บทที่ 1073 รหัสผ่าน?

บทที่ 1073 รหัสผ่าน?

ได้...มาอีกคนแล้ว

กู้ฮอนได้ยินก็อยากจะหัวเราะ: “ได้ยินรึยัง คนอื่นเขาไม่ได้ไว้หน้าคุณเลย อีกอย่างเจ้าเด็กหนังหนาคนนี้ได้แบบมาจากคุณเต็มๆ”

คราวนี้ถึงตาเธอหัวเราะเยาะเป่หมิงโม่แล้ว

หยางหยางมีอีกาวนเวียนอยู่บนหัว..

“หากพวกคุณผู้ใหญ่สองคนชอบเถียงกันไปมา อย่ามาว่าถึงผมได้ไหม ตั้งแต่ต้นไม่ว่าผมจะยืนอยู่ฝั่งไหนก็ถูกกระทำตลอด”

*

“เด็กใกล้ถึงโรงเรียนแล้ว เช็คกระเป๋าอีกรอบว่าลืมอะไรรึเปล่า”

กู้ฮอนพูด จอดรถที่ลานจอดข้างประตูโรงเรียนอย่างระมัดระวัง

“ทุกอย่างโอเคแม่ เราไปเรียนก่อนนะ ตอนเย็นเจอกัน” หยางหยางพูดแล้วกระโดดลงจากรถ คนที่ตามมาคือเฉิงเฉิงและจิ่วจิ่ว ไม่นานก็หายไปจากประตูทางเข้า

กู้ฮอนสตารจรถอีกครั้ง เตรียมส่งเป่หมิงโม่ไปบริษัทGT เป่หมิงโม่พูดออกมาว่า: “ตอนนี้เราไปธนาคารกันก่อน”

***

ธนาคาร? ฮอนอึ้งไปชั่วขณะ: “คุณไปทำอะไรที่นั่น หรือเงินหมดแล้ว?”

ตอนนี้การพูดประชุดประชันสำหรับเป่หมิงโม่ ได้กลายเป็นเอกลักษณ์ของเธอไปแล้ว

เป่หมิงโม่ชินแล้วเหมือนกัน เขาคิดว่าแบบนี้ระหว่างพวกเขาถึงจะสนิทกัน เหมือนความรัก

เขาหยิบกุญแจออกมาจากในกระเป๋าที่โม้จิ่งเฉิงให้เขามาเมื่อคืน: “เมื่อวานพ่อบุญธรรมของเธอให้ฉันมา ฉันอยากรู้ว่าข้างในนี้มีอะไรกันแน่”

กู้ฮอนก็ค่อนข้างรู้สึกแปลกใจ ในเวลาเดียวกันกุญแจดอกนี้ก็ได้เรียกความสนใจจากเธอ

สิ่งที่พ่อบุญธรรมสามารถมอบให้เป่หมิงโม่ได้ ต้องเป็นของที่มีความสำคัญ ยิ่งเป็นแบบนี้ สู้ไปดูด้วยกันไม่ดีกว่าเหรอ

เมื่อพูดแล้วก็ไป กู้ฮอนรีบขับรถออกไปจากโรงเรียน ขับไปยังธนาคารxx

พูดแล้วก็น่าสนใจ สำหรับเทศกาลต่างประเทศ ผู้คนมักเข้าร่วมก่อนจะถึงจุดคลายแม็ก เล่นสนุกกับมัน แต่เมื่อเทศกาลผ่านไป กลับเหมือนว่าเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เทียบกับเทศกาลท้องถิ่นของเราไม่ได้เลย ทั้งก่อนและหลังจะสร้างความแตกต่าง ความตื่นเต้นในช่วงแรก ความสุขในช่วงกลาง และกลิ่นอายในตอนท้าย และเต็มไปด้วยภาพลวงตาของเทศกาลที่กำลังจะมาถึง

หน้าต่างบนท้องถนน นอกจากโปสเตอร์ซานตาคลอสที่เพิ่งเปลี่ยนไปได้ไม่นาน พวกต้นคริสต์มาสสิ่งต่างๆ ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

*

“สวัสดี ฉันเป็นผู้จัดการล็อบบี้ ไม่ทราบว่ามีอะไรสามารถช่วยท่านทั้งสองได้ไหม?”

ผู้จัดการล็อบบี้กระตือรือร้นมาก เดินไปถามเป่หมิงโม่และกู้ฮอนตรงหน้า

เป่หมิงโม่แกว่งกุญแจไปตรงหน้าของเธอ: “เรามาเอาของ”

เมื่อเห็นกุญแจ ผู้จัดการล็อบบี้ก็เข้าใจแล้ว: “ได้ทั้งสองเชิญตามฉันมา”

พูดแล้ว เธอเดินนำทางไป

เป่หมิงโม่และกู้ฮอนเดินตามเธอไปลิฟต์ลงไปชั้นสอง

ที่นี่เป็นสถานที่เก็บตู้เซฟของธนาคาร

“รบกวนคุณผู้ชายเอากุญแจให้ฉันดูหน่อย...ได้ ขอบคุณ”

เธอมาในห้องตามเลขของกุญแจ

นี่เป็นครั้งแรกที่กู้ฮอนได้มาสถานที่จัดเก็บข้อมูลของลูกค้า

เรียบเป็นแถวๆ เหมือนตู้จดหมาย

พวกเขาหาเลขของกุญแจเจอได้อย่างราบรื่น

ผู้จัดการล็อบบี้ไขกุญแจเข้าไปในรูก่อน จากนั้นพูดอย่างสุภาพว่า: “คุณผู้ชายโปรดใส่รหัสผ่าน”

“รหัสผ่าน?” เป่หมิงโม่ขมวดคิ้ว

เมื่อวานตอนที่โม้จิ่งเฉิงให้กุญแจเขาไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้

และดูแล้ว มีกุญแจ ไม่มีรหัสผ่านยังไงก็เอาของในนั้นออกมาไม่ได้

แล้วรหัสนี้คืออะไร...

“คุณผู้ชาย มีปัญหาอะไรไหม?”

ผู้จัดการล็อบบี้เห็นความผิดปกติของเขา

ไม่เพียงแค่เธอ แม้แต่กู้ฮอนก็เห็น เธอประหม่าเล็กน้อย ดูแบบนี้แล้วพ่อบุญธรรมต้องยังไม่เคยบอกอะไรเขาแน่นอน

รหัสผ่านนี้ทำให้เป่หมิงโม่ลำบากใจจริงๆ

แต่เขาครุ่นคิดอะไรออกแล้ว

หากตัวเองเป็นเขา จะตั้งรหัสผ่านเป็นอะไรล่ะ...

“ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่ง ทำให้ลืมรหัสผ่านไปบ้าง ให้ผมลองก่อน”

ผู้จัดการล็อบบี้มองเป่หมิงโม่ รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา แต่ก็คิดไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน แต่ว่า เธอก็พยักหน้า ยังไงเรื่องของรหัสผ่านต้องมีบ้างที่ลืม

***

เป่หมิงโม่มองตัวเลขสิบตัวที่ตู้เซฟ ขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากคิดแล้วก็รีบเอื้อมมือไปกดเลขหกหลัก