บทที่ 1033 การเริ่มต้นครั้งใหม่

บทที่ 1033 การเริ่มต้นครั้งใหม่

กู้ฮอนยิ้มน้อยๆ เดินไปถึงข้างกายจิ่วจิ่วแล้วอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนแขนของตัวเอง

ใช้นิ้วชี้ไปที่เกล็ดสีขาวนอกบานหน้าต่าง “นี่คือเกล็ดหิมะ มันเหมือนกับฝนตรงที่ล้วนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ลูกดูสิ แต่ละเกล็ดสวยงามมาก พวกมันลอยไปหล่นอยู่บนกิ่งไม้ บนหลังคาบ้าน บนผืนดิน......ก็เหมือนกับปกคลุมด้วยผ้านวมอีกหนึ่งชั้น ทารกน้อยรีบดูเร็วเข้า!”

จิ่วจิ่วมองอย่างตะลึงพรึงเพริด ในตอนนี้เกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมานั้นหนักขึ้นกว่าเดิม ในไม่ช้าก็เปลี่ยนเป็นหิมะที่ตกหนักเหมือนกับขนห่านอย่างไรอย่างนั้น

ภายในเวลาไม่กี่นาที ด้านนอกก็กลายเป็นสีขาวโพลนแล้ว

“ว้าว! ว้าว!” ตอนนี้เองที่ได้ยินเสียงโห่ร้องของเด็กลอยขึ้นมาจากชั้นล่าง ถัดมาก็เห็นเด็กชายสองคนวิ่งออกมาจากตัวบ้าน ย่ำเท้าไปบนหิมะอย่างมีความสุข

หิมะบนพื้นที่ยังไม่มีรอยเปรอะเปื้อนทิ้งรอยเท้าเล็กๆเป็นทางยาวสองทาง

“คือพี่เฉิงเฉิงกับพี่หยางหยาง......” จิ่วจิ่วชี้นิ้วไปที่ร่างเล็กๆสองคนด้วยความดีอกดีใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ทั้งยังร้องเรียกด้วยเสียงที่โอบกอดความคาดหวังอยู่บ้าง

กู้ฮอนก็เห็นด้วยเช่นกัน จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

เฉิงเฉิงนั้นตื่นเช้าจนเป็นนิสัยนั้นไม่แปลก แต่หยางหยางในวันนี้นั้นหาได้ยากจริงๆ เมื่อครู่ยังเตรียมตัวที่จะไปหิ้วหยางหยางขึ้นมาจากเตียง หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ทารกน้อยเสร็จ

เจ้าลูกคนนี้นี่จริงๆเลย แค่พูดถึงเรื่องการเล่นก็ไม่จำเป็นต้องมีคนเรียก ล้วนเป็นฝ่ายเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง

“ทารกน้อง พวกเรารีบสวมเสื้อผ้าให้เสร็จ แล้วรีบออกไปเล่นด้วยกันกับพี่ๆดีไหมเอ่ย”

กู้ฮอนพูด หยิบเสื้อผ้าของตัวเองและจิ่วจิ่วออกมาจากตู้เสื้อผ้า

ผ่านไปครู่หนึ่ง บนลานหิมะนั้นก็มีเงาร่างเล็กๆเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง ข้างกายเธอยังมีสุนัขเหนื่อยหน่ายอีกตัวหนึ่ง

จิ่วจิ่วเปลี่ยนเป็นเสื้อขนเป็ดสีเหลืองสว่างตัวหนึ่ง เธอกดแขนเล็กๆลงไปบนพื้นหิมะอย่างระมัดระวังจนเกิดเสียง “สวบ สวบ”

“เฉิงเฉิง หยางหยาง ดูแลน้องดีๆด้วยนะ” กู้ฮอนยืนอยู่ที่หน้าประตู เอ่ยพูดเสียงดัง

“รู้แล้วครับแม่” หยางหยางกำลังนั่งยองๆก้มหน้าอยู่บนพื้นหิมะ ในไม่ช้าก็ปั้นลูกบอลหิมะออกมาได้ลูกหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน เล็งไปทางเฉิงเฉิงที่ปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่ไม่ไกล แกว่งแขน พลางตะโกนเสียงดังว่า “ยิง!”

