บทที่ 1056 ลาออก

บทที่ 1056 ลาออก

ขายปลีก? เจ้ามือ? ใครสามารถทำสิ่งนั้นได้ด้วยความสามารถทางการเงินขนาดใหญ่แบบนี้? มันทำให้เขาประหลาดใจจริงๆ

อาจเป็น หลี่เชิน และ ถังเทียนจื๋อรึเปล่า?

เมื่อนึกถึงการประชุมเมื่อวานนี้ ถังเทียนจื๋อกล่าวด้วยความไม่อายว่า ตระกูลเป่หมิงไม่ต้องการนามสกุล เป่หมิงอีกต่อไป เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขากำลังจะบอกว่าพวกเขาได้หุ้นส่วนใหญ่ของเป่หมิงไปแล้ว ...

นี่มัน...

*

เมื่อ เป่หมิงโม่กังวลเกี่ยวกับหุ้นของ เป่หมิง ถังเทียนจื๋อดูเหมือนว่าสมองของเขาได้รับบาดเจ็บจากสิ่งเดียวกัน

เขาถือหุ้นทั้งหมดของเป่หมิงยี่เฟิงไว้ในมือ แต่เขาไม่มีชิปต่อรองอื่น ๆ นอกเหนือจากสิ่งเหล่านี้

สิ่งที่เขาพูดที่แผนกต้อนรับในตอนแรกคือเขาสามารถชนะ บริษัทเป่หมิงได้ด้วยชิปเหล่านี้ ประการที่สองเขารู้ด้วยว่าตอนนี้ไม่มีอะไรอยู่ในมือของเป่หมิงโม่

เมื่อต้องเผชิญกับหุ้นของเป่หมิงยี่เฟิงที่ไหลออกมาเขาไม่ต้องการที่จะกินมันทั้งหมดในครั้งเดียว เพียงแค่เขาหรือแม้แต่กับ หลี่เชิน แทบจะไม่สามารถกินสิ่ง เป่หมิงโม่ปล่อยมาได้

และสิ่งที่พวกเขากินได้เป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของภูเขาน้ำแข็ง

เขาจำเป็นต้องระดมทุนเพิ่มอีกครั้ง เพื่อให้ได้หุ้นที่เหลือให้มากที่สุด เพื่อที่เขาจะได้นั่งพักผ่อนอย่างไม่สั่นคลอน

แต่เนื่องจากการต้อนรับเมื่อวานนี้หุ้นเหล่านั้นก็หายไปในชั่วข้ามคืน

หุ้นส่วนนี้จะไปอยู่ที่ไหน?

*

ทั้งสองฝ่ายต่างสงสัยในคำถามเดียวกันซึ่งสำคัญมากสำหรับพวกเขา ถ้ามีมัน ก็จะกลายเป็นราชาอย่างแท้จริง

ปล่อยให้คนปวดหัวสองคนที่คิดเกี่ยวกับมาตรการรับมืออยู่แล้วใน "ครัวแอนนิ" ชั้นล่างของ บริษัทGTถือได้ว่าเป็นการรวมตัวกันของแขก

แม้ว่าจะไม่ใช่พิธีเปิดที่ยิ่งใหญ่ แต่ก็ถือได้ว่ามีความแยบยล โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับช่วงเวลาพิเศษอย่างคริสต์มาสอีฟ

ผู้คนที่ชื่นชอบการร่วมสนุกต่างหลั่งไหลเข้ามาในร้านอาหารเปิดใหม่ในช่วงเที่ยง

คนที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างกะทันหันนี้ทำให้แอนนิคาดไม่ถึง แต่โชคดีที่เธอได้คัดเลือกเชฟมาแล้วสองคนก่อนหน้านั้นจึงสามารถบรรเทาทุกข์ได้ชั่วคราว

