บทที่ 1059 ใจที่หดหู่

บทที่ 1059 ใจที่หดหู่

เมื่อเห็นสายของเป่หมิงโม่โทรมา กู้ฮอนก็รู้สึกประหลาดใจ หรือว่ามีเรื่องอะไรที่ไม่ได้บอกตัวเองเมื่อกี้หรอ

"ฮัลโหล มีอะไรเหรอ"

“ คืนนี้บ้านของ ฉิงฮัวไม่น่าจะมีใครอยู่แล้ว”

“ใช่ ทำไมล่ะ"กู้ฮอนพูดจบก็รู้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้ต้องการทำอะไร? อาจกล่าวได้ว่าดาวหายนะไม่ได้หวนคืนหัวใจของ SE อีกแล้ว ...

เป่หมิงโม่พูดต่อว่า "ทำไมวันนี้พวกคุณไม่ไปที่ ปานซานวิลล่ากับผมล่ะ มันกว้างกว่า ห้องของคุณกับเด็กๆได้รับการทำความสะอาดแล้วนอกจากนี้แอนนี่และบางทีคนอื่น ๆ อาจต้องใช้ห้องของแอนนิ... "

เป็นข้ออ้างที่ดีมาก

เดิมที กู้ฮอนต้องการที่จะปฏิเสธ แต่เมื่อฉันนึกถึงแอนนิและ หยินปู้ฝันทั้งคู่อยู่ในหน้าต่างมานานแล้วบางทีพวกเขาอาจจะใช้โอกาสวันนี้เพื่อสร้างความกระชับความสัมพันธ์มากขึ้น

***

ในใจของ กู้ฮอนอยากจะปฏิเสธ แต่เธอก็นึกถึงแอนนี่ด้วย สุดท้ายเลยปล่อยไป

ดังนั้นเธอจึงขับรถและติดตามรถของ เป่หมิงโม่อย่างใกล้ชิด

แม้ว่าหิมะบนถนนจะได้รับการทำความสะอาดแล้ว แต่ฤดูหนาวที่หนาวเย็นและส่วนที่ละลายเมื่อหิมะถูกจัดการตอนนี้กลายเป็นชั้นน้ำแข็งบาง ๆ

คุณยังคงต้องระมัดระวังอย่างมากเมื่อขับรถบนนั้น

เป่หมิงโม่รู้ดีว่ากู้ฮอนไม่ถนัดในการรับมือกับถนนแบบนี้และเขาจะขับรถช้าๆตามความประสงค์

แน่นอนว่า กู้ฮอนดูแลลูกทั้งสามคนด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ ปกติจะใช้เวลาเดินทางเกือบชั่วโมงครึ่ง แต่พวกเขาใช้เวลามากกว่าสองชั่วโมง

เมื่อถึงเวลาที่พวกเขาจอดรถบนลานจอดรถก็เป็นเวลาเกือบสิบสองนาฬิกา

กู้ฮอนมองย้อนกลับไปเด็ก ๆ ก็หลับไปแล้วที่แถวหลัง

เธอไม่ได้ปิดเครื่องทำความร้อนในรถและหมุนตัวและออกจากรถ

ตอนนี้เป่หมิงโม่ปิดรถและเดินไปหากู้ฮอน

ก่อนที่เขาจะพูด กู้ฮอนก็รีบทำท่าทางเงียบ ๆ กับเขา

เป่หมิงโม่พยักหน้าจากนั้นเดินไปด้านหลังและเปิดประตู

หนูน้อยทั้งสามนอนหลับสนิท ฉันควรจะง่วงแม้ว่าจะเล่นมาทั้งวันแล้วก็ตาม เขาถอดเสื้อคลุมออกพันรอบตัวของจิ่วจิ่วก่อนแล้วจึงกอดเธอแน่น

"วางยางไว้ที่หลังของฉัน" เป่หมิงโม่พูดและคุกเข่าลงอย่างระมัดระวัง

แม้ว่ากู้ฮอนรู้สึกว่าเขาอาจไม่สามารถดูแลเด็กทั้งสองได้ด้วยวิธีนี้เนื่องจากเขากล่าวว่าควรทำตามความเหมาะสม

มิฉะนั้นเขาจะต้องทำตามวิธีการของเขาหลังจากการโต้เถียงและเด็กจะถูกแช่แข็ง

หลังจากที่เธอวางหยางหยางอย่างเด็ดขาดบนหลังของเป่หมิงโม่เขาก็ดูแลเด็กทั้งสองคนแล้วรีบเดินไปที่วิลล่า

