บทที่ 1103 ใกล้ชิดขนาดนี้

บทที่ 1103ใกล้ชิดขนาดนี้

และในทันที บนหัวของคนสองคนที่ยังสนุกสนานอยู่เมื่อกี้ก็มีนกกาบินผ่านไป……

“ก้าบ ก้าบ……”

หลังจากที่เสียงเสียงนี้ผ่านไปแล้ว ตัวของหยินปู้ก็เอียงไปข้าง ๆ จนเกือบจะล้มลงไปตามเสียง

แต่ว่าหยินปู้ฝันยังถือว่าพอมีฝีมืออยู่บ้าง ในขณะที่ตัวเองเกือบจะเกิดเรื่องขายหน้าขึ้นแล้วนั้น เขาก็พลิกตัวกลับมาแล้วยืนอย่างมั่นคงได้

“คึก!”

ไม้กวาดตกลงพื้น

หน้าของเขาแดงขึ้น แล้วก้มลงไปเก็บไม้กวาดขึ้นมา แล้วมองสำรวจอย่างละเอียด

คราวนี้แอนนิถือว่าหาเหตุผลได้แล้ว “ดูเรื่องดี ๆ ที่คุณทำซิ ทำทรัพย์สินสำนักงานเสียหายแบบนี้จะต้องชดใช้นะ”

มือของเธอชี้ไปที่ด้ามไม้กวาดที่มีรอยร้าวอย่างเห็นได้ชัดเจน

เห็นได้ชัดว่า นี่เป็นเพราะว่าโดนรูปร่างที่‘ล้ำค่า’ของหยินปู้ฝันทับจนหัก

“ใช้คืน ต้องชดใช้คืนแน่นอนอยู่แล้ว อย่าว่าแค่หนึ่งอันเลย ถึงจะเป็นสิบอันก็จะชดใช้ให้คุณ นี่มันจะถือเป็นอะไร พูดได้เพียงแค่ว่าคุณภาพของไม้กวาดอันนี้มันไม่ผ่านต่างหาก แค่น้ำหนักคนคนเดียวก็ยังรับไม่ไหวเลย”

หยินปู้ฝันยังคงช่วยตัวเองแก้ไขและรักษาสถานการณ์และอย่างสุดแรง

“ช่างเถอะ คุณว่าจะมีไม้กวาดอันไหนที่สามารถแบกรับน้ำหนักของรูปร่างใหญ่โตของคุณแบบนี้ได้กัน?” แอนนิพูดไป สองมือก็ยังวาดเป็นรูปร่างที่อลังการอีก “โอ้แม้เจ้า นี่ตัวเกือบจะเท่าตือบ้วยก่ายอยู่แล้วนะเนี่ย”

นี่มันอยู่ใกล้ชาดก็จะเปลี่ยนเป็นสีแดง อยู่ใกล้หมึกก็จะเปลี่ยนเป็นสีดำชัด ๆ เลย แอนนิที่ดูแล้วดูเป็นผู้หญิงที่ดูอ่อนหวานอ่อนโยนตั้งแต่แรก

แต่ทำไมพอมาอยู่กับกู้ฮอนและลั่วเฉียวนาน ๆ เข้าให้ ทำไมถึงได้เปลี่ยนเป็นคนพูดเก่งขนาดนี้ไปได้

การเผชิญหน้ากับคำเปรียบเทียบของแอนนิแบบนี้ แน่นอนว่าหยินปู้ฝันจะต้องไม่มีทางยอมแพ้ไปง่าย ๆ “อย่างผมนี่ถือว่าเป็นร่างก่อนของตือบ้วยก่ายเทียนฟังหงวนโส่ยต่างหาก คุณนี่นะ ไม่รู้จักชื่นชมเลยสักนิด”

พูดแล้วเขาก็เอาไม้กวาดที่เสียแล้วอันนั้นเอาไปวางไว้ข้างประตูข้างหลังตัวเขา แล้วก็กลับมานั่งที่ที่เดิมของตัวเองนั่งเมื่อกี้ “คุณกาว เสิร์ฟอาหารได้แล้ว”

“ฉันแซ่กาวที่ไหน” แอนนิวางจานอาหารลงตรงหน้าหยินปู้ฝัน แล้วก็มองเขาตาขาวทีหนึ่ง

หยินปู้ฝันพูดท่าทางจริงจัง “เมื่อกี้คุณว่าผมเป็นตือบ้วยก่ายไม่ใช่เหรอ ถ้าอย่างงั้นคุณก็ต้องเป็นคุณกาวซิ แบบนี้เราสองคนถึงจะได้เป็นคู่กันไง”

คำพูดประโยคนี้พูดจนหน้าของแอนนิแดงไปเลย เธอรู้สึกว่าหน้าของตัวเองกำลังร้อนผ่าว ในใจก็เต้นเร็วตึกตักตึกตักขึ้นมา

หยินปู้ฝันมองท่าทางไม่รู้จะทำตัวยังไงของเธอแล้ว ในใจก็ดีใจจนเหมือนดอกไม้ผลิบานเลย

“กินข้าวของคุณไปเถอะ” สุดท้ายแอนนิทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง แล้วก็หมุนตัวรีบเดินจากไปทันที

พอผ่านไปไม่นาน หยินปู้ฝันที่เป็นราวกับพายุยักษ์ที่พัดพาเมฆไปก็กวาดกับข้าวสองอย่างน้ำซุปอีกหนึ่งไปอย่างเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน

“เถ้าแก่เนี้ย……”

