บทที่ 1083 ให้เวลาคุณครุ่นคิด

บทที่ 1083 ให้เวลาคุณครุ่นคิด

ขณะที่พูด เขาก็ได้หยิบแหวนสีทองออกมาจากกระเป๋า นี่คือสิ่งที่เขาเตรียมพร้อมสำหรับการสารภาพรักครั้งแรกกับกู้ฮอน หลังจากนั้นก็ได้เก็บเอาไว้ข้างกายเสมอ

“ทำไม ฉันไม่ได้ยินการปฏิเสธของคุณเลย งั้นฉันก็คิดว่าคุณยินยอมแล้วนะ” เป่หมิงโม่มองกู้ฮอน แล้วก็ค่อย ๆ จับมือเธอขึ้นมา แล้วก็เอาแหวนใส่ไปนิ้วของเธอ

“ใส่แหวนนี้แล้ว คราวหลังก็ห้ามถอดออกมาแล้วนะ หลังจากนี้คุณก็เป็นคุณนายเป่หมิงที่แท้จริงแล้วนะ”

******

ขณะที่เป่หมิงโม่พูด ก็ได้จูบเบา ๆ ตรงมือของกู้ฮอนกับข้างที่ใส่แหวนอยู่

ตอนที่เขาได้จูบตรงมือของกู้ฮอน ณ ตอนนั้น ก็ได้รู้สึกถึงว่ามือของเธอมีความรู้สึก

นี่คือเป็นข่าวดีสำหรับเขามากที่สุด

การสะลึมสะลือของเธอไม่อาจจะนับได้ว่านานมาก แต่หากสำหรับเป่หมิงโม่แล้วเหมือนกับผ่านไปเป็นปี ๆ

ทุกวัน เขาก็ได้ครุ่นคิดหลากหลายวิธีเพื่อให้เธอตื่นขึ้นมา แต่ทุกครั้งก็มีความผิดหวังเป็นการบอกลาเสียเช่นนั้น

ไม่คิดว่า วันปีใหม่วันแรก เธอก็มีการตอบโต้กลับมาบ้าง

เขารีบลุกขึ้น ไปยังใบหน้าของกู้ฮอน กำลังหวังว่าเธอจะเปิดลืมตาขึ้นมามองตัวเองไหม

ปรากฏว่า ปากของกู้ฮอนก็ได้มีการขยับ และมีเสียงพูดออกมา

วันแรกของปีใหม่ก็ได้มีสิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้น ทำให้ร่างกายของเขาขยับเข้าใกล้ไปอีก “กู้ฮอน คุณอยากจะพูดอะไร ฉันอยู่ที่นี่ ต้องการอะไรก็รีบพูดกับฉันมาเถอะ”

ขณะที่พูด เขาก็ได้ก้มหัวลง เอาหูแนบใกล้ปากของกู้ฮอน

ในที่สุด เขาก็ได้ยินเสียงของเธอ

ถึงแม้จะมีความอ่อนแอ หากได้ฟังแบบตั้งใจแล้ว ก็จะสามารถฟังออกมาได้อย่างชัดเจน

สุขภาพของกู้ฮอนตอนนี้อ่อนแอยิ่งนัก เสียงก็ขาด ๆ หาย ๆ “เป่หมิง เป่หมิงโม่.......ทำไมคุณไร้ศักดิ์ศรีเช่นนี้ ทำไมต้องฉวยโอกาสตอนที่ฉันไร้การตอบโต้ มาทำการกระทำเช่นนี้กัน......ในกฎหมาย มันไม่ถูกอย่างชัดเจน”

เป่หมิงโม่ฟังคำของเธอแล้ว ถึงแม้จะเป็นคำด่า แต่ยิ่งฟังแล้วกลับมีความรื่นหูยิ่งนัก

เขาได้มองเธอที่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วพูดว่า “ในพจนานุกรมของผม การกระทำเช่นนี้คือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว หากคุณมีความสามารถก็เอาแหวนนี้ออกมาสิ ฉันให้เวลาคุณครึ่งวันได้เลยนะ หากคุณเอาออกมาไม่ได้ สิ่งที่คุณพูดก็คือเป็นโมฆะ แต่หากเอาออกไม่ได้ แสดงว่าคุณก็ยินยอมและเห็นด้วยกับคำพูดของฉัน”

ขณะที่พูด เขาได้ก้มลงมองนาฬิกา “ตอนนี้เวลาเจ็ดโมงครึ่ง เวลาจะหมดประมาณตอนเที่ยงสิบสองโมง ให้คุณเหลือเวลาเพิ่มอีกนิดหน่อยก็นับว่าพอแล้ว หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นแล้วล่ะก็......” ขณะที่พูด ก็ได้เอานิ้วทั้งห้าของเขาสะบัดไปมา “เหลืออีกแค่ห้านาที คุณรู้อยู่แล้ว เวลาของฉันมันล้ำค่ามากเลยนะ”

ณ ตอนนี้ กู้ฮอนก็ได้ขยับปากอีกครั้ง เขาก็ได้ขยับเข้าไปใกล้อีก

“สภาพฉันตอนนี้ ต่อให้เวลาอีกสามวันก็ทำไม่ได้หรอก ชัดเจนว่าคุณกำลังฉวยโอกาสคนอื่น”

