บทที่ 1058 พจนานุกรมปีศาจของหยางหยาง

เป่หมิงโม่พ่นหมอกสีขาวออกมาจากนั้นมองไปที่พวกเขาแล้วพยักหน้า

ในช่วงเวลาดังกล่าวจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องหาสถานที่ที่จะทำให้จิตวิญญาณจะเงียบสงบ

โบสถ์ก็เป็นอีกสิ่งนึงที่ช่วยได้ในตอนนี้

วันนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องรีบกลับบ้าน

เนื่องจากตอนนี้ ลั่วเฉียวอยู่ในบ้านของเธอและฉิงฮัวก็ไปด้วย ส่วนแอนนิไม่ต้องห่วงเธอมีนัดแล้ว แน่นอนว่าคู่ก็คือ หยินปู้ฝัน

พวกเขาเดินไปข้างหน้าอีกมุมถนนจากนั้นเลี้ยวและเลี้ยวไปทางขวาและเห็นอาคารสูงสีขาวตั้งตระหง่านอยู่ห่างออกไปไม่ถึง 500 เมตร

เสียงร้องแผ่วเบาดังมาจากข้างใน

จากนั้นไม่นานพวกเขาก็ยืนอยู่ที่ประตูโบสถ์

เด็ก ๆ อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง: "มันสูงมากจริงๆ"

"เด็ก ๆ เข้าไปกันเถอะ แต่ก่อนที่คุณจะเข้าไปมีบางอย่างที่แม่ต้องบอก หลังจากที่ลูกเข้าไปคุณต้องอยู่กับพวกเราอย่างใกล้ชิดและอย่าวิ่งไปรอบ ๆ แล้วอีกอย่างก็วิ่งเล่นเหมือนสนามเด็กเล่นไม่ได้ด้วยนะ ไม่เสียงดังแล้วก็ไม่สร้างความเดือดร้อน โอเคไหม”

กู้ฮอนรู้สึกว่าจำเป็นต้องเตือนพวกเขาก่อน โดยเฉพาะหยางหยางไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กคนนี้จะสร้างมอดแบบไหนหรือจะก่อปัญหาแบบไหนขึ้นอีก

***

"โอล่า" หยางหยางพูดพร้อมกับยกมือขวาขึ้นและทำท่าทางโอเค

ไม่ต้องห่วงเฉิงเฉิงนั้นมีระเบียบวินัยมาก ส่วนจิ่วจิ่วก็เชื่อฟังดีเหมือนกัน

กู้ฮอนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจแล้วพูดกับเป่หมิงโม่ข้างๆเขา: "เข้าไปเถอะถ้ามีอะไรไม่พอใจฉันหวังว่าคุณจะลืมพวกเขาทั้งหมดได้เมื่อคุณเดินออกไปจากที่นี่"

ผู้ใหญ่สองคนและเด็กสามคนเดินเข้าประตูโบสถ์คาทอลิก

ภายในประตูมีชาวคาทอลิกที่รับผิดชอบในการต้อนรับเป็นพิเศษ พวกเขาเห็นใครบางคนเข้ามาจึงรีบทักทายพวกเขา: "เชิญทางนี้เลยจ้ะ"

กู้ฮอน และ เป่หมิงโม่เดินตามผู้ติดตามอย่างช้าๆและเข้าใกล้ล็อบบี้

สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาของพวกเขาคือรูปปั้นของพระเยซูที่ถูกตรึงไว้กับไม้กางเขนที่ยืนอยู่ด้านหน้า

ด้านหน้าของไม้กางเขนมีรูปปั้นของพระแม่มารี รอบตัวเธอมีดอกไม้หลากสี

คนหนึ่งสวมชุดสีดำมีจี้ไม้กางเขนสีเงินคล้องคอและถือพระคัมภีร์เล่มหนาไว้ในมือข้างหนึ่ง

มีแม่ชีสามแถวในชุดเดียวกันยืนเซไปทางซ้ายและขวา

ขณะนี้พวกเขากำลังร้องเพลง "Ode to the Lord"

เป่หมิงโม่และคนอื่น ๆ มาช้าที่นั่งข้างหน้าเต็มแล้วและพวกเขาต้องนั่งอยู่ข้างหลัง

หลังจากนั่งลงความอยากรู้อยากเห็นมานานก็จุดประกายขึ้น

เธออยากรู้ทุกอย่างทุกอย่างที่ใหม่ๆ

เพราะก่อนที่จะเข้ามา ได้ยินแม่พูดว่าเธอไม่สามารถพูดเสียงดังที่นี่ได้เธอจึงถามด้วยเสียงแผ่วเบา: "แม่พวกเขากำลังทำอะไรอยู่?"

