บทที่ 1057 การลอยตัวของแม่เหล็ก

บทที่ 1057 การลอยตัวของแม่เหล็ก

อย่างไรก็ตามจำนวนนี้ไม่มากเท่ากับส่วนแบ่งปัจจุบันของเขาดังนั้นเขาจึงยังคงได้รับรางวัล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อส่วนแบ่งนั้นอยู่ในมือของเป่หมิงเฟยหย่วนเขาก็ยิ่งไม่สะทกสะท้าน

เป่หมิงเฟยหย่วน รู้จักคน ๆ นี้ดีที่สุด เมื่อเทียบกับ เป่หมิงโม่เขาเป็นคนที่ ‘สิ้นเปลือง’ โดยสิ้นเชิง

*

หลังจากรอมาเกือบนานที่ประตูคฤหาสน์เก่าของเป่หมิงผู้สื่อข่าวก็ไม่อดทนอีกต่อไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันนี้เป็นวันพิเศษ แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่ปล่อยเวลาแบบนั้นไป เพื่อให้ตัวเองผ่อนคลายอย่างเต็มที่ เมื่อต้องทำงานในสภาพแวดล้อมที่มีความกดดันสูงแบบนั้น

แม้ว่าข่าวจะน่าดึงดูดพอสมควร แต่ไม่ว่าเจ้านายข้างบนจะให้ความสนใจมากแค่ไหนก็ตาม ตอนนี้พวกเขายังคงเก็บเครื่องมือสัมภาษณ์ทั้งหมดเข้าในรถ จากนั้นก็ขับออกไป

ไม่นานหลังจากผู้สื่อข่าวเหล่านี้จากไป ฉิงฮัว ก็ขับรถไปที่บ้านของ เป่หมิง

"ฉิงฮัว สถานการณ์ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง" เป่หมิงยี่เฟิงที่อยู่บ้านมาทั้งวันถามเขาอย่างไม่สบอารมณ์

ฉิงฮัว ถอนหายใจ: "คุณชาย ยี่เฟิงครับ วันนี้ผมเห็นผู้ชายคนนั้น เราคุยกันไม่ถูกคอ ดังนั้น ... "

จากนั้นเขาก็หันกลับมาและเดินไปที่รถและเปิดประตูด้านหลัง ด้านในมีกล่องกระดาษแข็งสี่กล่อง

ในขั้นต้น ถังเทียนจื๋อจัดให้มีการรักษาความปลอดภัยเพื่อปิดผนึกกล่องของครอบครัวของ เป่หมิงเฟยหย่วน แต่ ฉิงฮัว ยืนยันที่จะกำจัดสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเอง เพราะเขารู้ว่าอีกไม่นานพวกเขาอาจจะไม่ปรากฏตัวใน บริษัทเป่หมิงอีก

และแม้ว่าเขาจะไป เขาก็จะไม่สามารถทนกับช่องว่างและความตกใจแบบนี้ได้ เมื่อเขาต้องเผชิญกับนามสกุลที่สร้างโดยคุณท่าน เป่หมิงถูกคนอื่นแย่งไป

เขาก็เลยเอาของทุกคนกลับมา

เมื่อเห็นกล่องเหล่านี้ เป่หมิงยี่เฟิงและคนอื่น ๆ ก็เข้าใจได้ทันที

พวกเขาทั้งหมดหดหู่ราวกับว่าพวกเขาแพ้การต่อสู้

“ คุณชายใหญ่เป่หมิงและคุณยี่เฟิงผมหวังว่าคุณจะไม่ท้อแท้ สถานการณ์นี้จะเป็นเพียงชั่วคราวและเราจะกลับมาอีกครั้ง”

***

บางทีสำหรับคนในครอบครัวของ เป่หมิง คริสต์มาสอีฟนี้อาจจะไม่ใช่วันที่ปลอดภัยจริงๆ

เป่หมิงโม่นั่งอยู่คนเดียวในห้องทำงาน

เขาครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะต้องมีโอกาสกลับมาอีกมากแค่ไหน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าโอกาสบางอย่างจะน้อยมาก

ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดมาก แต่ไม่มีไฟในห้องทำงานของเขา

เขาถูกปกคลุมไปด้วยความมืด

ในสถานการณ์นี้มันเหมือนกับว่าเขาย้อนอดีตกลับไป

หลังจากที่เขาดูแลบริษัทเป่หมิงอย่างแท้จริง เขาก็นั่งอยู่คนเดียวในห้องทำงานของประธาน ปล่อยให้ความมืดปกคลุมเขา

แต่ในเวลานั้นความมืดทำให้เขามีความสุขและตื่นเต้น ...

