บทที่ 1029 เข้าร่วมไปด้วยอีกคนแล้ว

บทที่ 1029 เข้าร่วมไปด้วยอีกคนแล้ว

ฉิงฮัวเข้าใจสถานการณ์ส่วนใหญ่มาจากในโทรศัพท์แล้ว และได้รู้ว่าคุณชายน้อยทั้งสองกำลังเจอกับปัญหาที่หน้าประตูโรงเรียนอยู่

“คุณชายยี่เฟิง ผมมีเรื่องด่วนคงต้องออกไปก่อนแล้ว” ฉิงฮัวลุกยืนขึ้น แล้วพูดกับเป่หมิงยี่เฟิงคำหนึ่ง

“เฉิงเฉิงกับหยางหยางพวกเขาสองคนไม่เป็นอะไรใช่ไหม ต้องการให้ฉันส่งคนสักสองคนไปช่วยนายไหม?” สำหรับลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนของเขานั้น เป่หมิงยี่เฟิงก็ยังคงมีความเป็นพี่ชายอยู่จริง ๆ และที่สำคัญยังรู้สึกเป็นหว่งพวกเขาขึ้นมาจากใจจริงอีกด้วย

“ขอบคุณครับคุณชายยี่เฟิง แต่ผมไปจัดการคนเดียวก็พอแล้ว งั้นผมไปก่อนนะครับ” พูดจบ ฉิงฮัวก็หมุนตัวเดินออกจากบริษัทไปอย่างรวดเร็ว

“เด็กสองคนนี้เป็นอะไรไป? ทำไมผมฟังแล้วเหมือนกับเจอปัญหาอะไรเข้าแล้วนะ?” ถังเทียนจื๋อถามขึ้น

“ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ว่าปัญหาน่าจะไม่ใหญ่หรอกมั้ง”

*

พอเฉิงเฉิงโทรศัพท์เสร็จ ก็เอาคำพูดที่ฉิงฮัวบอกเขากระซิบให้หยางหยางฟังเบา ๆ และในเวลาเดียวกัน จินเล่ยพาพวกโก้เก๋ก็มาเกือบจะถึงตรงหน้าพวกเขาแล้ว

“เป่หมิงซีหยาง แกรีบร้องขอชีวิตเถอะ ฉันจะบอกอะไรแกให้นะ ถึงแกโทรศัพท์แล้วฉันก็ไม่กลัวหรอก แกเห็นหรือยัง สามคนนี้เป็นบอดี้การ์ดของพ่อฉันทั้งนั้น มาแปดเก้าคนพวกเขาก็ยังจัดการไหว” อยู่ในเวลานี้จินเล่ยถือได้ว่าสามารถลืมตาอ้าปากต่อหน้าหยางหยางได้สักครั้งหนึ่งแล้ว

ถึงแม้ว่าตอนนี้ท้องของเขาอาจจะยังเจ็บน้อย ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว

***

การเผชิญหน้าที่กับจินเล่ยที่คอยอวดเบ่งเสียงดังไม่หยุดอยู่ต่อหน้าตัวเอง รวมถึงพวกโก้เก๋สามคนที่ยืนช่วยข่มขู่อยู่ข้างหลังเขานั้น มันทำให้เฉิงเฉิง หยางหยาง และจ้าวจิงอี้พวกเขารู้สึกเรื่องมันยากขึ้นมาบ้างแล้วจริง ๆ

“ตามผู้ใหญ่มาช่วย ถือว่ามีปัญญาอะไร” จ้าวจิงอี้พูดเสียงดังใส่จินเล่ย

ถึงแม้เธอเผชิญหน้ากับคนพวกนี้แล้วรู้สึกกลัว แต่ว่าก็รู้สึกว่ามีคนอยู่ในเหตุการณ์เยอะขนาดนี้ เธอก็ไม่เชื่อว่าคนพวกนี้จะกล้าทำอะไรพวกเธอได้

และที่สำคัญ การตะโกนเสียงดังแบบนี้ก็ยังสามารถดึงดูดให้ผู้คนมาสนใจทางนี้มากขึ้น แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นแล้วละก็ ก็อาจจะปลอดภัยกว่า อย่างน้อยก็น่าจะมีคนก้าวออกมาพูดอะไรบ้างก็ได้ หรือบางทีอาจจะมีคนแจ้งตำรวจ

