บทที่ 1048 รีบร้อนจากไป

บทที่ 1048 รีบร้อนจากไป

เป่หมิงเฟยหย่วนมองดูหนังสือโอนหุ้น สองมือสั่นเทาและไม่สามารถควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหลได้อีกต่อไป หลันเนี่ยนที่อยู่ข้างๆใช้มือปิดปากอย่างรวดเร็วและน้ำตาก็ร่วงหล่น

พวกเขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงฉากเหตุการณ์ที่เป่หมิงโม่ถูกจับตัวไปและถูกขับไล่ออกจากตระกูลเป่หมิง มันเป็นช่วงเวลาที่ทำให้พวกเขาไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

คิดไม่ถึงเลยว่า วันนี้สิ่งที่ถูกกระชากไปวันนั้นจะกลับคืนมาสู่มือของพวกเขา

“อารองคุณ…” เป่หมิงยี่เฟิงดูเหมือนจะไม่กล้าเชื่อสิ่งที่เขาได้เห็นตรงหน้า

เป่หมิงโม่มองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ : “บ้านใหญ่ของตระกูลเป่หมิง ยินดีต้อนรับพวกคุณกลับไปด้วยเช่นกัน”

*

“อาจารย์ครับ ผมกำลังอยู่งานเลี้ยง” ในเวลานี้ ถังเทียนจื๋อกำลังถือโทรศัพท์และมองไปยังคนของตระกูลเป่หมิง

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าคนเหล่านี้กำลังพูดอะไร แต่มองดูแล้วดูเหมือนพวกเขาจะเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างมาก

ตนเองนั้นเคยแทรกซึมเข้าไปภายในของพวกเขาได้อย่างราบรื่น เป็นเพราะว่าตอนนั้นพวกเขาไม่กลมเกลียวกัน ถึงขั้นต่อตาฟันต่อฟันใส่กัน

แต่ว่าตอนนี้เหมือนมีสัญญาณไม่ดีต่อถังเทียนจื๋อ เขาจะต้องรีบโทรหาหลี่เชิน เพื่อหารือเกี่ยวกับการดำเนินการขั้นต่อไป

เขาไม่อยากเห็นคนของตระกูลเป่หมิงบิดรวมเข้าด้วยกันจนเป็นเชือกที่แข็งแรง แล้วที่เขาได้ปรับใช้มาทั้งหมดหายไปจนไม่เหลืออะไร

***

ถังเทียนจื๋อฟังโทรศัพท์ หลี่เชินที่อยู่ในสายกำลังพูดถึงการปรับแผนการขั้นต่อไป

เขาฟังไปด้วยและพยักหน้าซ้ำๆ

ในขณะที่มองไปยังเป่หมิงโม่และคนอื่นๆที่อยู่ในระยะไกล สายตาก็ปรากฏแสงคมปลาบ

*

จากนั้นสีหน้าของเขาก็เกิดความประหลาดใจเล็กน้อย : “อาจารย์ครับ ข่าวนี้เชื่อถือได้จริงเหรอครับ? อืม อืม เพราะเป็นเช่นนี้ ผมคิดว่าโอกาสชนะของพวกเราเปลี่ยนเป็นเพิ่มมากขึ้นแล้ว เดิมทีผมกังวลว่าเป่หมิงโม่จะเป็นอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่แต่ ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาไม่มีค่าพอที่จะเอ่ยถึงแล้ว”

พูดแล้วก็ปรากฏรอยยิ้มจางๆอีกครั้ง

*

บ่ายวันนี้ ไม่ว่าจะเกี่ยวกับบริษัทเป่หมิงหรือสองพี่น้องตระกูลเป่หมิง ทั้งหมดล้วนทำให้พวกเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต

แน่นอนว่ามันสร้างความตกตะลึงไปทั่วทั้งเมืองAและอาณาเขตขนาดใหญ่อยู่ไม่น้อย

ตอนกลางคืน เป่หมิงโม่ไม่ได้พากู้ฮอนไปรับเด็กๆ ที่นั่งข้างกายเขาไม่มีแม้แต่เงาของกู้ฮอน

รถยนต์สองคันรีบร้อนออกจากลานจอดรถของโรงแรมแมนดารินก่อนที่งานเลี้ยงค็อกเทลจะจบลง

และได้ขับห้อตะบึงไปยังทิศทางบ้านใหญ่ของตระกูลเป่หมิง

ในขณะที่ท้องฟ้าเพิ่งจะมืดลง รถทั้งสองคันได้จอดอยู่ที่ภายในลานหน้าบ้านใหญ่ของตระกูลเป่หมิง

การมาถึงอย่างกะทันหันของลูกชายคนโตและลูกชายคนรองของตระกูลเป่หมิง ทำให้คนรับใช้ต่างคาดไม่ถึง

