บทที่ 1055 มอบของขวัญชิ้นใหญ่

บทที่ 1055 มอบของขวัญชิ้นใหญ่

หยินปู้ฝันหยิบประทัดออกมาจากกระเป๋าและกระจายไปตามตะกร้าดอกไม้และพรมแดงอย่างระมัดระวังจนถึงทางเข้าร้านอาหาร

หยางหยางก็ทำแบบเดียวกันและวางอีกด้านเรียบร้อยแล้ว

"พ่อปูฝันแค่ประทัดสองมัดก็ซ้ำซากจำเจไปหน่อยเหรอ วันนี้ยังเป็นวันคริสต์มาสอีฟต้องมีงานรื่นเริงแน่ ๆ " หยางหยางดูเหมือนจะรู้สึกแบบนี้ หลังจากผ่านไปก็ไม่มีความหมายมากนัก

"ไม่ต้องห่วง ยังมีอีก" หยินปู้ฝันยิ้มอย่างมีเลศนัยและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา: "ทุกคนพร้อมหรือยัง รอจนกว่าประทัดจะดับสักพักและจะเริ่มการแสดง" หลังจากพูดเสร็จเขาก็พยักหน้าอย่างพอใจ

"นี่มันอะไรกัน คุณพ่อ?" เฉิงเฉิงอดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัย

"แน่นอนว่าต้องเก็บเป็นความลับมิฉะนั้นจะไม่มีความแปลกใหม่ หนูจะรู้หลังจากนี้ อดทนไม่กี่นาที"

เป่หมิงโม่เดินไปข้างหน้า หยินปู้ฝันและยื่นมือออกไปเพื่อต่อยเขาที่ไหล่: "แกรู้จักเตรียมการแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ดูออกว่านายก็ใส่ใจกับเรื่องของแอนนิมากอยู่เหมือนกัน ดูแล้วน่าจะเป็นเวลาที่จะต้องเตรียมตัวเป็นเถ้าแก่ของร้านอาหารนี้แล้วล่ะ”

ทันทีที่ประโยคนี้ออกมา หยินปู้ฝันก็ไม่มีท่าทีอะไร แต่มันทำให้ใบหน้าของแอนนิแดงขึ้น

กู้ฮอนยืนข้างแอนนิและมองเธอแบบนี้ "เป็นอะไรไป ยังอายอีก ไม่ใช่สาวๆที่เพิ่งเคยเป็นแบบนี้ครั้งแรกสักหน่อย แต่ไม่ว่ายังไง ผู้ชายอย่างปูฝันก็มอบความไว้วางใจให้คุณตลอดชีวิตได้"

ใบหน้าของแอนนิเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

"โอเค ถึงเวลาฤกษ์งามยามดี พร้อมที่จะเปิดพิธีแล้ว!" หยินปู้ฝันพูดและก็ไม่รู้ว่าเขาเอาเสาไม้ไผ่ที่มีดอกไม้สีแดงบนหัวออกมาจากไหน

และให้มันกับแอนนิ: "คุณกินเจ้าของร้านอาหารนี้ คุณควรจะเป็นคนเปิดงาน"

แอนนิมาที่ประตูร้านอาหารที่ล้อมรอบด้วยทุกคน

เห็นแผ่นป้ายแขวนอยู่ตรงกลางที่ปลายด้านบนของประตูซึ่งคลุมด้วยผ้าสีแดง

แอนนิจับเสาไม้ไผ่เอาผ้าสีแดงออกอย่างระมัดระวังเผยให้เห็นแผ่นโลหะสีแดงที่มีอักขระสีทองอยู่ด้านใน

“ เชฟน้อยแอนนิ ... ชื่อดีมากไม่โอ้อวดและเน้นเครื่องเคียงแบบบ้าน ๆ ” โม้จิ่งเฉิงพยักหน้าซ้ำ ๆ

"ทุกคนเข้ามาในร้านก่อน พร้อมจะจุดประทัดแล้ว" หยินปู้ฝันพูดพร้อมกับถือธูปสองดอกที่จุดแล้วอันหนึ่งส่งให้แอนนิและอีกอันส่งกู้ฮอน

อย่างไรก็ตาม กู้ฮอน ปฏิเสธและกล่าวว่า "แอนนิจุดไม่เป็นไร แต่จะให้ฉันจุดไม่ได้ มันควรจะเป็นคุณที่มาจุดด้านนี้มากกว่า" จากนั้นเธอก็คืนธูปให้กับมือของ หยินปู้ฝัน

***

หยินปู้ฝันไม่เพียงปฏิเสธเขาและแอนนิจุดประทัดข้างหนึ่ง

ทันใดนั้นประทัดก็ระเบิดขึ้นที่พื้นที่สี่เหลี่ยมหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของ บริษัทGTและกลิ่นควันปืนที่พิเศษและน่าดมออกมา

