บทที่ 1053 ทรมาน

บทที่ 1053 ทรมาน

มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดจริงๆที่มาที่นี่ครั้งนี้ ไม่ควรทำตัวไร้เดียงสาที่จะคิดว่าจะเสนอแลกเปลี่ยนเงื่อนไขกับเขาได้ ดูเหมือนว่าความคิดบางอย่างจะไร้สาระจริงๆ

*

พี่น้องตระกูลเป่หมิงสามคนและเป่หมิงยี่เฟิงต่างก็คิดถึงมาตรการรับมือในการศึกษานี้เหมือนกัน ฉิงฮัว ได้รายงานข้อมูลล่าสุดของ บริษัทเป่หมิงไปยัง เป่หมิงโม่แล้ว

บริษัทเป่หมิงปัจจุบันซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหุ้นที่เดิมเป็นของ เป่หมิงยี่เฟิงได้รับการคืนชื่อให้กับ ถังเทียนจื๋อโดยปริยาย

สิ่งนี้ทำให้เป่หมิงยี่เฟิงประหลาดใจจริงๆ เขาคิดไม่ถึงว่า ถังเทียนจื๋อจะทำเรื่องลับหลังภายใต้สายตาเขามากมายขนาดนี้

นอกจากนี้ ยังได้ยินมาว่าไม่รู้ว่าพวกถังเทียนจื๋อใช้วิธีไหนในการได้รับหุ้นที่เหลือของ เป่หมิง จากผู้ถือหุ้นรายอื่น ๆ

“อารอง คุณไม่ถือหุ้นส่วนใหญ่ในกลุ่มหรือตราบใดที่คุณย้ายนามสกุลถังก็ไม่น่ากลัวเลย” จิตใจของเป่หมิงยี่เฟิงเร็วพอและคิดได้ทันที เป่หมิงโม่- ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของ บริษัทเป่หมิง

เป่หมิงโม่ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้: "ยี่เฟิงตั้งแต่คุณขึ้นเป็นประธานาธิบดีฉันก็ใส่ใจทุกการเคลื่อนไหวของคุณแม้ว่ารายละเอียดบางอย่างจะค่อนข้างเอนเอียง แต่โดยรวมแล้วฉันก็ยังมองคุณในแง่ดี ใช่ตอนนั้นฉันตัดสินใจที่จะออกจากตระกูลเป่หมิงโดยสิ้นเชิงแน่นอนว่าวิธีที่ดีที่สุดในการออกจากตระกูลเป่หมิงคือการทิ้งหุ้นที่มีอยู่ในมือของฉันให้หมดเหลือเพียงเงินคืนให้พ่อของคุณ อันนั้นฉันโล่งใจที่มีพ่อและลูกชายของคุณดูแลตระกูลเป่หมิงแต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่าเด็กคนนั้นจะจ้องมองมาที่เขามันเป็นความประมาทเล็กน้อย ... "

เมื่อเขาพูดแบบนี้หัวใจของทุกคนก็หนาวสั่น นั่นหมายความว่าตระกูลเป่หมิงมีหุ้นอย่างน้อยครึ่งหนึ่งอยู่ในมือของถังเทียนจื๋อและเขามีอำนาจควบคุมตระกูลเป่หมิงที่แท้จริงแล้ว

แม้ว่า เป่หมิงเฟยหย่วนจะได้หุ้นกลับคืนมาแล้ว แต่ก็จะไม่มีอะไรนอกจากการลดลงในถัง

เมื่อต้องเผชิญกับสภาพที่เป็นอยู่นี้ทุกคนรู้สึกไม่เต็มใจสักนิด ไม่คืนดีที่พวกเขาพ่ายแพ้ด้วยวิธีนี้ไม่คืนดีที่มรดกที่พ่อสร้างขึ้นเองถูกยึดมาเป็นของเขาเอง

*

"คิดถึงคุณกลับมาแล้วฉันกังวลจริงๆว่าคุณจะไม่กลับมา"