ลูกบอลหิมะถูกโยนออกไปพร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น ทั้งยังปะทะเข้ากับแผ่นหลังของเฉิงเฉิงอย่างแม่นยำ

“ฮ่าๆ......” จิ่วจิ่วที่ยืนอยู่ด้านข้างส่งเสียงหัวเราะออกมา

เฉิงเฉิงในตอนนี้ก็หันกลับมา เขาก็ปั้นลูกบอลหิมะขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วขว้างไปทางหยางหยางโดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย

แต่ว่าเขาคำนวณพลาดเล็กน้อย หยางหยางหลบไปได้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ทำหน้าตาทะเล้นใส่เขา “ปาไม่โดน ปาไม่โดน.......”

“หนูก็จะปั้น หนูก็จะปั้นด้วย พี่ชายสอนหนูหน่อย” จิ่วจิ่วเดิมก็อยากจะปั้นด้วยตัวเองลูกหนึ่ง แต่ว่าหลังจากที่มือเล็กๆของเธอคว้าหิมะมากำหนึ่งแล้วออกแรงเพียงเล็กน้อย หิมะก็กระจายแล้ว

ในมือเหลือเพียงแค่เศษหิมะเล็กๆน้อยๆที่ใกล้จะละลายเป็นน้ำ

“พี่จะสอนเธอปั้น พี่ปั้นได้ดีที่สุดเลย” หยางหยางวิ่งมาถึงข้างกายจิ่วจิ่วอย่างรวดเร็ว

“พวกเราต้องโกยหิมะบนพื้นมากองรวมกันก่อน จากนั้นก็ออกแรงกดเล็กน้อย ยกหิมะกองนี้ขึ้นมา จากนั้นก็หมุนไปหมุนมาในมือเล็กน้อยก็เสร็จแล้ว น้องดูสิ......” ในไม่ช้า ลูกบอลหิมะก็อยู่ในมือของหยางหยางแล้ว

จิ่วจิ่วทำตามที่หยางหยางสอน ในไม่ช้าก็ทำออกมาได้ลูกหนึ่งเช่นกัน เพียงแต่ว่ามือของเธอขนาดค่อนข้างเล็ก จากนั้นก็หยิบลูกบอลหิมะขึ้นมา หมุนตัวขว้างไปทางหยางหยาง

“อ๊ะ น้องสาว น้องชั่วร้ายมาก เพิ่งจะสอนน้องไปเอง น้องก็มาโยนใส่พี่แล้ว ระวังพี่จะโต้กลับนะ” หยางหยางหัวเราะฮาฮา พลางเอ่ยขู่

จิ่วจิ่วไปถึงข้างกายเฉิงเฉิงอย่างรวดเร็ว “หนูไม่กลัวหรอก มีพี่เฉิงเฉิง และยังมีเบลล่าด้วย พวกเราสามคนสู้กับพี่คนหนึ่ง”

***

เช้าตรู่นี้เต็มไปด้วยความสุข แม้ว่าจะเป็นยามเช้าที่ทำให้ผู้คนรู้สึกเร่งรีบเช่นกัน

แน่นอนว่า อาทิตย์นี้ก็เต็มไปด้วยความหวังอาทิตย์หนึ่ง

เพราะว่าวันเสาร์นี้เป็นเทศกาลคริสต์มาสที่คนยุโรปให้ความสำคัญมากที่สุด

ส่วนคนในประเทศพวกเราก็มีความพิเศษอย่างหนึ่ง นั่นก็คือมักจะฉลองเทศกาลที่ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเองแม้แต่น้อยเหมือนกับเทศกาลของตัวเอง เทศกาลคริสต์มาสเป็นเช่นนี้ เทศกาลวาเลนไทน์เป็นเช่นนี้ เทศกาลแห่งการโกหกก็เป็นแบบนี้เช่นเดียวกัน

