บทที่ 1052 สอบปากคำ

บทที่ 1052 สอบปากคำ

ในตอนนี้กู้ฮอนไม่รู้สึกกลัวใด ๆ ตอนนี้เธอกลัวว่าจะถูกโยนออกไปจากท้องฟ้า แล้วอีกใจนึงก็รู้สึกโกรธ

แม้ว่าผีที่กระหายเลือดหรือน่ากลัวจะปรากฏตัวขึ้นบนถนนข้างหน้า เธอก็จะวิ่งผ่านพวกเขาอย่างมั่นคงและมั่นใจ

***

หลังจากเลี้ยวเข้ามุมแล้ว ในที่สุดวิลล่าก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหน้ารถ

นี่คือที่ที่เธอไม่อยากกลับมาอีก

แต่วันนี้เธอก็ต้องมาอีกแล้ว

ฉันเห็นว่าวิลล่าแตกต่างจากวิลล่าอื่น ๆ ที่อยู่ละแวกนั้น

ทั้งหมดนี้เป็นเหมือนที่เธอเห็นในตลาดริมถนน โดยมีต้นคริสต์มาสและเครื่องประดับหลากสีและไฟแขวนอยู่บนต้นไม้

มีแสงไฟอันอบอุ่นจากหน้าต่างของวิลลา

และสิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่นั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากแสงจาง ๆ จากหน้าต่าง

ดูเหมือนว่าพวกเขาทุกคนจะอยู่ข้างใน

เนื่องจากมีรถอีกคันจอดอยู่ที่ประตูบ้านพักนั่นคือ ออดี้ สีขาวที่ ถังเทียนจื๋อขับบ่อยๆ

กู้ฮอนจอดรถของเขาไว้ข้างรถสีขาว

จากนั้นเขาก็จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและเดินวนไปที่หน้าวิลล่า

ค่อยๆก้าวขึ้นไปจากนั้นยกมือขึ้นแล้วกดกริ่งเบา ๆ

"มาแล้ว ... " เสียงชายคนหนึ่งดังมาจากข้างใน

จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าหนัก ๆดังขึ้น

“ แอ้ด……”

ประตูเปิดออกและ ถังเทียนจื๋อก็ยืนอยู่ตรงหน้า กู้ฮอนเขาอยู่ในชุดเดียวกันในงานเลี้ยงค็อกเทลตอนกลางวัน

พอเห็นเขาแล้วก็อดที่จะไม่นึกถึงเรื่องงานเลี้ยงไม่ได้

“ ฮอนผมไม่คิดว่าคุณจะมาในเวลานี้ มันบังเอิญจริงๆ ผมกับคุณท่านกำลังพูดถึงคุณอยู่ข้างใน” ถังเทียนจื๋อยิ้มราวกับว่าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น และให้เอียงตัวหลีกทางให้เธอ

กู้ฮอนมองเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึงและไม่พูดอะไรกับเขา จากนั้นก็ตรงเข้าไปในวิลล่า

ถังเทียนจื๋อเดินตามเธอ ปิดประตูและตามเข้าไป

“ ท่านครับ พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาจริงๆด้วย ดูสิว่าใครมา” เสียงของถังเทียนจื๋อดังขึ้นเล็กน้อย

กู้ฮอนเดินผ่านทางเดินและเลี้ยวเข้าไปในห้องนั่งเล่น

เห็น หลี่เชินนั่งอยู่บนโซฟาโดยหันหลังให้กับหน้าต่างห้องนั่งเล่น ทั้งห้องไม่มีไฟเปิด มีแต่ทีวีขนาด 60 นิ้วเท่านั้นที่ส่องแสง

แสงจาง ๆ ที่เห็นข้างนอกน่าจะมาจากสิ่งนี้

พอ หลี่เชินเห็น กู้ฮอนกำลังมา เขาก็เอนตัวลงโดยไม่คาดคิดและเด้งตัวออกจากที่นั่ง: "กู้ฮอนฉันไม่คิดว่าวันนี้แกจะมาที่นี่ มาหาฉันมีอะไรรึเปล่า?"

จากนั้นเธอก็เหลือบมองไปที่ถังเทียนจื๋อ

ถังเทียนจื๋อพยักหน้าอย่างรู้ทัน“ เดี๋ยวผมไปเตรียมเครื่องดื่มและผลไม้ให้นะครับ” จากนั้นเขาก็หันหลังออกจากห้องนั่งเล่น

"การที่ฉันมาที่นี่คือสิ่งที่คุณรอคอยมากที่สุดไม่ใช่หรอ" กู้ฮอนหันหน้าไปทางหลี่เชินอย่างไม่สุภาพและหาโซฟาด้านข้างเพื่อนั่งลง

หลี่เชินยิ้มจาง ๆ : "ใช่ ตอนที่ฉันแก่ฉันแค่หวังว่าครอบครัวจะได้นั่งด้วยกัน ไม่งั้น พรุ่งนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟพูดตามตรงฉันอยากให้แกมาอยู่กับฉันจริงๆ และจะดีกว่าถ้ามีหลานชายมาด้วย "

"ความคิดที่ปรารถนาของคุณดีจริงๆ น่าเสียดายที่คุณทำได้แค่คิด"

"ใช่สิ แกแต่งงานออกไปแล้วหนิ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ฉันไม่ชอบการอ้อมค้อม" ในตอนนี้การแสดงออกของหลี่เชินกลายเป็นจริงจัง

กู้ฮอน พยักหน้า: "ตอนนี้คุณกำลังแสดง และตอนนี้คุณเป็นตัวจริงของคุณสินะ ที่ฉันมาที่นี่มีแค่เรื่องเดียว: เรื่องวันนี้คุณเป็นคนบอกให้เขาทำใช่ไหม ทำไมคุณถึงต้องการฆ่าพวกเขาทั้งหมด"

"รีบฆ่าพวกมันเลยเหรอฮ่าฮ่า ... " หลี่เชินเยาะเย้ย: "ถ้าฉันอยากจะฆ่าพวกเขาจริงๆฉันจะไม่ปล่อยพวกเขาหรือให้ออกจากโรงแรมหรอก สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรมาก แกคงจะรู้ที่มาของเรื่องนี้”

***

หลี่เชินเคาะท่อบนโต๊ะน้ำชาในที่เขี่ยบุหรี่แล้วเทกากสีเทาข้างใน จากนั้นเขาก็เอาควันสีเหลืองเข้มออกมาจากถุงผ้าใบเล็กที่อยู่ข้างๆแล้วเติมอีกครั้ง

จากนั้นเขาก็หยิบกล่องไม้ขีดไฟออกมาหนึ่งกล่องแล้วเลื่อนไปที่ด้านข้างของกล่อง

ไม้ขีดไฟแบบนี้ไม่มีให้เห็นแล้วในตลาดตอนนี้ แต่เมื่อไฟแช็กไม่ได้รับความนิยม จึงแทบจะเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับทุกครอบครัว

“ เฮ้ ... ”

ประกายไฟหลายดวงลุกไหม้ทันที มันมาพร้อมกับควันสีฟ้าจาง ๆ

ไม้ขีดไฟที่จุดไฟ วางอยู่บนท่อสูบบุหรี่แล้วเขาก็ใช้เวลาสูบสองสามครั้งช้าๆ ในขณะที่เขาหายใจเปลวไฟก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย