บทที่ 1081 ปฏิกิริยาตอบโต้

บทที่ 1081 ปฏิกิริยาตอบโต้

แต่หลังจากที่มาก็ได้พบว่า ถังเทียนจื๋อคนนี้มิใช่เป็นคนดี การทำร้ายตัวเองในแต่ละครั้งนั้นราวกับจะเอาชีวิต ชัดเจนว่าเขาจะทำให้ตัวเองถึงที่ตายในที่สุด

หากเป็นแบบนี้ต่อไป เวลาผ่านนานไปก็ไม่ใช้วิธีที่ดี ดูแล้วน่าจะต้องจัดการให้เขาล้มลงมาก่อนแล้วค่อยมาว่ากันอีกที

ขณะที่เป่หมิงโม่กำลังวางแผนจะจัดการกับถังเทียนจื๋ออยู่ขณะนั้น ก็ได้มีคนลงมาจากลานจอดเครื่องบินแล้วก็วิ่งไปอย่างรวดเร็ว

ตอนที่คนนี้ปรากฏออกมา คำแรกที่พูดก็คือ “พวกคุณหยุดมือเดี๋ยวนี้”

เสียงที่จู่ ๆ ดังขึ้นมา ทำให้เป่หมิงโม่ที่กำลังจะเตรียมการก็ได้หยุดการกระทำนั้นลง

เขาได้หันตัวไปยังทางต้นเสียง ก็ไม่อาจจะไม่ขมวดคิ้ว “คุณมาได้ยังไง”

“ระวัง”

คนนั้นพูดเสียงดังออกมา

แต่การเตือนครั้งนี้มันสายตา

“ปั้งงงงงง......”

หนึ่งหมัดนี้ได้ต่อยไปยังส่วนเอวของเป่หมิงโม่

ซึ่งส่วนนี้เป็นส่วนที่อ่อนแอที่สุดของร่างกายมนุษย์อย่างหนึ่ง ได้ยินแต่เสียงอวดครวญของเขาที่ล้มลงอยู่บนพื้น

ถังเทียนจื๋อเห็นโอกาสแบบนี้ เขาก็ไม่อาจจะปล่อยโอกาสนี้อีกต่อไป ตอนนี้ก็คงจะต้องทำให้เป่หมิงโม่ตายอย่างเดียวเท่านั้น จึงจะทำให้ความแค้นของเขาหายไป

เขาก็เลยกำหมัดขึ้นมา ขณะที่กำลังจะเอาหมัดต่อยไปยังเป่หมิงโม่แรง ๆ อยู่นั้น ก็ได้มีเงามาปรากฏต่อหน้าของเขา

******

ถังเทียนจื๋อในตอนนี้ หัวสมองของเขาก็ถูกความแค้นครอบงำเต็มที่ ต่อให้มีคนมาขัดขวางมากมายก็ไม่สงสัยที่จะต่อสู้ต่อไป

และเขาในขณะนี้ เห็นเทพฆ่าเทพ เห็นพระฆ่าพระ

“โอยยยยยยยย” เสียงโอดร้องด้วยความเจ็บปวด

นี่คือสิ่งที่ทำให้ถังเทียนจื๋อได้สติกลับมาบ้าง

เสียงที่คุ้นเคย แต่ไม่ใช่เสียงที่เป่หมิงโม่ร้องออกมา

สายตาของเขาก็ได้หันไปยังต้นเสียง ก็เห็นเพียงแต่ร่างกายของคนหนึ่ง ภาพเหมือนกับลมพัดต้นไม้ไปมา แล้วใบไม้ก็ลอยไปมา

ยังดีที่รอบข้างลานจอดเครื่องบินมีระเบียงอยู่ ร่างกายของคนนั้นได้ล้มไปแถวนั้น หลังจากก็ตกลงไปบนพื้น

ร่างกายที่อ่อนโยนทำให้เขาคุ้นเคยและรู้ดีมากกว่าใคร จะคิดยังไงก็คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะลงมือกับเธอ

“กู้ฮอน.......” ถังเทียนจื๋อยืนอยู่ที่เดิม เขาอยากจะร้องออกมาดัง ๆ แต่เสียงที่ออกไปมีความเบาเป็นที่สุด เบาจนที่ว่ามีเพียงแต่ตัวเองเท่านั้นที่ฟังได้