และก็เป็นไปตามนั้น หลังจากที่เธอพูดจบแล้ว ก็สามารถดึงดูดความสนใจคนได้จริง ๆ

ที่จริงแล้วตั้งแต่ตอนที่จินเล่ยพาพวกคนโก้เก๋สามคนเดินมาอย่างดุร้ายนั้น ก็เริ่มมีคนสังเกตเห็นพวกเขาแล้ว

เพียงแต่ว่า คนที่มีตำแหน่งหน้าที่การงานดี ๆ เขาไม่มาสนใจพวก ‘นักเลงหัวไม้’พวกนี้หรอก ก็เลยแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นกันอย่างแน่นอน

“เหอ เหอ จะบอกอะไรเธอให้นะ อย่าดูว่าที่นี่คนเยอะขนาดนี้ ถึงแม้พวกเราตีเธอแล้ว ก็ไม่มีใครก้าวออกมาพูดอะไรหรอก เธอเชื่อฉันไหมล่ะ” จินเล่ยหัวเราะอย่างไร้ยางอาย

และในเวลาเดียวกันพวกโก้เก๋สามคนข้างหลังเขาก็ทำท่าทางไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินอีก และเอามือทั้งสองข้างขึ้นมากอดอยู่ตรงหน้าอก พวกเขาหัวเราะได้อย่างไม่ระมัดระวังตัว ร่างทั้งร่างก็ค่อย ๆ สั่นเทาไปด้วย

“หรือจะไม่มีคนมาช่วยเราแล้วจริง ๆ เหรอ คราวนี้ควรทำยังไงดีละ?” จ้าวจิงอี้เห็นสถานการณ์เป็นอย่างนี้ก็อึ้งทึ่งไปแล้ว

เฉิงเฉิงก็หมดหนทางแล้ว ถึงแม้เมื่อกี้จะโทรศัพท์หาฉิงฮัวไปแล้ว

แต่ว่าเขาขับรถจากบริษัทเป่หมิงมาที่นี่ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสิบกว่ายี่สิบนาที

ช่วงเวลาระหว่างนี้ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ แล้วละก็ ดูท่าจะจัดการยากแล้วจริง ๆ

หยางหยางก็เหมือนกับพวกเขา กำลังกังวลเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ เพียงแต่ที่เขากังวลคือหวูเสี่ยวเอ๋อ เมื่อกี้ตัวเองเป็นคนเรียกเขามาเองนะ

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เจ้าจินเล่ยคงจะต้องคิดบัญชีกับตัวเองอย่างเด็ดขาดแล้ว และมีผู้ใหญ่สามคนนั้นอยู่ ยังไงตัวเองก็ต้องโดนตีแล้วแน่นอน

ถ้าหากหวูเสี่ยวเอ๋อมาแล้ว ก็จะโดนตีไปพร้อมกับตัวเองด้วยไม่ใช่เหรอ……

หยางหยางที่เป็นลูกพี่นี้ ก็ค่อนข้างดีกับลูกน้องอยู่ เขาไม่อยากให้คนอื่นต้องมาบาดเจ็บเพราะตัวเองไปด้วย

“เป่หมิงซีหยาง เมื่อกี้แกยังอวดเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ทำไมกลายเป็นใบ้ไปแล้วล่ะ? เข้ามาซิ มีปัญญาก็เข้ามาแบบเมื่อกี้อีกครั้งซิ! เข้าเด็กอย่างแก ก็มีตอนที่กลัวด้วยเหรอ จะบอกอะไรแกให้นะ เมื่อกี้ฉันให้โอกาสแกลอดใต้หว่างขาแล้วก็เจ๊ากันไป แต่ว่าตอนนี้ ทั้งบัญชีเก่าบัญชีใหม่ฉันจะคิดพร้อมกันเลย ไม่เพียงแค่ตีแกเท่านั้น ตีแกเสร็จยังต้องให้แกลอดใต้หว่างขาฉันไปอีก”

“ใครจะให้ลูกพี่ฉันลอกใต้หว่างขากัน? จินเล่ย เจ้าเด็กอย่างแกยังอยากจะโดนตีอีกแล้วเหรอ ฉันจะตีจนให้แกไม่เพียงลอดใต้หว่างขาลูกพี่ฉันเท่านั้น ยังต้องลอดของฉันอีกด้วย!”