เมื่อเธอยุ่งจริงๆ กู้ฮอน ก็มาช่วย

***

เมื่อท้องฟ้าค่อยๆมืดลงบรรยากาศการเฉลิมฉลองก็เริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ถนนและตรอกซอกซอยเต็มไปด้วยเพลงคริสต์มาสหลากหลายเวอร์ชั่นและผู้คนที่แต่งตัวเป็นซานตาคลอสส่งความสุขให้กับผู้คนพร้อมกับกวางเรนเดียร์เก้าตัวของเขากำลังเดินออกจากบ้านในเวลานี้

คนหนุ่มสาวและนักเรียนส่วนใหญ่กลายเป็นฝูงชนหลักของเทศกาลนี้ สิ่งที่พวกเขามีคือพลังงานและเวลา

กู้ฮอน และแอนนิใช้เวลาทั้งบ่ายใน "ครัวของแอนนิ" มันทำให้พวกเขาหมดแรงจริงๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งที่แอนนิไม่คาดคิดก็คือหลังจากร้านอาหารของเธอเปิดให้บริการแล้วมันจะได้รับความนิยมอย่างมากในเวลาเพียงครึ่งวัน และจะไม่มีเวลาหาที่ว่างในร้านอาหารเลย

นอกจากอาหารปกติแล้วเชฟยังทำงานอาหารพิเศษบางอย่างไม่ได้ ยังต้องให้แอนนิจัดการ ดังนั้นเธอจึงไม่มีเวลาพักผ่อนมากนัก

เด็กทั้งสามวิ่งไปรอบ ๆ ร้านอาหารเหมือนนางฟ้าตัวน้อยที่มีความสุข โชคดีที่มีหยินปู้ฝันอยู่ข้างนอกที่สามารถช่วยได้

เขารวบรวมเด็ก ๆ มารวมกันแล้วหยิบสติกเกอร์คริสต์มาสและปีใหม่ที่เขาเตรียมไว้ออกมา

การติดภาพบนหน้าต่างและผนัง ซึ่งเป็นสิ่งที่เด็ก ๆ ชอบทำ

ภายใต้คำแนะนำของ หยินปู้ฝันพวกเขาโพสต์อย่างระมัดระวัง ในไม่ช้าร้านอาหารทั้งร้านก็ตกแต่งด้วยบรรยากาศรื่นเริง

ความสงบความมีชีวิตชีวาและความน่ารักที่ยืนยาวของเฉิงเฉิงเป็นเหมือนสัญญาณชีวิตของ "เชฟน้อยแอนนี่" หลังจากได้เห็นแล้วทุกคนที่ผ่านมาก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาดูชายตัวเล็กทั้งสามคนนี้

แน่นอนว่าเมื่อเข้ามา พวกเขาจะได้เห็นบรรดาลูกค้าที่เต็มไปด้วยความสุขหลังจากทานอาหารเสร็จ

ดังนั้นคนเหล่านี้จะนั่งลงและสั่งอาหารด้วย ท้ายที่สุดเขาก็ถูกพิชิตด้วยความอร่อยดังกล่าว

ในครัวด้านหลัง กู้ฮอน ช่วยแอนนิช่วยชีวิตไว้

หลังจากพิธีเปิด ลั่วเฉียวถูก ฉิงฮัว พาไปที่บ้านแม่ของเธอจากนั้นก็ไปที่ บริษัทเป่หมิงด้วยตัวเอง

เช่นเดียวกับเขาแม้ว่าเป่หมิงจะอยู่ในจุดที่เกิดพายุแล้ว แต่ก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อเขา ก็ยิ่งไม่มีใครให้ความสนใจเขา

หลังจากที่ ฉิงฮัว มาที่สำนักงานเขาก็อดรู้สึกไม่ได้เมื่อมองไปที่โต๊ะประธานที่ว่างเปล่าตั้งอยู่ตรงกลาง

จำได้ว่าในตอนเช้าของวันก่อนเป่หมิงยี่เฟิงได้รับเอกสารบนโต๊ะก่อนที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับและเขากำลังจะเซ็นชื่อหลังจากงานเลี้ยงต้อนรับสิ้นสุดลง