บทที่ 1075 ไร้เหตุผล

บทที่ 1075 ไร้เหตุผล

กู้ฮอนพยักหน้า: “ให้ฉันลองดูเถอะ ฉันจะพยายามามให้เขาสารภาพ หากเขาปฏิเสธ ฉันคิดว่าน่าจะเป็นวิธีทำให้เขาสารภาพผิด”

โล่ฮานเห็นว่าเอเห็นด้วยแล้ว ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอีกครั้ง

แต่รอยยิ้มนี้ หลังจากใบหน้าที่จริงจัง ก็ทำให้คนรู้สึกสันหลังเย็น

“เมื่อคุณเห็นด้วยแล้ว งั้นผมก็ไม่อยู่ต่อแล้ว ใช่ หากคุณมีวิธี ก็รวดสืบมาด้วยว่าสถานะคนอยู่เบื้องหลังของถังเทียนจื๋อคือใครและรายละเอียด”

โล่ฮานพูดจบลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป

กู้ฮอนเดินตามเขา ลงมาชั้นล่างอีกครั้ง

“ทำไม พวกคุณคุยธุระกันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” แอนนิยังคงถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

โล่ฮานทำตัวปกติ: “แอนนิ ขอโทษจริงๆ ที่มารบกวนเวลาทำงานปกติของเธอ ผมและกู้ฮอนคุยธุระเสร็จแล้ว ผมยังมีธุระอื่นต้องไปทำ ขอตัวก่อน”

พูดแล้ว เขาก้าวเท้าเดินออกไป

แอนนิฉลาดมาก มองโล่ฮาน แล้วมองกู้ฮอน รู้ว่าเรื่องที่พวกเขาพูดคุยเมื่อครู่ต้องไม่ธรรมดา

เธอก็ไม่ได้หยุดโล่ฮาน ปล่อยให้เขาเดินออกไป

จากนั้นเธอดึงมือของกู้ฮอนให้นั่งลง: “เธอยังโอเคใช่ไหม?”

“โอเค แอนนิ ตอนนี้ฉันมีธุระต้องออกไป หากตอนเย็นฉันไม่กลับเข้ามา รบกวนเธอช่วยบอกให้เป่หมิงโม่ไปรับเด็กๆ ด้วย”

“มีธุระอะไรเธอไปยุ่งเถอะ เรื่องพวกนี้ไว้เป็นหน้าที่ฉัน แต่ ทำอะไรต้องระวังตัวด้วย” แอนนิพูดสั่งเธอ

กู้ฮอนรีบออกไปจากร้านอาหารของแอนนิ กลับมารถของตัวเองอีกครั้ง เปิดประตูนั่งเข้าไป

สตาร์ทรถไม่นานก็ขับมาถึงบนท้องถนน แล้วขับไปทางบริษัทเป่หมิง

เธอรู้ ว่าตอนนี้ถังเทียนจื๋ออยู่ที่ไหน

*

ถังเทียนจื๋ออยู่ในห้องทำงาน ใต้เท้าของเขาเป็นสนามกอล์ฟขนาดเล็ก

หลังจากวัดระยะทางแล้ว เขาหยิบลูกกอล์ฟออกมาจากกระเป๋าใส่กอล์ฟ จากนั้นกลับไปที่ลูกกอล์ฟ

เล็งเป้า...

ตอนที่เขากำลังจะตีกอล์ฟ ประตูห้องทำงานเปิดออกกะทันหัน

เขาขมวดคิ้ว รู้สึกโกรธขึ้นมาทันที

แต่เมื่อกำลังจะอ้าปากด่า เห็นเพียงกู้ฮอนปรากฎตรงหน้า

อารมณ์โกรธก็เปลี่ยนไปทันที ยิ้มทักทาย: “ฮอน ลมอะไรพัดเธอมา? ทำไมตอนมาไม่บอกไม่กล่าว ดูที่นี่สิ เพิ่งย้ายเข้ามาค่อนข้างรก ฉันคิดไว้แล้ว อีกสองวันจะเรียกคนมาตกแต่งห้องทำงานใหม่ ที่นี่ตกแต่งได้เก่ามาก ขัดตา ฉันนั่งที่นี่รู้สึกไม่อึดอัด”

กู้ฮอนหันไปปิดประตูห้องทำงาน ไม่กี่ก้าวก็ถึงตรงหน้าของถังเทียนจื๋อ: “ฉันมาที่นี่ ไม่สนใจว่าคุณจะตกแต่งที่นี่ใหม่ยังไง ฉันมีเรื่องอยากมาถามคุณให้ชัดเจน”

“ออ ที่แท้มีธุระถึงมา งั้นก็อย่ายืนเลย เชิญนั่ง” ถังเทียนจื๋อหยิบผ้าที่พาดไว้บนคอเช็ดหน้าอย่างเบามือ

จากนั้นก็นั่งลงโซฟารับแขก

กู้ฮอนนั่งตรงข้ามกับเขา

“ทำไมต้องทำสีหน้าจริงจังขนาดนี้ แม้จะคุยธุระ ก็ต้องผ่อนคลายลงบ้างไม่ใช่เหรอ พูดเถอะ มีเรื่องอะไรที่ฉันสามารถตอบเธอได้” เขายังเหมือนเดิม ทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสมอ

หากไม่รู้จักเขาดี อาจถูกเขาหลอกจริงๆ

***

การเผชิญหน้ากับถังเทียนจื๋อ กู้ฮอนไม่ต้องพูดอ้อม เธอถามตรงๆ : “คุณเป็นคนฆ่าปิดปากเสี่ยวเฉินใช่ไหม?”