พูดแล้ว เด็กคนหนึ่งที่ตัวโตเท่าประมาณหยางหยางก็ดินทะลุรถที่จอดอยู่หน้าประตูผ่านเข้ามา และก็มาถึงข้างกายหยางหยางอย่างรวดเร็ว

“นายทำไมมาเร็วขนาดนี้ รีบหาคิดวิธีพาพี่ฉันแล้วจ้าวจิงอี้หนีไปจากที่นี่เร็ว” พอหยางหยางเห็นหวูเสี่ยวเอ๋อแล้วก็พูดเสียงกระซิบเบา ๆ กับเขาขึ้น

หวูเสี่ยวเอ๋อมองพวกจินเล่ยแล้ว ก็เข้าใจแล้วว่านี่คงจะเจอกับปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว

“ถ้าฉันพาพวกเขาหนีไปแล้ว นายจะทำยังไงล่ะ?”

หยางหยางขมวดคิ้วแล้วกัดฟันพูดขึ้น “นายไม่ต้องสนใจฉันหรอก พอถึงตอนนั้นฉันก็จะหาโอกาสหนีเหมือนกัน”

“เหอ เหอ พวกแกสองคนกำลังซุบซิบอะไรกันอยู่ตรงนั้น? ปรึกษากันว่าจะหนียังไงกันอยู่ละซิ จะบอกอะไรแกให้นะ วันนี้พวกแกทุกคนไม่ว่าใครก็หนีไม่รอดหรอก” จินเล่ยพูดไป ก็แผ่รังสีความโหดเหี้ยมออกมาอย่างมาก เขาหันหลังไปบอกกับพวกโก้เก๋ทั้งสามว่า “เจ้าเด็กสองคนที่ตีฉันวันนั้น ต่างก็อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว พวกนายตีมันให้น่วมไปเลย!”

***

เจ้าโก้เก๋ทั้งสามต่างก็ยิ้ม แล้วก็กำหมัดไปด้วยและค่อย ๆ เดินไปทางพวกหยางหยางไปด้วย

หยางหยางกับหวูเสี่ยวเอ๋อดูสถานการณ์จากตอนนี้แล้วคงจะไม่มีทางหนีแน่ ๆ พวกเขาสองคนเอาเฉิงเฉิงกับจ้าวจิงอี้มาปกป้องไว้ข้างหลัง แล้วพูดเสียงเบาว่า “พวกนายสองคนเดี๋ยวหาโอกาสหนีไปนะ พวกเราจะมาดึงดูดความสนใจของพวกมันไว้เอง ถ้าหากเจอแม่แล้ว ไม่ต้องบอกให้เขาเข้ามานะ ให้เรียกตำรวจมาเลยหรือใครก็ได้”

ในเวลานี้เฉิงเฉิง ก็โดนเจ้าน้องชายคนนี้ของเขาทำให้ซาบซึ้งแล้ว อย่าดูว่าปกติมักจะมีการกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่ตอนนี้พอเกิดเรื่องขึ้นมากลับกล้าก้าวยืนออกมาจริง ๆ และแน่นอนว่าก็ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว

คราวนี้จ้างจิงอี้ตกใจจนน้ำตาหมุนวนอยู่ในดวงตาแล้ว “เป่หมิงซีหยาง ขอโทษจริง ๆ นะ ฉันต้องขอโทษต่อคำพูดที่เคยพูดสอดเสียดนายมาตลอดด้วย……”

“ตอนนี้เธอช่วยพูดอะไรที่มันดูเป็นมงคลหน่อยได้ไหม ทำอย่างกับให้รู้สึกว่าจะจากลากันตลอดกาลแล้วอย่างงั้นแหละ อย่ามาเพิ่มเรื่องไม่สบายใจให้ฉันที่นี่ได้ไหม ตามพี่ชายของฉันไป แล้วพวกเธอก็โบยบินไปให้ไกล ๆ เถอะ”