สถานการณ์ตอนนี้แตกต่างกันมาก

ในความมืดเขารู้สึกไร้พลังเจ็บปวดและโดดเดี่ยว ...

“ แปะ……”

ทันใดนั้นเสียงสวิตช์ก็ดังขึ้นและทั้งห้องก็สว่างขึ้นอีกครั้งในแต่ละวัน

แสงนี้ทำให้เป่หมิงโม่รู้สึกแสบตา

เขายกมือขึ้นปิดตาโดยไม่รู้ตัวและเหล่ไปหาทิศทางของประตู

เมื่อเขาปรับแสงได้ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ต่อหน้าต่อตาเขาแล้ว

ผู้หญิงคนนี้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองทั้งสุขและเจ็บปวด

แน่นอนว่าตัวเองมีความสุขกว่ามาก แต่มันเจ็บปวดกว่าสำหรับเธอ

พวกเขามีลูกที่น่ารักสามคน

อย่างไรก็ตามในช่วงเวลาที่ผ่านมาเท่านั้นที่ได้สัมผัสกับความรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขเหมือนอยู่บ้าน

“ ทำไมคุณถึงมาที่นี่เด็ก ๆ กลับไปแล้ว?” ความคิดของเป่หมิงโม่รู้สึกหดหู่เล็กน้อย

กู้ฮอน วางกล่องเบนโต๊ะไว้ในมือบนโต๊ะทำงาน:

“ ฉันรู้ว่าคุณจะต้องไม่กลับไปและฉันรู้ว่าคุณต้องไม่อยากกินดังนั้นฉันจึงนำบางอย่างมาให้คุณเป็นพิเศษ”

เป่หมิงโม่ลุกขึ้นและยืดตัว ตรงหน้าเขามีกล่องอาหารกลางวันหกกล่องอาหารข้างในดูน่าสนใจมากและกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งสำนักงานอย่างรวดเร็ว

เป่หมิงโม่สูดอากาศเบา ๆ แล้วพยักหน้าอย่างไม่หยุดหย่อน: "ระดับของแอนน์ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอีกครั้งและร้านของเธอจะต้องยุ่งแน่ๆ"

"ฉันเป็นคนทำเอง" กู้ฮอน กล่าว

เป่หมิงโม่มองเธอด้วยความประหลาดใจจากนั้นใช้ตะเกียบคีบหมูทอดชิ้นพอดีคำใส่ปากแล้วชิมอย่างระมัดระวัง

“ รสชาติดีจริงๆ ทำไมคุณยังไม่กลับ เด็ก ๆ ไม่มีคุณอยู่ด้วย อย่าพูดถึงคนอื่น หยางคงทำบ้านของฉิงฮัวเละหมดแล้วล่ะ”

ก่อนที่ กู้ฮอน จะพูด ก็เห็นศีรษะเล็ก ๆ เปิดอยู่ที่ประตูห้องทำงานของประธานจากนั้นก็มองไปที่ เป่หมิงโม่ด้วยใบหน้าที่เศร้า: "พ่อ เรามากับคุณในฐานะครอบครัวที่โดดเดี่ยวในวันหยุด แต่พ่อกลับมาพูดลับหลังเราแบบนี้ เป็นคนแบบนี้หรอเนี่ย นี่ๆ อย่าปลุกผม... "

เมื่อสิ้นเสียงหยางหยางก็ถูกผลักไปที่ประตู

เขาหันศีรษะอย่างโกรธ ๆ และมองไปที่ด้านข้าง: "นายผลักฉันออกมาก็อย่าคิดว่าจะหลบได้" ในขณะที่เขาพูดเขาก็โน้มตัวไปข้างหน้าและเอื้อมมือไปคว้า

เฉิงเฉิงก็ถูกจับได้เหมือนกัน

ข้างหลังเขายังมีจิ่วจิ่วอีก

หนูน้อยทั้งสามยืนอยู่ที่ประตูห้องทำงานของประธาน

เดิมทีเป่หมิงโม่มีสีหน้าเศร้าเล็กน้อยหลังจากเห็นกู้ฮอนและเด็กทั้งสามคนความรู้สึกเศร้าก็หายไปอย่างมหัศจรรย์