บทที่ 1066 เติมเต็มความฝัน

บทที่ 1066 เติมเต็มความฝัน

เด็กน้อยทั้งสามถือของขวัญของตนและวิ่งเข้าห้องไป ที่กำลังเดินตามมาข้างหลังสุดคือเป่หมิงโม่และกู้ฮอน

“คุณลุงโม้”

“พ่อบุญธรรม”

“เมอรี่คริสต์มาส”

เรื่องของตระกูลเป่หมิง ทำให้โม้จิ่งเฉิงเป็นกังวลเรื่องของเป่หมิงโม่กับกู้ฮอนอยู่ตลอด กลัวว่าเพราะเรื่องนี้จะทำให้พวกเขาไม่สบายใจ

แต่พอมาเห็นวันนี้ ก็ทำให้เขาวางใจลงได้บ้าง

“พวกเธอสองคนรีบเข้ามาเถอะ ฉันกับแม่ของเธอกำลังคิดถึงพวกเธออยู่พอดีเลย เหอๆ ”

เมื่อได้พบลูกชาย หลานของตนและกู้ฮอน ไม่ต้องพูดเลยว่าหวีหรูเจี๋ยจะดีใจแค่ไหน เธอไม่รู้ว่าเฝ้ารอวันเวลาแบบนี้มากี่ปีแล้ว

***

ทุกคนต่างนั่งลง หลังจากที่เด็กน้อยได้มอบของขวัญของตนออกไป ก็วิ่งออกไปเล่นที่ห้องอื่นกัน

นี่จึงเป็นโอกาสที่ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนได้นั่งคุยกัน

“โม่ กู้ฮอน ขอบคุณที่พวกเธอมาเยี่ยมฉันนะ” ทันใดนั้นในใจของหวีหรูเจี๋ยก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

“ป้าหรูเจี๋ยคะ ป้าพูดอะไรแอปเปิลนี่กะทันหัน หรือว่าพวกเด็กๆ อย่างเราจะมาเยี่ยมพวกป้าไม่ได้เหรอคะ ปกติยุ่งๆ เลยไม่มีโอกาส นี่เป็นวันเทศกาลถ้าไม่มาก็ฟังไม่ขึ้นแล้วค่ะ”

กู้ฮอนรู้ว่าในเวลานี้เป่หมิงโม่คงพูดคำแบบนี้ไม่ออก ก็เลยอาสาพูดแทนเอง

“พวกเรารู้ว่าในช่วงเวลานี้พวกเธอเจอกับปัญหา พวกเราก็เป็นห่างพวกเธอมากๆ ” โม้จิ่งเฉิงพูดพลางถอนหายใจ: “คิดไม่ถึงว่าเหล่าเป่หมิงลำบากลำบนมาทั้งชีวิต เมื่อเขาจากไปจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้”

“เหล่าโม้ ดูคุณสิ ตอนนี้เป็นงานเทศกาลนะ คุณจะพูดถึงเรื่องเศร้าๆ แบบนี้ขึ้นมาทำไมเล่า” หวีหรูเจี๋ยว่า

เป่หมิงโม่หัวเราเบาๆ : “แม่ ไม่เป็นไรหรอก ผมจะคิดหาวิธีจัดการกับปัญหานี้ได้ครับ ผมเห็นว่าพวกแม่วันนี้พวกแม่ไม่มีตารางอื่นแล้ว เอางี้มั้ยครับอีกแป๊บนึงหนึ่งพวกเราจะพาพวกท่านสองคนไปพักที่อยู่พวกเราสักระยะนึง”

คำพูดประโยคนี้ของเขา ทำเอาน้ำตาของหวีหรูเจี๋ยที่พยายามามกลั้นแล้วกลั้นอีกได้ไหลลงมา

เธอเคย เธอเคยคิดว่าเป่หมิงโม่จะไม่มีทางให้อภัยในสิ่งที่เธอเคยทำ คิดไม่ถึงว่าเขาจะให้อภัย อย่างวันนี้ที่ได้มาเจอกับเขา และได้พูดคุยกันอย่างเป็นมิตรทำให้เธอพอใจเป็นอย่างมาก

คิดไม่ถึง ว่าลูกชายจะเป็นคนออกปากพูดชวนเธอมาอยู่ด้วยกัน

ไม่มีใครเข้าใจลูกชายได้มากกว่าคนเป็นแม่ อารมณ์ของเป่หมิงโม่หวีหรูเจี๋ยนั้นรู้ดีที่สุด ที่เขาพูดแบบนี้ออกมา มันเกินกว่าที่เธอคาดเอาไว้มาก