เป่หมิงโม่ที่ถูกถังเทียนจื๋อทำให้ล้มลงบนพื้น ขณะที่กำลังหันไปก็รู้ว่ากู้ฮอนมาแล้ว

ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงหาตัวเองเจอ แต่เมื่อสักครู่ที่ถังเทียนจื๋อจะต่อยเขาไปอย่างหนักหน่วงอีกครั้งหนึ่ง ก็ได้เห็นอย่างชัดเจนว่าเธอได้ใช้ร่างกายอันอ่อนโยนของเธอมาบังตัวเองเอาไว้

ถึงแม้ส่วนเอวจะรู้สึกมีความเจ็บปวดที่สุด แต่เขาก็ยังกัดฟันลุกขึ้นมา หลังจากนั้นเดินอย่างไม่เป็นธรรมชาติไปหากู้ฮอน

ตอนนี้เธอถูกตีจนเป็นลมไป ปากก็ยังมีเลือดซิบ ๆ อยู่

การโจมตีเมื่อสักครู่นี้ หากเป็นตัวเองได้รับ ก็คงไม่เป็นอะไร แต่คนที่โดนคือเธอ......

“กู้ฮอน คุณหยุดก่อน ฉันจะไปส่งคุณส่งที่โรงพยาบาล” ขณะที่พูด เขาก็ได้ยื่นมือไปอุ้มเธอขึ้นมา หลังจากนั้นก็กัดฟันลุกขึ้นมา เดินไปทีละก้าวทีละก้าว แล้วก็ออกจากประตูไป

ถังเทียนจื๋อก็ยืนอยู่ที่เดิม เห็นพวกเขาออกไป

*

ตอนที่กู้ฮอนฟื้นขึ้นมา เธอก็ได้ยินเสียงของรถกู้ภัย

เธอพยายามที่จะลืมตาขึ้นมา แต่กลับรู้สึกมึน ๆ เมา ๆ อะไรก็มองไม่ชัดเจน หลังจากเปิดประตูรถออกมา

ข้างหน้าก็เป็นสีขาวหมด

ความเจ็บปวดตรงที่ไหล่ทำให้เธออ้าปากออกมา

และได้มีเสียงของความเจ็บปวดออกมา

“กู้ฮอน อดทนอีกสักหน่อย ใกล้จะถึงโรงพยาบาลแล้ว”

เธอได้ยินเสียงของเป่หมิงโม่ ก็ได้พยายามที่จะหันหัวตัวเองไปหาเขา แต่กลับรู้สึกว่าหัวตัวเองไม่สามารถขยับได้แล้ว

“กู้ฮอน คุณพักผ่อนก่อนไม่ต้องขยับแล้ว” เป่หมิงโม่ได้พูดข้าง ๆ หูของเธอ

“คุณชายเป่หมิง คุณก็เจ็บไม่เบาเลยนะ อย่าขยับบ่อยเกินไป”

เสียงนี้เป็นเสียงของหมอ

*

เสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น หยางหยางและเฉิงเฉิงมาพบกันที่สนามกีฬาเป็นประจำ และไปรับจิ่วจิ่ว สามพี่น้องก็ได้เดินไปยังหน้าประตูโรงเรียน

“วันนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ฉันมีความรู้สึกไม่ค่อยสบายยังไงไม่รู้” หยางหยางเดินไปพูดไป

“ฉันก็รู้สึก” เฉิงเฉิงคิดว่าตัวเองเป็นคนเดียว ตอนกลางวันจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่คิดว่าหยางหยางก็รู้สึกแบบนี้

แต่พวกเขาก็ได้สรุปเรื่องราวทั้งหมดคือ ปฏิกิริยาการตอบสนองของคู่แฝด

เหตุการณ์แบบนี้ คู่แฝดทั่วไปก็น่าจะมีความรู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน ดังนั้นก็สามารถบอกได้ว่าไม่มีอะไรที่น่าค้นหาหรือสงสัย

“พวกคุณรู้สึกกันหมดเลย ทำไมฉันคิดว่ามีแค่ฉันคนเดียว วันนี้ตอนบ่ายฉันก็รู้สึกไม่สบายใจเลย จนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกแบบนี้” จิ่วจิ่วพูด และยังใช้มือตัวเองมาลูบ ๆ คลำ ๆ หน้าอกตัวเอง