ทุกคนซ่อนตัวอยู่ในร้านอาหารและบนหน้าของพี่ชายมองดูด้วยรอยยิ้ม หลังจากจุดอีกข้างนึงก็ถือว่าเป็นอันเสร็จ

"ทุกคนออกมาก่อน และการแสดงที่ยอดเยี่ยมจะถูกจัดขึ้นทันที ... " หยินปู้ฝันกล่าวพร้อมรับบทนำในการออกมา

ถัดมาเด็ก ๆ ที่มีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสิ่งใหม่และสิ่งที่ไม่รู้จักเป็นประวัติการณ์ พวกเขาทั้งหมดวิ่งไปที่พรมแดงและมองไปรอบ ๆ

"มันมีอะไรกันแน่พ่อปูฝัน ทำไมถึงไม่เห็นอะไรเลย... " หยางหยางมองไปรอบ ๆ

อย่างไรก็ตามในไม่ช้าเขาก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ตกลงมาจากท้องฟ้า

เขาคิดว่ามันเป็นเกล็ดหิมะ แต่ในไม่ช้าก็พบว่ามันเป็นเลื่อมหลากสี

"หม่าม้า พ่อ ... ท้องฟ้าเป็นเกล็ดหิมะสีรุ้ง... " จิ่วจิ่วหันไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้นเพื่อโบกมือให้กู้ฮอนและหยินปู้ฝัน

เป่หมิงโม่เดินไปที่จิ่วจิ่วและกอดเธอไว้บนไหล่ของเขา: "ดูซิว่าบนฟ้ามีอะไร?"

"ว้าว! มีดอกไม้มากมายบนท้องฟ้า สวยมากเลย ... "

กู้ฮอน จับมือลูกสาวตัวน้อยของเธอ: "นั่นคือการโดดร่ม"

เมื่อต้องเผชิญกับการเตรียมการอย่างพิถีพิถันของ หยินปู้ฝันทำให้หัวใจของแอนนิรู้สึกปลื้มใจจริงๆ เธอไม่เคยเจอผู้ชายแบบนี้มาก่อน ที่ทำอะไรให้เธอได้มากมายขนาดนี้

ในตอนนี้ โม้จิ่งเฉิงเดินไปหา แอนนิ: "ขอแสดงความยินดีกับร้านอาหารหนูแอนนิที่เปิดร้าน"

"ขอบคุณค่ะ คุณมาร่วมงานถือว่าเป็นเกียรติกับฉันมากๆเลยค่ะ"

"โม่ มาที่นี่" โม้จิ่งเฉิงทักทาย เป่หมิงโม่: "ฉันมีความคิดฉันอยากได้รับการอนุมัติจากคุณประธานของ บริษัทGT"

เป่หมิงโม่ยิ้มอย่างแผ่วเบา: "คุณไม่ได้ล้อเล่นฉันเหรอฉันเป็นแค่ประธานรักษาการของ บริษัทGTคุณคือประธานตัวจริงไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอะไร ผมจะทำมัน

"โอเคเพราะ คุณพูดอย่างนั้น ผมก็คงไม่เกรงใจแล้วล่ะ" เมื่อนั้นโม้จิ่งเฉิงก็กลับไปที่รถหยิบถุงกระดาษคราฟท์ออกมาและยื่นให้แอนนิ "นี่คือสิ่งที่ฉันทำเพื่อคุณ โปรดอย่าปฏิเสธงานประชุมที่เตรียมไว้สำหรับเปิดร้านอาหาร”

ทุกคนต่างหันมามองถุงกระดาษคราฟท์

แอนนิเปิดถุงกระดาษและข้างในเป็นเอกสารง่ายๆ หลังจากที่เธอเห็นมันเธอก็ร้องไห้จริงๆ

"วันนี้เป็นวันที่มีความสุขสำหรับคุณทำไมคุณถึงร้องไห้" ลั่วเฉียว พูดและโน้มตัวไปดู: "ว้าวลุงโม้ให้ของขวัญของแกชิ้นใหญ่มาก การจัดเลี้ยงของ บริษัทGTร่วมมือกับร้านอาหารของแอนนิด้วย แบบนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ทำธุรกิจอื่นๆ แต่เธอก็สามารถกินและดื่มได้ตราบเท่าที่เธอยังมีชีวิตอยู่ แอนนิแกได้พบกับผู้มีพระคุณสูงสุดแล้ว "

"เหอะๆ อย่าพูดอย่างนั้น ผมแค่ยืมดอกไม้ไปถวายพระพุทธเจ้า ความคิดนี้คือความคิดที่หรูเจี๋ยคิดออกมา ส่วนความหมายที่ลึกกว่านั้นฮิฮิ ... ฉันไม่จำเป็นต้องพูดมากกว่านี้" โม้จิ่งเฉิงยิ้ม ลองดู หวีหรูเจี๋ยและหยินปู้ฝัน

ทุกคนเข้าใจความหมายทันที