บทที่ 1062 ภูเขาอู่จื่อซาน

บทที่ 1062 ภูเขาอู่จื่อซาน

“กล่องเล็กๆใหญ่ๆใต้ต้นไม้นี้คงจะเป็นของขวัญสินะ มีเยอะขนาดนี้ อยากจะเปิดดูให้หมดเลยจริงๆ” ดูเหมือนหยางหยางจะลืมเรื่องที่ต้องพาเบลล่าไปขับถ่ายแล้ว

“โฮ่ง……” เบลล่าดูเหมือนจะรู้สึกถึงปัญหานี้

หลังจากตั้งแต่มันมาถึงบ้านหลังใหม่นี้ มันยังคงต้องการที่จะขับถ่าย แต่เมื่อคิดถึงเจ้าของ

การกลั้นเอาไว้นี่มันช่างน่าอึดอัดจริงๆ……

มันเริ่มกัดขากางเกงของหยางหยางอีกครั้ง

“เอาล่ะเอาล่ะ ฉันจะพาเธอไป เป็นหมาตัวโตขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้จักไปห้องน้ำเองอีก” หยางหยางก้มหน้าลงและตำหนิเบลล่า

“ฮือ……” เบลล่าเงยหน้าขึ้นมองนายน้อยอย่างเศร้าๆ นี่จะโทษฉันหรือ จริงๆอยู่ดีๆแล้วทำไมจะต้องมาที่นี่อีก

“เอาล่ะ เธอออกไปขับถ่ายข้างนอกเถอะ แล้วจำไว้ด้วยว่าต้องหาที่ที่ไม่เจอง่ายๆนะ ไม่อย่างนั้นถ้าถูกพ่อพบเข้า ก็จะไม่มีผลดีอะไรเลย ข้างนอกนี่มันหนาวจริงๆเลยแฮะ”

หยางหยางกำชับเบลล่าไปสองประโยค จากนั้นก็เดินกลับเข้ามาในบ้านอย่างหดตัว เหลือเพียงแง้มประตูให้เบลล่า มันใช้แรงกดเพียงครั้งเดียวก็สามารถเปิดประตูได้แล้ว

เขารีบวิ่งไปข้างๆต้นคริสต์มาส เห็นว่าเฉิงเฉิงและจิ่งจิ่วยังไม่ได้เปิดกล่องพวกนั้น ก็เลยเดินไปที่ห้องครัว

“เฮ้ พวกเธอไม่คิดอยากจะเปิดดูข้างในว่ามีของขวัญอะไรหรือ”

“ฉันอยากรอพ่อกับแม่จนกว่าจะได้เปิดของขวัญด้วยกัน ดังนั้นตอนนี้ฉันจะต้องไปเตรียมอาหารเช้าให้พวกเขา เมื่อวานพวกเขาคงจะเหนื่อยแย่แล้ว”

เฉิงเฉิงยังคงมีความห่วงใยมาก ขณะเดียวกันก็มีความเป็นพี่ชายคนโต สุดท้ายแล้วเมื่อพ่อแม่ไม่อยู่ข้างๆ เขาก็จะเป็นคนที่โตที่สุดโดยธรรมชาติ

*

การนอนหลับนี้มันช่างสบายจริงๆ กู้ฮอนพลิกตัวนอนอยู่บนเตียง และเหยียดร่างกายทั้งตัวออกไปอย่างสบาย

สิ่งแรกที่เธอลืมตาก็คือ ต้องให้แน่ใจก่อนว่าประตูห้องนอนยังคงดีอยู่หรือเปล่า

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนเจ้าคนนั้นไม่ได้แตะเข้ามา

เห็นเพียงมีเก้าอี้ตัวหนึ่งยังคงดันอยู่บนลูกบิดประตู

เธอยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็กางแขนทั้งสองข้าง!

เมื่อแขนข้างหนึ่งของเธอตกลงไป ก็กระแทกเข้ากับบางสิ่งอย่างชัดเจน แต่ก่อนที่เธอจะนอนนั้นยืนยันว่าไม่ได้มีของอะไรวางอยู่บนเตียงเลย

เธอหันหน้าไปดู

ทันใดนั้นดวงตาก็เบิกกว้างขึ้น

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

เป็นไปได้อย่างไรกันเนี่ย

เห็นเพียงเป่หมิงโม่ที่นอนอยู่ข้างๆ และแขนของตัวเองก็กดเข้ากับอกแกร่งของเขาพอดี และบนร่างกายของเขานอกจากจะมีเสื้อคลุมอาบน้ำแค่ตัวเดียวแล้วก็ไม่ได้มีผ้านวมอื่นๆมาห่มตัวเขา

และตัวเอง……ก็สวมเสื้อคลุมอาบน้ำตัวใหญ่แค่ตัวเดียวด้วย อีกอย่างเชือกที่เอวที่เคยผูกเอาไว้ ตอนนี้กลับหลวมแล้ว

ทันใดนั้นความกลัวที่อยู่ในหัวของกู้ฮอนจู่ๆก็เกิดขึ้น คงจะไม่ใช่เจ้าคนนี้ทำอะไรไม่ดีกับตัวเองในขณะที่หลับสนิทอยู่นะ……