"พวกเขากำลังร้องเพลง" Ode to the Lord "ดูรูปปั้นที่ใหญ่ที่สุดในจุดที่ไกลที่สุดคนที่ถูกตรึงไว้ที่ไม้กางเขน นั่นคือพระเยซู"

“ แม่ทำไมต้องโดนตะปู มันจะเจ็บไหม”

“ พระเยซูถูกตรึงไว้ที่ไม้กางเขนเพื่อที่จะช่วยคนทุกคน คริสต์มาสก็เกิดขึ้นเพราะเขาเหมือนกัน ตำนานเล่าว่าเขาเกิดในวันที่ 24 ธันวาคมดังนั้นวันนี้จึงเป็นวันคริสต์มาสวันก่อนหน้าคือ วันคริสต์มาสอีฟนั่นก็คือวันนี้”

จิ่วจิ่วพยักหน้าอย่างเข้าใจแต่ก็เหมือนไม่เข้าใจ "โอ้ เขาก็ยิ่งใหญ่จริงๆ"

หยางหยางเห็นว่าจิ่วจิ่วพูดคุยเรื่องตื่นเต้นกับแม่ของเขาเขาจึงขัดจังหวะ: "นี่คือสถานที่คาทอลิกคุณเคยไปที่วัดไหม"

มองกลับไปที่ หยางหยางเป็นเวลานานและพยักหน้า: "เคยไปแค่ครั้งเดียว"

“ งั้นก็ดีเลย ที่นี่คุณสามารถจินตนาการถึงวัดที่เราเคยเยี่ยมชม หนูสามารถจินตนาการถึงพระเยซูในฐานะพระตถาคต คุณยังสามารถจินตนาการถึงพระแม่มารีที่อยู่ตรงหน้าเขาว่าเป็นพระโพธิสัตว์เจ้าแม่กวนอิมและในชุดสีดำคือพระ ... ”

ทันใดนั้นจิ่วจิ่วก็รู้สึกงงงวยเล็กน้อยกับปากที่ยุ่งเหยิงของหยางหยางเธออดไม่ได้ที่จะหันหน้าไปทางพระเยซูในระยะไกลโดยใช้มือกอดอกแล้วหลับตาและพึมพำเหมือนผู้ใหญ่: "อามิตตาพุทธ... "

ทันใดนั้นเส้นสีดำสองสามเส้นก็ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของทุกคนยกเว้นตัวเธอเองและหยางหยาง

กู้ฮอน จ้องมองเขาและกระซิบ: "หยางหยางอย่าสอนน้องสาวของคุณตามอำเภอใจสำหรับพระพุทธเจ้า และพระโพธิสัตว์เจ้าแม่กวนอิมทั้งสองไม่เข้ากันเลยโอเคถ้าลูกพูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไปฉันจะเตะออกไป จงทำอย่างซื่อสัตย์หลับตาและไตร่ตรองว่าปีนี้คุณทำผิดพลาดกี่ครั้งต่อหน้าพระเยซูอธิษฐานอย่างจริงใจและขอการอภัยจากพระเจ้า "

หลังจากฟังหยางหยางฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเงียบ

เป่หมิงโม่มองไปที่กู้ฮอน: "เมื่อไหร่ที่คุณเชื่อในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก?"

***

กู้ฮอน ยิ้มอย่างเขินอาย: "ฉันยังไม่ได้เป็นผู้ศรัทธาที่เคร่งศาสนาขนาดนั้น แต่ฉันจะพูดได้อย่างไรไม่ว่าศาสนาพุทธนิกายโรมันคาทอลิกหรือแม้แต่ลัทธิเต๋าฉันเชื่อว่าสิ่งหนึ่งในนั้นจะช่วยฉันได้"

"... "

คราวนี้เขาเปลี่ยนเป็นเป่หมิงโม่ เฉิงเฉิงและหยางหยางพูดไม่ออก

กู้ฮอน ไม่ได้สองจิตสองใจแล้ว แต่เป็นสามจิตสามใจต่างหาก

“ จะมีคนช่วยได้เสมอโดยที่ไม่มั่นคงเลยมันเหมือนกับการคัดเลือกผู้สมัครในใบสมัครยังไงอย่างงั้น” เป่หมิงโม่ถอนหายใจจากนั้นก็หลับตาและอธิษฐาน

สองชั่วโมงต่อมาพวกเขาเดินออกจากโบสถ์ตามกระแสผู้คน มีพระคัมภีร์อยู่ในมือของพวกเขา

ความคิดเห็น