คนเหล่านี้ไม่ได้กลับมาที่บ้านเก่านานแล้ว ที่นี่มีเพียงเป่หมิงยันที่จะมาพักอาศัยเป็นระยะเท่านั้นเอง

ความต้องการคนรับใช้ของเขามีไม่มาก ดังนั้นงานของพวกคนรับใช้จึงเบากว่าเมื่อก่อนมาก

“คุณชายใหญ่ คุณชายรอง คุณนายไหญ่ คุณชายยี่เฟิง…” พวกเขารีบทำความเคารพไปทางเป่หมิงเฟยหย่วนและเป่หมิงโม่อย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกันเหล่าคนรับใช้ก็มองเห็นว่ามีหลายคนที่มีสีหน้าไม่ปกติ แม้แต่ใบหน้าของเป่หมิงยี่เฟิงและหลันเนี่ยนที่เวลาปกติจะเป็นผู้ดีจัดสีหน้าก็ดูเปลี่ยนไปด้วย

ดูเหมือนจะมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้น

หลังจากที่พวกเขาทั้งสามคนลงจากรถแล้ว ก็ไม่ได้อยู่ในสนามแต่รีบเข้าไปในวิลล่า

“เจ้าสามล่ะ?” เมื่อเข้ามาในห้องนั่งเล่น เป่หมิงเฟยหย่วนถามคนรับใช้ที่เดินตามเข้ามา

“ช่วงนี้คุณชายสามไม่ได้กลับบ้านมาสองวันแล้วค่ะ” คนรับใช้ตอบอย่างรวดเร็ว

“เธอโทรหาเขาบอกให้กลับมาตอนนี้เลย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องกลับ” เป่หมิงโม่สั่ง

“ค่ะ ได้ค่ะคุณชายรอง” คนรับใช้มองไปที่ใบหน้าเย็นชาของเป่หมิงโม่ ก็เกิดอาการขนลุกไปทั้งตัว

พวกเขาไม่ได้เห็นการปรากฏตัวเช่นนี้ของเป่หมิงโม่มาสักระยะแล้ว พอได้เห็นแล้วก็ตกใจทันที

แต่ท่าทางของหลันเนี่ยนที่มีต่อคนรับใช้นั้นยังนับดีกว่า อย่างน้อยน้ำเสียงของเธอก็นุ่มนวลกว่า : “ตรงนี้ไม่มีงานของพวกเธอแล้ว ไปเตรียมอาหารเถอะ”

หลังจากที่เหล่าคนรับใช้ได้ฟัง ต่างพากันถอยออกไปราวกับว่าพวกเขาได้รับการนิรโทษกรรม

เป่หมิงเฟยหย่วน เป่หมิงยี่เฟิง ทั้งสี่คน เดินผ่านห้องนั่งเล่น แล้วตรงเข้าไปในห้องหนังสือของพ่อ จากนั้นก็ปิดประตูอย่างแน่นหนา

*

เป่หมิงโม่และเป่หมิงยี่เฟิงออกจากงานเลี้ยงค็อกเทลพร้อมกัน กู้ฮอนที่อยู่ท่ามกลางสายตาเฝ้าดูของทุกคนนั้นหวาดกลัว ฉิงฮัวจึงรีบออกจากโรงแรมแมนดาริน

ก่อนออกเดินทาง เธอหันไปจ้องเขม็งมองดูถังเทียนจื๋อที่ยังคงยืนอยู่ในงาน

งานเลี้ยงค็อกเทลในวันนี้สำหรับพวกเขา ควรจะเป็นงานเลี้ยงที่มีความสุขงานหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้มองเห็นสองพี่น้องตระกูลเป่หมิงคืนดีกันอีกครั้ง

แต่คิดไม่ถึงว่า ในเวลาเช่นนี้กลับเกิดเรื่องที่ทำให้ทุกคนต้องรู้สึกช็อค

แน่นอนว่าสิ่งนี้ทำให้กู้ฮอนเกลียดถังเทียนจื๋อและหลี่เชินมากยิ่งขึ้นไปอีก

ทำไมพวกเขาถึงยังไม่ยอมวางมือนะ…

***

พวกเด็กนั่งอยู่หลังรถอย่างเงียบๆ พวกเขาไม่ได้หัวเราะพูดคุยหรือแม้แต่จะต่อสู้กันเหมือนเคย

เพราะว่าในตอนที่พวกเขาขึ้นรถมาก็รู้สึกได้ว่าอารมณ์ของแม่นั้นผิดไปจากเดิม ถึงแม้ว่าพวกเขาจะประหลาดใจกับชุดแสนสวยงามของแม่ที่ไม่มีเวลาเปลี่ยนก็ตาม