“เสี่ยวเฉิน? เสี่ยวเฉินคนไหน” ถังเทียนจื๋อพูด เขาเลิกคิ้ว จากนั้นรินชาให้ตัวเอง: “ฮอน ช่วงนี้เธอดูหนังฮ่องกงมากไปรึเปล่า ฆ่าปิดปากอะไรกัน ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอกำลังพูดอะไร”

มองสีหน้าเรียบเฉยของเขา ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด

แต่เขายิ่งเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งทำให้กู้ฮอนรู้สึกโกรธ: “ตอนนั้นฉันมองคนผิดไปจริงๆ คิดว่าคุณเป็นสุภาพบุรุษ ตอนนี้ดูแล้วคุณมันก็ใส่กระโปรง เรื่องที่ตัวเองทำกลับไม่กล้ายอมรับ ฉันเคยให้โอกาสคุณแล้ว แต่คุณไม่รักษามันไว้ให้ดี เมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วจะทำให้คุณเปิดปากพูดให้ได้ วันนี้ถือว่าฉันไม่เคยมา”

พูดแล้ว เธอก็ลุกขึ้นยืน หมุนตัวเดินไปทางประตู

ถังเทียนจื๋อที่เมื่อครู่ยังทำเป็นไม่มีอะไร วินาทีที่เธอกำลังจะออกไปคิ้วได้ขมวดเล็กน้อย

ทำไมเขาจำคนที่ชื่อเสี่ยวเฉินไม่ได้กันล่ะ ตอนจัดการเขาตัวเองเป็นคนลงมือเอง แต่เมื่อกู้ฮอนพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หรือมีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ?

“แม้ว่าเป่หมิงโม่จะถูกตัดสินว่ามีความผิด แต่ตอนนี้มีการคุมประพฤติ ซึ่งถือเป็นข้อได้เปรียบที่ใหญ่มาก ฉันคิดว่าเธอควรจะรู้สึกว่าโชคดี จากนั้นก็ไปใช้ชีวิตช่วงนี้กับเขาก็พอแล้ว ทำไมถึงต้องกัดเรื่องนี้ไม่ปล่อย คนนามสกุลโกวก็ไม่ได้มีส่วนได้อะไร”

ในความคิดของถังเทียนจื๋อ เขาไม่เข้าใจตรรกะของเธอคืออะไร

แน่นอน เขาจะไม่เอาความผิดพลาดมาไว้บนหัวของตัวเอง แต่จะโทษคนอื่นเท่านั้น

กู้ฮอนหยุดฝีเท้าหันไปมองเขา สายตาที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ: “ความหมายของคุณคือไม่ว่าฉันหรือเป่หมิงโม่ ก็ต้องรู้สึกมีความสุขกับมัน หรือรู้สึกโชคดี เหมือนได้รับประโยชน์มหาศาลเหรอ?”

ถังเทียนจื๋อพยักหน้า: “ทำไมจะไม่ล่ะ? ตอนที่เกินเรื่องไม่ได้อยู่ในการควบคุมของฉันอยู่แล้ว หากเรื่องใหญ่กว่านี้ เป่หมิงโม่คงเดินไปมาแบบนี้ไม่ได้”

“ฟังคุณพูดแบบนี้ เหมือนว่าเรื่องทั้งหมดเป็นพวกเราที่รนหาเรื่องเอง ไม่เกี่ยวข้องกับคุณเลยสักนิด แต่ฉันจะบอกคุณให้: “หากตอนนั้นคุณไม่ทำให้ผู้อำนวยการโกวมาถึงจุดนี้ ก็จะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ คุณเป็นเหตุ แต่ผลทั้งหมดพวกเราเป็นคนรับผิดชอบ วันนี้ฉันได้รู้ธาตุแท้ของคุณแล้ว!”

กู้ฮอนไม่ต้องการฟังเรื่องไร้สาระของเขาแล้วเดิมทีอยากจะให้เขาพูดอะไรออกมา แต่ตอนนี้ดูแล้ว ก่อนที่เธอจะให้เขาได้พูดอะไรออกมา ก็จะทำให้เธอโกรธ

เธอออกจากห้องทำงานด้วยความโกรธ แล้วกระแทกปิดประตูอย่างแรง