เขาถือจานอาหารเข้าไปในครัว เขาเห็นแอนนิกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าเตาแก๊ส ในมือถือผ้าขี้ริ้วไว้ฝืนหนึ่งเหมือนกำลังเช็ดทำความสะอาดแต่ว่าก็ดูเหมือนกำลังใจลอยอยู่

เหมือนกับว่าเธอจะไม่ได้ยินคำพูดที่ตัวเองเพิ่งพูดไปเมื่อกี้เลย

และแล้ว ใบหน้าของเขาก็มียิ้มชั่วร้าย ๆ โผล่ขึ้นมา

ตอนที่หยินปู้ฝันเดินเข้าไปถึงหลังครัวนั้น แอนนิกำลังเช็ดเตาแก๊สรอบแล้วรอบเล่าอย่างใจลอยอยู่

ดูไปแล้วเธอมีท่าทางเหมือนกำลังใจลอยอยู่

น่าจะเป็นเพราะว่าเมื่อกี้โดนตัวเองทำให้ตกใจไป

เขามีใบหน้าที่แฝงรอยยิ้มชั่วร้าย แล้วเดินไปข้างหลังเธออย่างเงียบ ๆ

จากนั้นก็อ้าแขนออกไปแล้วกอดเธอไว้กับอ้อมอกอย่างแน่นหนา

“อ้า……”

แอนนิที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจริง ๆ ก็ร้องกรี๊ดออกมา

ผ้าขี้ริ้วในมือก็ถูกเผลอคลายออก

เธอรู้สึกว่าร่างกายตัวเองเริ่มเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย

ไม่มีผู้ชายกอดตัวเองแบบนี้มานานแล้ว

เหมือนอย่างกับว่าเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นเมื่อชาติแล้ว

ถึงแม้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาตอนนี้จะตกลงคบหาดูใจเป็นแฟนกันแล้ว แต่ก็ยังดำเนินมาได้แค่ถึงขั้นจับมือกันเป็นบางครั้งเท่านั้น

กลับไม่มีความก้าวหน้าอย่างอื่นเลย

เปลี่ยนเป็นพูดอีกอย่างคือ น่าจะพูดว่าแอนนิไม่กล้าคาดหวัง หรืออาจจะเป็นเพราะว่าแค่ไม่กล้า

หลังจากที่เคยได้รับบทเรียนมาอย่างหนักแล้ว สิ่งที่เธอเรียนรู้มาก็มีแต่ปกป้องตัวเองตามสัญชาตญาณเท่านั้น และถึงแม้จะมาเจอกับผู้ชายที่ดีอย่างหยินปู้ฝันแบบนี้เข้าก็ตาม

เขานั้นเป็นคนดีกว่าผู้ชายจิตใจชั่วช้าคนก่อนหน้านั้นไม่รู้ตั้งกี่เท่า

“คุณเป็นอะไรไป?”

เสียงของหยินปู้ฝันดังขึ้นข้าง ๆ หูของเธอ

ทั้งสองคนใกล้ชิดกันขนาดนี้ เขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ร่างกายเล็ก ๆ ของเธอที่อยู่ในอ้อมกอดของเขานั้น กำลังสั่นขึ้นน้อย ๆ

ในที่สุด เขาก็คลายมือออก

ที่ทำให้แอนนิที่กำลังตื่นเต้นอยู่ค่อย ๆ หายใจโล่งขึ้นมาหน่อย

“เมื่อกี้ผมทำคุณตกใจแล้วใช่ไหม?” หยินปู้ฝันหมุนตัวเธอกลับมาให้หันหน้าเข้าหาตัวเอง และมองเธอด้วยท่าทีเคร่งขรึมเล็กน้อย ตัวเขาเองกลัวว่าจะไปทำร้ายเธอเข้า

แอนนิก้มหน้าลง แล้วส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ใช่ค่ะ ฉันเพียงแต่……”

เธอไม่ได้พูดอะไรต่อไปอีก

แต่ว่าคำพูดต่อไปนั้น หยินปู้ฝันพอเดาได้บ้างแล้ว

“ขอโทษนะ” เขาดูท่าทางเสียใจที่ทำลงไป มือที่จับมือเธอไว้ก็คลายออก

จากนั้นเขาก็หมุนตัว และกะว่าจะจากไปทั้งอย่างนี้

“คุณรอก่อน……”

หลังจากที่เขาเพิ่งเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวนั้น มือข้างหนึ่งก็ถูกแอนนิคว้าเอาไว้แน่น

“ฉันน่าจะเป็นคนพูดว่าขอโทษถึงจะถูก ช่วงเวลาที่ผ่านมา สิ่งดี ๆ ที่คุณทำให้ฉันมันตราตรึงอยู่ในหัวใจ เพียงแต่ว่าตัวฉันเองยังเดินออกมาจากความทรงจำแย่ ๆ ก่อนหน้านั้นเองไม่ได้ต่างหาก เพราะฉะนั้น……”

พอฟังมาถึงตรงนี้ ก็ทำให้หยินปู้ฝันรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาจริง ๆ

เขากลัวว่าแอนนิจะพูดว่า “หรือว่าเราจะเลิกกันเถอะ” คำพูดแบบนี้ออกมา

ที่จริงเขาไม่ใช่คนแบบที่หยิบไม่ได้วางไม่ลงแบบนั้น เพียงแต่ผู้หญิงแบบแอนนินี้ เขาวางไม่ลงจากใจจริงเลย

หรือเปลี่ยนมาพูดอีกอย่างก็คือ น่าจะเพราะว่ารักที่มีต่อเธอนั้นค่อนข้างลึกซึ้ง ลึกจนมันมากเกินความรู้สึกทั้งหมดที่เคยมีให้กับกู้ฮอนแบบนั้นไปแล้ว