับสาย “ฮัลโหล สวัสดีครับนั่นคือใคร”

หยางหยางไม่ได้รีบตอบกลับไป เขาเพียงแค่หัวเราะเบาๆใส่โทรศัพท์เท่านั้น

เป่หมิงยันขมวดคิ้วแล้วพูด “ใครครับ ถ้าไม่พูดจะวางสายแล้วนะ”

“เดี๋ยวๆ อย่าพึ่งวางคุณอาสาม หยางหยางเอง นี่เป็นโทรศัพท์ของพ่อปู้ฝัน”

ช่วงนี้เป่หมิงยันรู้สึกเบื่อเล็กน้อย หลังจากเจียงฮุ่ยซินถูกคุมตัว เขาก็ไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอก แม้แต่คำเชิญเข้าร่วมแสดงภาพยนตร์ เขายังให้ผู้จัดการปฏิเสธไปหมด

สิ่งที่เขาทำทุกวันก็คือไปเยี่ยมแม่บ่อยๆ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในตระกูลเป่หมิง เขาได้ยินแค่ว่ากู้ฮอนกลายเป็นประธานบริษัท และเป่หมิงโม่ก็วางมือแล้ว

สิ่งนี้ทำให้เขา และเจียงฮุ่ยซินประหลาดใจมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจียงฮุ่ยซิน เธอไม่คิดว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างนี้ แต่อย่างไรก็ตามเธอยังมีความเชื่ออยู่ในใจว่า เป่หมิงยี่เฟิงจะไม่ยอมแพ้อย่างแน่นอน

เช้าตรู่ในขณะที่เป่หมิงยันกำลังจะไปเยี่ยมแม่อยู่นั้น เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหยางหยาง

“ทำไมวันนี้ไม่ไปโรงเรียนหรอ”

“ไปครับ ตอนนี้พ่อปู้ฝันกำลังส่งพวกเราไปโรงเรียน”

“เฉิงเฉิงล่ะ”

“เขาอยู่บนรถของแม่ กำลังขับไปข้างหน้าพวกเรา พวกเราคิดถึงคุณมาก ทำไมคุณไม่มาหาพวกเราบ้างเลย” หยางหยางบ่นออกมา

เป่หมิงยัน และหยางหยางเป็นอาหลานที่มีลักษณะนิสัยเหมือนกัน เมื่อได้ยินอย่างนี้ เขาก็แสดงความหยิ่งออกมา “ทำไมอาต้องไปหาพวกเธอด้วยล่ะ คุณครูของพวกเธอไม่สอนหรอว่าผู้เยาว์ต้องมาเยี่ยมผู้อาวุโส ยังไงอาก็เป็นอาแท้ๆของพวกเธอนะ”