บทที่ 1060 ไก่ชน

บทที่ 1060 ไก่ชน

ในขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอก็แขวนเครื่องประดับและบางครั้งก็เหลือบไปเห็นเป่หมิงโม่ที่อยู่ตรงข้าม

ดูเหมือนว่าเขาจะทำสิ่งนี้อย่างจริงจังจริงจังมากจนไม่เคยเหลียวแล แต่เขายังแสดงให้เห็นถึงความจริงจังเช่นนี้ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขามีความพยายามมากแค่ไหน

***

เป่หมิงโม่และ กู้ฮอนค่อยๆคลุมต้นคริสต์มาสด้วยเครื่องประดับต่างๆ

ด้วยการทำงานร่วมกันต้นไม้จึงตกแต่งเสร็จได้อย่างรวดเร็ว

"อืม โอเคแล้ว มาดูผลกันดีกว่า" เป่หมิงโม่พูดขณะที่เขาถอดบันไดทั้งสองข้างออกและเปิดสวิตช์ไฟอย่างราบรื่น

เครื่องประดับขนาดเล็กต่าง ๆ ที่แขวนอยู่บนต้นคริสต์มาสสีเขียวประดับประดาและสวยงามด้วยแสงไฟหลากสี

กู้ฮอนยืนอยู่ข้างๆ เป่หมิงโม่โดยใช้มือโอบรอบหน้าอกของเธอ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากมองไปสักพัก: "รู้สึกว่าฉันขาดอะไรไปมันคืออะไร ... "

เป่หมิงโม่ยิ้มเมื่อมองไปที่เธอ "ลองคิดดูเด็ก ๆ ในช่วงวันหยุดมีอะไรน่าสนใจกว่ากัน?"

"เงินปีใหม่!"กู้ฮอนเอ่ยออกมา

……สิ่งนี้ทำให้อีกาบินอยู่เหนือหัวของเป่หมิงโม่

"อั่งเปาใช้สำหรับปีใหม่เถอะ หรือคุณจะเอาอั่งเปาทุกๆเทศกาลเลยรึไง”

กู้ฮอนหรี่ปากของเธอจากนั้นมองไปที่เขาด้านข้าง

อันที่จริง คำที่พูดออกไปนั้นไม่ได้ผ่านสมองเลยสักนิด

“ แค่พูดผิดไปหน่อย ใครจะละเอียดอ่อนเหมือนคุณล่ะ เป็นผู้ชายจริงรึเปล่า?

เป่หมิงโม่หมดปัญญา: "คุณพูดผิดแล้วต้องโทษคนอื่นแบบนี้หรอ พูดแบบไม่ผ่านสมองแบบคุณจะเป็นตัวอย่างให้เด็กๆได้ยังไง"

"โอเค โอเค ผู้ชายแบบคุณนี่มันจริงๆเลย คุณมีความรู้ในการสอนคนรึไง ถ้าคุณชอบมาก แค่ไปโรงเรียนและเป็นครูสิ ในนั้นพวกเขาให้คุณกินอะไรมาเนี่ยเมื่อก่อนทะนุถนอมอย่างกับทองคำ ตอนนี้ฉันกำลังจะเปลี่ยนเป็นปากเสียแล้ว ฉันเคยสงสัยว่าใครเรียนรู้เกี่ยวกับปัญหาปากเสียของหยางหยางและตอนนี้ฉันก็พบต้นตอแล้วล่ะ "

กู้ฮอนไม่ได้แสดงความอ่อนแอ หรือเรียกร้องความสนใจ

ประโยคสุดท้ายพูดว่า: "คริสต์มาสที่เรียกว่าคริสต์มาสไม่มีของขวัญมี แต่ต้นคริสต์มาสเท่านั้น ฉันคิดว่าคุณยังขาดไปอีกก้าวหนึ่ง แม้ว่าคุณจะนับตัวเองก็ตาม"

"ผมเตรียมการมานานแล้ว ผมจะให้คุณจับอะไรง่ายๆได้ยังไง ขนาดเมื่อกี้คุณไม่มีเหตุผลยังพูดขนาดนั้น ถ้าให้คุณมีเหตุผลล่ะก็ไม่ต้องฟังถึงฟ้าสว่างเลยรึไง มาช่วยผมย้ายของหน่อย”

ขณะที่ เป่หมิงโม่เดินเข้าไปในบ้านอีกครั้ง กู้ฮอนก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าขมขื่น

ไม่ต้องพูดถึงบ้านหลังนี้ก็ใหญ่มากเช่นกัน ในขณะนี้มีเพียงยี่สิบกว่ากล่องทั้งใหญ่และเล็กกองกับผนังด้านหนึ่ง

"พวกนี้ต้องย้ายออกไปหมดเลยหรอ"กู้ฮอนถาม

"ใช่ ทั้งหมดนี้ใช่หมดเลย เร่งมือหน่อย ไม่งั้นคุณจะต้องรอถึงเที่ยงคืนถึงจะได้นอน" เป่หมิงโม่พูดพลางหยิบกล่องและเดินออกไปข้างนอก