อีกอย่าง ในช่วงระยะนี้เธอก็รู้สึกได้ว่า เป่หมิงโม่กำลังเปลี่ยนทีละน้อย เปลี่ยนไปเป็นไม่ค่อยเย็นชาเหมือนเมื่อก่อน เปลี่ยนเป็นคนที่มีความรู้สึก

โม้จิ่งเฉิงพยักหน้าพลางมองไปที่เป่หมิงโม่： “เด็กดี นายรู้มั้ย ว่าแม่ของนายรอคำคำนี้มากี่ปี ในใจของวิดีโอรู้สึกผิดกับนายมาตลอด ตอนนี้เห็นพวกนายสองคนแม่ลูกดีกัน ฉันก็รู้สึกยินดีมากๆ รู้สึกดีใจแทนพวกนายด้วยจริงๆ ต่อไปต้องกตัญญูให้มากๆ นะ ที่เธอต้องเจอมาทั้งหมดมันไม่ง่ายเลย”

“ลุงโม้ ลุงวางใจเถอะครับ ลงดูแลแม่ผมมาตั้งหลายปีลำบากลุงแล้ว ผมจะไม่อกตัญญูกับพวกท่านแน่ๆ ครับ”

โม้จิ่งเฉิงยื่นมือออกไปชกไหล่เป่หมิงโม่หนึ่งที： “ได้ ฉันจะคอยดูนะ ฮ่าๆ ”

หวีหรูเจี๋ยกับกู้ฮอนอยู่ข้างๆ ก็ขำ： “ผู้ชายนี่อยู่ด้วยกันก็มักจะออกมือคริสต์มาส ถ้าไม่ใช่ชกสักหมัดก็คือเตะสักที”

หลังจากที่พวกเป่หมิงโม่รับหวีหรูเจี๋ยกับโม้จิ่งเฉิงกับบ้านที่ปานซาน ก็ปานเข้าไปบ่ายแล้ว

ที่จริงกะว่าจะไปเยี่ยมแอนนิ ลั่วเฉี่ยวและก็คนตระกูลเป่หมิง แต่ตอนนี้เห็นทีจะมีเวลาไม่มากแล้ว

แบบนี้แล้ว เป่หมิงโม่จึงตัดสินใจ เชิญพวกเขามารวมกันที่นี่อย่างกะทันหัน มาจัดงานวันคริสต์มาสด้วยกันให้สนุกสุดเหวี่ยง

จากนั้น กู้ฮอนก็รับหน้าที่โทรหาลั่วเฉียวกับแอนนิ บอกพวกเธอว่าหลังจากทำธุระของตัวเองเสร็จต้องมาที่นี่ แน่นอนว่าสุภาพบุรุษอีกสองท่าน：ฉิงฮัวกับหยินปู้ฝันก็จะขาดไปไม่ได้

นอกจากนั้น ก็ยังบอกอีกว่าให้ชวนแม่ของหยินปู้ฝันมาร่วมงานอีกด้วย

เธอคิดมาอย่างดีแล้ว ว่าถ้าหวีหรูเจี๋ยเห็นอย่างนั้นคงพอใจมากๆ

***

สำหรับทั้งสี่คนที่ยังอยู่ในบ้านใหญ่ตระกูลเป่หมิงตอนนี้ หากไม่มีข้อผิดพลาดอะไรในตอนนี้ คนที่แออัดกันอยู่ตรงประตูตอนนี้น่าจะซาลงไปแล้ว

ถึงแม้เรื่องของตระกูลเป่หมิงจะเป็นเรื่องที่น่าสนใจในเมืองA แต่ก็คงไม่มีใครจะมายืนรอหน้าประตูบ้านได้ตลอด24ชั่วโมงเพื่อเรื่องนี้หรอก ยืนรออยู่ตรงนั้นที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีคนตระกูลเป่หมิงโผล่หน้าออกมาให้ถ่ายรูป

อีกอย่างถ่ายได้แล้วยังไง ก็ถ่ายได้แค่รูป พวกเขาพูดอะไรคิดอะไรอยู่ใครจะไปรู้

มันไม่เหมือนกับดาราแบบนั้น ขอแค่ถ่ายรูปติดใครอยู่กับใคร ไม่สนใจว่าเรื่องมันจะเป็นอะไร ขอแค่มีรูปหรือวิดีโอพวกนั้น ก็สามารถเอาไปเขียนข่าว มั่วๆ ซั่วๆ ได้แล้ว อีกอย่างแบบนี้มันก็ไม่ได้ทำให้ใครตาย