***

“เพียะ……”

กู้ฮอนประทับรอยแดงของนิ้วมือไว้บนใบหน้าที่หล่อเหลาของเป่หมิงโม่อย่างชัดเจน

เป่หมิงที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ก็ได้ตื่นขึ้นมาจากความฝัน

ยังไม่เคยมีใครสักคนเดียวเลยที่กล้าตีตนเองแบบนี้ โดยเฉพาะในช่วงเวลาเช้าแบบนี้ที่ยังไม่ตื่นนอน

เขาขมวดคิ้วและลืมตาขึ้น

ด้านหน้าของตนเองนี้ กู้ฮอนกำลังจ้องมองตนเองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง สายตานั้นราวกับว่ามีเปลวไฟเล็กๆที่ลุกโชนอยู่ข้างในอย่างนับไม่ถ้วน

“คุณทำอะไร”

“ไอทะลึ่งลามก！”

“ทะลึ่งลามกหรือ ผมนะหรือ”

“ไม่ใช่คุณแล้วจะมีใครอีก”

“คุณนอนอยู่ข้างๆฉันทั้งคืนเลยไม่ใช่หรือ”

“คุณทำเรื่องอะไรไว้คุณเองก็รู้ดี เมื่อวานตอนที่ฉันหลับอยู่ เชือกผูกเอวเสื้อคลุมอาบน้ำของฉันยังผูกอยู่ ทำไมตอนเช้ามันหลุดออกล่ะ แถมคุณยังอยู่ข้างๆฉันอีก”

เป่หมิงโม่ได้ยินแล้วก็รู้สึกทั้งน่าโกรธทั้งน่าขำจริงๆ เดิมทียังมีความโกรธอยู่บ้างแต่ก็ได้หายไปโดยสิ้นเชิง “ที่คุณพูดมามีหลักฐานอะไรมายืนยันกับผมหรือเปล่า คิดให้ดีหน่อยสิ เชือกที่คุณรัดไว้ที่เอวมันไม่แน่น และบวกกับคุณนอนก็ไม่นิ่ง ปกติมากที่มันจะหลุดออก”

“ยังอยากให้ฉันตบคุณอีกหรือ ทำไมฉันถึงนอนไม่นิ่ง ถึงไม่มีหลักฐานแต่ฉันก็มีสิทธิ์ฟ้องหมิ่นประมาทคุณได้นะ”

“รู้อยู่แล้วว่าคุณจะต้องมาไม้นี้ คุณต้องการหลักฐานใช่ไหม เดี๋ยวผมเอาให้คุณดู” เป่หมิงโม่พูดพลางลุกขึ้นนั่งและหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนตู้หัวเตียง “คุณดูตัวเองให้ดีๆ”

กู้ฮอนก็ลุกขึ้น และรับโทรศัพท์มา

ข้างในเป็นคลิปวิดีโอสั้นคลิปหนึ่ง นี่เองที่เป็นลักษณะที่เธอนอนหลับ สักพักหมุนซ้ายสักพักหมุนขวา มือเท้าก็ไม่รู้สึกตัว

“ผมไม่คิดมาก่อนเลยว่าคุณจะนอนหลับไม่นิ่งขนาดนี้” เป่หมิงโม่มองไปที่เธอและยังไม่ลืมที่จะพูดเสริม

จริงๆด้วย ในตอนท้ายของวิดีโอ แค่เห็นว่าเข็มขัดของเธอนั้นได้หลุดออกไปเอง สิ่งนี้ทำให้กู้ฮอนพูดไม่ออกในทันที

ในที่สุดก็จ้องมาที่เขาและพูดว่า “โรคจิต ถ่ายพวกนี้ไปทำอะไร ฉันจะต้องเปิดดูให้หมด หรือคุณฉวยโอกาสตอนที่ฉันนอนหลับอยู่แล้วถ่ายอย่างอื่นไว้ใช่ไหม ถ้าฉันรู้ล่ะก็ คุณก็หาทางจัดการเองแล้วกัน” พูดจบเธอหันตัวไปอีกด้านและหันหลังให้เป่หมิงโม่

กลัวว่าตนเองจะเจออะไรเข้า ชายคนนั้นเป็นเหมือนสุนัขจนตรอก หรือเขาร้อนตัวจะคว้าโทรศัพท์

เป่หมิงโม่พลางยิ้มเมื่อมองไปที่เธอ และไม่รีบร้อนที่จะหยิบโทรศัพท์ ได้แต่ลุกจากเตียงและเปิดผ้าม่านของห้องนอน

ทันใดนั้น แสงจากด้านนอกก็ทำให้ห้องนอนทั้งห้องสว่างมาก

“ฟืด……” เขาเปิดประตูบานเลื่อนที่นำไปสู่ระเบียง จากนั้นเดินออกไป

ข้างนอกยังคงหนาวอยู่ แต่เขาสวมแค่เสื้อคลุมอาบน้ำตัวเดียว กลับไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิข้างนอกที่ราวกับคมมีด