ตั้งแต่ กู้ฮอน ออกจากวิลล่า ฉิงฮัว และแอนนิก็ไม่มีความตั้งใจที่จะกลับไปพักผ่อนพวกเขาวางแผนที่จะรอการกลับมาของ กู้ฮอน ในชั่วข้ามคืน

ในที่สุด ฉิงฮัว ก็บอกข่าวของบ้านเป่หมิงกับแอนนิ

แอนนิแทบหายใจไม่ออกเมื่อเธอได้ยิน

ทำให้ยิ่งเป็นห่วง กู้ฮอน ขึ้นไปใหญ่

โชคดีที่หลังจากเวลาเที่ยงคืนกู้ฮอนกลับมาจากข้างนอก จะเห็นได้ว่าอารมณ์ของเธอไม่ค่อยดีนักและดูเหมือนว่าสิ่งที่เธออยากทำจะพบกับการต่อต้านอย่างมาก

ฉิงฮัว บอกคนที่รายงานกับ เป่หมิงโม่อีกครั้ง

กู้ฮอนรู้สึกไม่น่าเชื่อ

เธอนึกไม่ถึงว่าตอนนี้ หลี่เชิน และ ถังเทียนจื๋อเป็นเหมือนวัวบ้าและแทบไม่มีใครหยุดพวกเขาได้

“ คุณผู้หญิงครับ ตอนนี้พวกเราไม่สามารถช่วยนายและคนอื่น ๆ ได้อีกแล้ว ดังนั้นขอพักผ่อนให้ดีก่อนพรุ่งนี้พวกเขาคงจะมีทางออกที่ดีนะครับ”

***

แม้ว่า กู้ฮอน จะถูก ฉิงฮัว ชักชวนให้ขึ้นไปชั้นบนเพื่อพักผ่อน แต่คืนนั้นเธอก็ไม่ได้หลับตาลงในขณะตอนที่นอนอยู่บนเตียง

ไม่นาน เธอก็เห็นว่าท้องฟ้านอกหน้าต่างยังมืดอยู่ แต่มันก็ค่อยๆสว่างขึ้น

วันนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟแล้ว

วันนี้เป็นวันที่สำคัญมากสำหรับแอนนิร้านอาหารของเธอจะเปิดอย่างเป็นทางการในวันนี้

ทั้ง กู้ฮอน และ ลั่วเฉียวจะเข้าร่วมพิธีตัดริบบิ้นของร้านอาหาร แอนนิ

ลั่วเฉียว ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เมื่อ ฉิงฮัว กลับไปพักผ่อนเธอก็หลับไปแล้ว

เช้าตรู่เธอวิ่งออกจากห้องนอนอย่างสดชื่น เธอได้ใส่ชุดที่สวยที่สุดของเธอ

"สวัสดีทุกคน เห็นไหมว่าวันนี้ฉันสวยมากเลยใช่ไหม ... "

เธอเดินเข้าไปในร้านอาหารและโชว์ชุดที่เป่หมิงโม่ให้เธอต่อหน้าทุกคนอย่างมีความสุข

"น้าเฉียวเฉียวชุดนี้สวยมากจริงๆอย่าบอกว่าคุณใส่ชุดนี้เพื่อเข้าร่วมงานเปิดร้านอาหารของน้าแอนนิ หรอ" หยางหยางถือข้าวโพดหอมและมองขึ้นลงไปที่เธอ

"ใช่ ทำไมมีปัญหาอะไรหรอ?"

“ วันนี้ข้างนอกยังมีหิมะตกอยู่ แกใส่กระโปรง ... แต่ไม่พูดดีกว่า มีสำนวนนึงที่อธิบายถึงแกได้”

"มันคืออะไร?"

"สวยจนทำให้คนเยือกเย็น!"

หลังจากที่หยางหยางพูดจบเฉิงเฉิงและจิ่วจิ่วก็เข้าใจความหมายทันที ทั้งคู่พากันหัวเราะ

"เด็กพวกนี้ ชอบหัวเราะเยาะฉันนักนะ พวกแกเข้าใจอะไร ฉันใส่เสื้อที่ให้ความอุ่นอยู่ย่ะ ไม่รู้อะไรก็อย่ามาพูดมั่วๆ"