"ฉันจะนอนตอนไหนมันก็เรื่องของฉัน นายยุ่งให้มันน้อยๆหน่อย" กู้ฮอนหยิบสองกล่องและเดินออกไป

"เฮ้ คุณเตรียมพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"แน่นอนว่าต้องหลายวันแล้ว ไม่งั้นผมจะให้ผมเสกของพวกนี้ในสองวันรึไง"

"พูดให้ดีกว่านี้ได้ไหม ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณอารมณ์เสีย แต่ไม่ต้องพูดประชดตลอดก็ได้"กู้ฮอนทนไม่ได้กับคำพูดที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเขา

"ดูเหมือนว่าบทสนทนาจะเกิดจากคุณ ตอนนี้ผมไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลย แน่นอนว่ามันคือการมีความสุขในช่วงเทศกาล" เป่หมิงโม่แสดงท่าทางผ่อนคลาย

กู้ฮอนมองเขาเหมือนสัตว์ประหลาด: "คุณมันคนไม่มีตรรกะ ไร้เหตุผล เกิดเรื่องใหญ่แบบนี้คุณยังสามารถหัวเราะเยาะเรื่องแบบนี้ได้อีก คุณเป็นคนของบ้านเป่หมิงจริงรึเปล่าเนี่ย?"

***

เมื่อได้ยินคำพูดของ กู้ฮอนใบหน้าของ เป่หมิงโม่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เธอเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆหายไป

จะทำยังไงให้ดูหน้าเหม็น ๆ ของเขา มันคงไม่ใช่เพราะเขาพูดอะไรผิดไปหรอกมั้ง

"ขอโทษ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นตอนนี้ ฉันแค่พูดเล่น ๆ กับคุณ อย่าจริงจังกับมันเลยนะ ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนที่เหมาะกับนามสกุลนี้สุดในบ้านเป่หมิงแล้ว..."กู้ฮอนรู้สึกผิดเล็กน้อย

เป่หมิงโม่วางกล่องไว้ในมือตรงใต้ต้นคริสต์มาสจากนั้นยืดตัวขึ้นและหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและถือเข้าปาก

จากนั้นเขาก็หยิบไฟแช็กมาจุดบุหรี่ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือสินค้าของเขาเดิมเป็นผลิตภัณฑ์ระดับไฮเอนด์ที่กันลม แต่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่มีลมนี้มันไม่สามารถตีได้เลย

เขาหยิบบุหรี่ออกจากปากและโยนไฟแช็คทิ้ง

กู้ฮอนมองไปที่เขาด้วยผิดหวังและรู้สึกกังวลเล็กน้อย: "โม่ คุณเป็นอะไร ถ้าสิ่งที่ฉันพูดทำร้ายคุณ คุณสามารถดุฉันและอย่าเก็บมันไว้ในใจของคุณ"

"คุณรู้ไหมว่าผมพูดอะไรในตอนขอพรไหม" เป่หมิงโม่พูดขณะที่เขาเดินไปที่โซฟาและนั่งลง

กู้ฮอนเดินตาม: "นั่นคือความลับของคุณจริงๆแล้วฉัน ... "

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เป่หมิงโม่พูดต่อว่า: "ผมบอกพระเจ้าในห้องสารภาพบาปเกี่ยวกับประสบการณ์บางอย่างของผมตั้งแต่วัยเด็กจนถึงวัยผู้ใหญ่สิ่งเหล่านี้คือเงามืดที่ยังคงอยู่ในใจของผมรวมถึงตอนนี้ด้วย เกิดอะไรขึ้นในตระกูลเป่หมิง ผมไม่เชื่อในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก แต่ในขณะนั้นผมหวังว่าพระเจ้าจะให้แรงบันดาลใจแก่ผมสักหน่อย "

"ผลเป็นอย่างไร การเปิดเผยที่พระเจ้าประทานให้คุณคืออะไร"กู้ฮอนอยากจะพูดในตอนนี้: อันที่จริงฉันไม่ได้สงสัยและไม่อยากรู้

แต่หลังจากฟังคำพูดของเป่หมิงโม่หัวใจของเธอก็ขยับเล็กน้อย ฉันอยากได้ยินจริงๆว่าเขามีแรงบันดาลใจอะไรบ้าง

เป่หมิงโม่เอนตัวนอนบนโซฟาเงยหน้าขึ้นและหลับตาจากนั้นค่อยๆพูดว่า: "พระเจ้าขอให้ผมทิ้งภาระทางจิตใจทั้งหมดของผมปฏิบัติต่อทุกคนรอบตัวผมอย่างดีและจะมีวิธีแก้ไขสถานการณ์ของผม ขอให้ผมมองโลกในแง่ดีในทุกๆเรื่อง "