อาจจะเป็นเพราะว่าคนในประเทศในตอนนี้ต้องการเทศกาลมากขึ้น เพื่อเป็นข้ออ้างในการผ่อนคลายจากการใช้ชีวิตที่เคร่งเครียดมากขึ้นเรื่อยๆของตัวเอง เป็นข้ออ้างที่สร้างความสุขในการใช้ชีวิตอย่างหนึ่ง

แน่นอนว่า สำหรับเด็กๆนั้น นอกจากไปเรียนแล้วก็ล้วนสามารถใช้เวลานอกเหนือจากนั้นฉลองเทศกาลได้เหมือนกัน แน่นอนว่าในวันนี้ ไม่ใช่วันหยุดของพวกเขา จึงยังจำเป็นต้องไปเรียนอยู่

เพียงแต่ว่าก่อนที่จะออกจากบ้านนั้น พวกเขาเล่นหิมะที่อยู่บนพื้นกันอย่างสนุกสนานครู่หนึ่งเท่านั้นเอง

ภายในบ้านพักที่อบอุ่น ผู้ใหญ่ล้วนยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของตัวเอง

แม้ว่าตอนนี้แอนนิจะยุ่งวุ่นวายอยู่กับการทำอาหารให้คนในบ้านทั้งหมด แต่ว่านี่ไม่ใช่งานหลักของเธอ

ตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อนเทศกาลคริสต์มาส อาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทGT เร่งดำเนินการเสร็จอย่างราบรื่น

อาศัยความเร็วในการก่อสร้างของวันนี้มาพูด ก็ไม่ได้เร็วที่สุด เพราะตอนนี้พูดว่า ใช้เวลา 90 วันในการก่อสร้างอาคาร 15 ชั้น อาคารหนึ่งนั้นไม่ใช่เรื่องที่น่าประหลาดใจแล้ว

สำหรับบริษัทเป่หมิงที่รับผิดชอบโครงการก่อสร้างทั้งหมดนี้ ยิ่งไม่นับว่าเป็นปัญหา แน่นอนว่า นอกจากการรับประกันความเร็วในการก่อสร้างแล้ว ในเวลาเดียวกันก็ควบคุมคุณภาพของโครงการก่อสร้างอย่างเข้มงวดด้วยเช่นกัน

สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องยกเครดิตให้กับการดูแลและควบคุมของฉิงฮัว

จากนั้น แอนนิก็กลายเป็นนักธุรกิจลอตแรกที่เข้ามาประจำการที่นี่ พร้อมทั้งได้รับกุญแจร้านค้าชั้นบนตามสัญญาที่ได้ตกลงกับเธอเอาไว้ล่วงหน้า

ตอนนี้หลังจากที่เธอยุ่งวุ่นวายกับอาหารเช้าเสร็จแล้วก็จะออกจากบ้านกับกู้ฮอนและฉิงฮัวด้วยกัน

หลังจากที่กู้ฮอนส่งเด็กๆไปเรียนแล้ว ก็จะเลยไปส่งแอนนิที่อาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทGT

ตอนนี้ร้านอาหารของแอนนิอยู่ระหว่างการตกแต่ง บวกกับกู้ฮอนที่ปกติแล้วก็ไม่มีธุระอื่นๆอะไร ดังนั้นจึงอยู่ช่วยทำงานเป็นเพื่อนเธอด้วยกันที่นี่

ส่วนลั่วเฉียวนั้น ตอนนี้ลูกก็โตขึ้นเล็กน้อย เลี้ยงง่ายขึ้นเยอะ โดยเฉพาะคุณยายและคุณตาของเด็กที่ล้วนชื่นชอบเขาเป็นอย่างมาก เกือบทุกวันล้วนหอบของมาเยี่ยมพวกเธอแม่ลูก

นี่ทำให้แอนนิและกู้ฮอนสามารถยุ่งกับการทำงานในเรื่องที่พวกเธอต้องทำได้อย่างเต็มที่