“การที่คุณพูดเช่นนี้ สุดท้ายสิทธิ์ในการอธิบายมันอยู่ที่กำมือของผม ดังนั้นมันก็เกิดได้ตอนนี้ ฉันล่ะ ตอนนี้จะไปเรียกคุณหมอมาก่อน” ขณะที่พูด เขาก็ได้มองไปยังใบหน้าของกู้ฮอน

สายตาที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งของความรู้สึก “ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ฉันจะต้องขอบคุณคุณนะที่อยู่ในสถานการณ์แบบนั้น แล้วยังมาปกป้องผม”

ขณะที่พูด เขาก็ได้ออกจากห้องไป

กู้ฮอนที่นอนอยู่บนเตียง เขารู้สึกเพียงแต่ความเจ็บปวด ทั่วร่างกายเต็มไปด้วยความไม่มีอิสระ

เหมือนกับฝันในระยะเวลาที่นาน

ความฝันก็คือตัวเองนอนอยู่ที่โรงพยาบาล และอีกสิ่งหนึ่งก็คือตัวเองได้เอาร่างกายของตัวเองไปยังเป่หมิงโม่เอาไว้

เพราะอะไรตัวเองถึงทำแบบนั้น อาจจะเป็นเพราะว่าเห็นพวกเขาต่อยตีกันอย่างรุนแรง และตัวเองก็ไม่ได้คิดอะไรเยอะ เพียงแต่เป็นความสามารถเดิมของตัวเองเท่านั้นเอง

แต่ผลที่แลกกลับมาก็คือสภาพเช่นนี้

เห็นเงาของเป่หมิงโม่ที่ออกไป ถึงแม้เขาเมื่อก่อนกับตอนนี้มีความรู้สึกแปลก ๆ ไป แต่ดูไปแล้วอาการบาดเจ็บของเขาไม่ได้ดูรุนแรงมากนัก

******

ในที่สุดกู้ฮอนก็ฟื้นขึ้นมา ก็คือวันแรกของปีใหม่

เป่หมิงโม่หลังจากออกจากห้องผู้ป่วย ก็ได้พยายามกดความรู้สึกของตัวเอง

เวลายังเช้าอยู่ เลยไม่อยากจะเรียกพวกเขา แต่ไปตรงที่ห้องพยาบาล เพื่อรายงานสภาพของกู้ฮอนให้พวกเขาได้รับทราบ

สำหรับเป่หมิงโม่กับกู้ฮอน ทำให้คุณหมอเฉพาะด้านไม่ได้นอนหลับพักผ่อนดีดีเลยสักวัน นอกจากจะออกไปตรวจสภาพโรคแล้ว ก็เกือบยี่สิบสี่ชั่วโมงก็อยู่ที่นี่

ร่างกายของเป่หมิงโม่แข็งแรง ถึงแม้จะได้รับการกระทำที่รุนแรงมากมาย แต่อาการของเขาก็ไม่ได้รุนแรงเหมือนกู้ฮอน

กู้ฮอนเป็นผู้หญิงที่ร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ จะสามารถรับอะไรที่รุนแรงเช่นนี้ได้อย่างไร โดยเฉพาะส่วนหัวยังได้รับการบาดเจ็บที่รุนแรง หลังจากมีการตรวจสอบแล้วในสมองของเธอก็ยังมีเลือดคลั่งอยู่

แต่ยังดีอยู่ ไม่ได้ไปทำร้ายส่วนสำคัญของสมอง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเธอจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่

อาการบาดเจ็บของเธอนั้นดูหนักมาก แต่ก็กลับมีทัศนคติที่ดี

ในที่สุด ได้รู้ว่ากู้ฮอนฟื้นขึ้นมา เหล่าแพทย์ก็ได้ไปที่ห้องผู้ป่วย เพื่อทำการตรวจเธออีกครั้งหนึ่ง

เป่หมิงโม่ก็ได้อดทนความเจ็บปวดของตัวเองเพื่อยืนดูอยู่ตรงนั้น

“คุณชายเป่หมิง ตอนนี้ดูอาการเลือดคลั่งในสมองของคุณหญิงกู้เหมือนจะถูกดูดออกมาหมดแล้ว และครั้งนี้ก็เหมือนกับการตรวจครั้งที่แล้ว ไม่มีผลกระทบต่อการดำรงชีวิตของอนาคต แต่ อาการของคุณหญิงกู้ก็จะต้องดูแลให้ดีดี โบราณกล่าว บาดเจ็บที่เอ็ดข้างใจต้องรักษาหนึ่งร้อยวัน ซึ่งไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้เลย ดังนั้นจะต้องดูแลสุขภาพอย่างดี”

เป่หมิงโม่พยักหน้า “หลายวันมานี้ทำให้พวกคุณลำบากแล้ว ฉันจะขอบคุณพวกคุณอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน”

“คุณชายเป่หมิง คุณเกรงใจเกินไปแล้ว การได้รับใช้พวกคุณนับว่าเป็นเกียรติของพวกเราแล้วล่ะ ตอนนี้ พวกเราก็จะไม่รบกวนพวกคุณแล้ว หากมีอะไร ก็เรียกได้เลย”