กู้ฮอนหันกลับมาและปิดรถและพา เฉิงเฉิงออกจากรถและตาม เป่หมิงโม่

ทันทีที่คุณเข้าประตูคุณจะรู้สึกราวกับว่าคุณอยู่ในความอบอุ่นของต้นฤดูร้อน

"พาพวกเขาขึ้นไปชั้นบน" หลังจากที่เป่หมิงโม่กระซิบแล้วเขาก็เดินไปที่ลิฟต์

กู้ฮอนต้องติดตามเขาต่อไป

ฉันไม่คาดคิดมาก่อนว่าห้องที่เป่หมิงโม่จัดให้เด็กทั้งสามคนนั้นมีลักษณะเฉพาะของตัวเอง และสอดคล้องกับบุคลิกที่แตกต่างกันของเด็ก ๆ มากขึ้น

ในห้องของเฉิงเฉิงมีหนังสือคอมพิวเตอร์กล้องโทรทรรศน์และสิ่งอื่น ๆ มากมาย มันเหมือนห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์ขนาดเล็ก

ในห้องของ หยางหยางมีของแปลก ๆ มากมายสิ่งที่โดดเด่นกว่านั้นคือมีกระสอบทรายแขวนอยู่บนลานเคลียร์นอกจากนี้ยังมีลู่วิ่งและอุปกรณ์กีฬาอื่น ๆ มันเหมือนโรงยิมเล็ก ๆ

และจิ่วจิ่วต่างจากคนอื่นที่สุด

แน่นอนว่ามันควรจะเป็นแบบนี้ในฐานะที่เป็นเด็กผู้หญิง มันเหมือนพระราชวังของเจ้าหญิงที่มีตุ๊กตาและสัตว์ทุกขนาดและการตกแต่งด้วยสีขาวชมพูดูอบอุ่นจริงๆ ที่สะดุดตายิ่งกว่าคือเตียงนอนนุ่ม ๆ สไตล์ยุโรปพร้อมผ้าม่าน

ในทั้งสามมีประตูที่ทะลุห้องถัดไป

แบบนี้เด็กทั้งสามก็สามารถเล่นในห้องต่างๆด้วยกันได้ซึ่งจะกลายเป็นห้องที่ใหญ่ขึ้น

หลังจากกู้ฮอนและเป่หมิงโม่วางเด็กทั้งสามคนบนเตียงอย่างระมัดระวังแล้วพวกเขาก็ออกจากห้องอย่างนุ่มนวล

พวกเขากลับไปที่ห้องนั่งเล่นที่ชั้นหนึ่ง

“ ต้องการกาแฟสักแก้วไหม” เป่หมิงโม่ถาม

"ขอบคุณ มันดึกแล้ว ฉันไม่ดื่มดีกว่า" กู้ฮอนโบกมือของเขา

เธอไม่รู้ว่าจะนั่งหรือจะยืนในบ้านหลังนี้ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นโซฟาตัวนั้นก็อดไม่ได้ที่จะทำให้เธอนึกถึงฉากในวันนั้น

***

ในไม่ช้าเป่หมิงโม่ก็เดินออกจากห้องครัวพร้อมกาแฟหนึ่งแก้วและน้ำผลไม้หนึ่งแก้ว

"ทำไมคุณไม่นั่งลงหรืออาจเป็นไปได้ว่ามีตะปูอยู่?" เขาส่งน้ำผลไม้ไป

"ขอบคุณค่ะ"กู้ฮอนรับน้ำผลไม้และนั่งลงบนโซฟาที่เต็มไปด้วยความทรงจำของเธอ

เป่หมิงโม่เปิดทีวีอย่างลวก ๆ

ในช่วงเวลานี้ไม่มีรายการบันเทิงยอดนิยมและสถานีโทรทัศน์ทุกแห่งก็เป็นละครต่อต้านญี่ปุ่นเหมือนกัน

นอกจากนี้กิจกรรมต่างๆเช่น Gongdou Opera และ Workplace Opera จะปรากฏบนทีวีเป็นครั้งคราว

ในท้ายที่สุด เป่หมิงโม่ก็หยุดที่ช่องรายการเรียลลิตี้ที่ออกอากาศซ้ำ

นอกจากนี้ยังเป็นการแสดงสดพ่อลูกที่ได้รับความนิยมเมื่อเร็ว ๆ นี้ พ่อพาลูก ๆ ไปอาศัยอยู่ในสถานที่แปลก ๆ ซึ่งสร้างเรื่องตลกและได้รับความรักจากครอบครัวมากมาย