บทที่ 1111 แจกการ์ดเชิญ

บทที่ 1111 แจกการ์ดเชิญ

ตัวฉันก็คือนักเขียนหนังสือที่มียอดขายดี ยังเคยเป็นประธานบริษัทข้ามชาติที่มีชื่อเสียง....

แค่คิดว่าจะต้องเผชิญหน้ากับผู้คนที่ดีเด่นขนาดนี้ น่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

แต่คิดว่าเพื่อหนังสือ เขาถึงได้กัดฟันยอมแจกการ์ดเชิญให้เธอ

“คุณกู้คุณรู้ไหมก่อนหน้านี้ ฉันมีความกังวลเรื่องความร่วมมือระหว่างเราสองคน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ฉันจะกังวลมากเกินไป”

นั่งในรถ เฝิงกั๋วหั้วกำลังพูดคุยล้อเล่นกับกู้ฮอน ที่นั่งอยู่ข้างๆเขา

ใบหน้าของกู้ฮอนยิ้มเล็กน้อย “โอ้จริงเหรอคงไม่จินตนาการว่าฉันเป็นดาราดังนะ”

เขาพยักหน้าอย่างจริงจัง “ฮ่าๆใช่คิดไม่ถึงว่าในหลายปีที่ผ่านมา คุณก็เป็นหนึ่งในนักเขียนที่ฉันทำงานด้วยแล้วเข้าขากันได้ดีขนาดนี้ ฉันมีลางสังหรณ์ว่า หนังสือของคุณจะได้รับความนิยมอย่างมากในอนาคต”

“เช่นนั้นจะต้องขอยืมคำมงคลของคุณแล้ว ฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้ร่วมงานกับคุณ”

*

หน้าระเบียงบริษัทเป่หมิง มีRolls-Royce Phantomสีดำจอดอยู่

รถคันนี้ สำหรับพนักงานทุกคนในบริษัทเป่หมิง ต่างคุ้นเคยกันมาก

แต่มันไม่ได้ปรากฏที่นี่มาช่วงเวลาหนึ่งแล้ว จนบางคนก็เกือบจะลืมมันไปแล้ว

เช้าวันนี้ การปรากฏตัวของมันทำให้ทุกคนประหลาดใจมาก ดูเหมือนจะมีลางสังหรณ์ในใจเล็กน้อย

ตระกูลเป่หมิงอาจจะมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้น

สิ่งนี้ทำให้ฉันนึกถึงวันที่มืดมนของตระกูลเป่หมิง โดยไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

“การแย่งชิง”

นี่เป็นคำแรกที่ปรากฏในหัวของพวกเขา

เป็นไปได้ไหมว่า อดีตประธานกำลังจะกลับมาอีกครั้ง หลังจากไปพักฟื้นสักพัก ตระกูลเป่หมิงที่เพิ่งจะเข้าสู่วงโคจรกำลังจะปั่นป่วนอีกครั้ง

การกลับมาของราชา จะทำให้ตระกูลเป่หมิงเกิดพายุหรือไม่

การคาดเดานี้อยู่ในใจของทุกคนที่เกี่ยวข้อง

หลังจากเริ่มคุ้นเคยกับความเป็นผู้นำของเป่หมิงยี่เฟิง ถ้าจะมาเผชิญหน้ากับอดีตประธานของพวกเขา ก็ต้องมีIQและEQบ้าง

*

ตึ้งๆ.....

มีเสียงเคาะประตูที่ดังและเป็นจังหวะ

จากนั้นก็ไม่รอให้คนข้างในตอบกลับ ประตูก็ถูกผลักให้เปิดออกจากด้านนอก

“ฉันยังคิดว่าคุณน่าจะอยู่ที่บ้าน คิดไม่ถึงว่าคุณจะหนีกลับมาแล้ว ทำไมเสียดายที่นี่เหรอ กำลังจะเตรียมการใหญ่หลังจากนั้นก็เตะหลานชายของคุณออกไป แล้วชิงบัลลังก์อีกครั้งเหรอ”

เป่หมิงโม่ไม่ได้สนใจใคร สนใจแต่ตัวเองและยืนอยู่บนสนามหญ้า

ถือไม้กอล์ฟในมือ จากนั้นแก้ไขมุมของตัวเองอย่างระมัดระวัง แล้วใช้แรงสวิงอย่างหนัก

ลูกบอลสีขาวบินออกไปเหมือนกระสุน

“ ปัง” จดจ่อไปที่ม่านสีขาวตรงหน้าอย่างแรง

“สองร้อยเก้าสิบหลา......” ผู้เยี่ยมชมได้รอยของการยิงบนม่านสีขาวแล้ว “ฝีมือEldrick Tiger Woodsก็คงจะประมานนี้ ฉันว่าคุณอยู่ที่นี่ก็เสียเวลาเปล่า หรือไม่คุณก็เรียนรู้จากAirJordanสิและเปลี่ยนไปเล่นกอล์ฟดีกว่า”

เป่หมิงโม่มองเขาอย่างไม่พอใจ รู้สึกว่านี่เหมือนไม่ใช่คำชม ฟังดูแล้วเหมือนหัวเราะเยาะมากกว่า

เขาเอาผ้าขนหนูบนไหล่ลงมา เช็ดมือแล้วก็โยนให้คนติดตาม “ฉันรู้มาว่าฝีมือคุณก็ไม่เลวนะ มาลองยิงดูสิ”

ชายคนนั้นรับผ้าขนหนูไว้ในมือ ใบหน้ายิ้มอย่างเกรงๆ

เขารับไม้กอล์ฟมา จากนั้นวางลูกบอลในตำแหน่งที่เหมาะสมใต้เท้า จากนั้นเริ่มปรับมุม

“ปัง.....” เสียงดังขึ้นอีกครั้ง

เป่หมิงโม่ในมือถือแก้วกาแฟ เขาดูๆข้อมูลแล้ว "สองร้อยหกสิบห้า ผลลัพธ์นี้ก็ไม่เลวนะ คุณน่าจะเลิกเป็นทนายความและเข้าร่วมโลกกอล์ฟน่าจะดี"

"คุณพูดเป็นเล่นไป ถ้าฉันเข้าร่วมแล้ว ในวงการทนายความก็ต้องขาดดาวรุ่งไปอีกคนสิ” หยินปู้ฝันเอาไม้กอล์ฟใส่ในกระเป๋าไม้กอล์ฟ

“วันนี้ คุณมาที่นี่มีธุระอะไรก็รีบพูดมา ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมากสำหรับคุณ”

“เป่หมิงเอ้อ คุณรู้สึกว่าเมื่อมีคนมาหาคุณก็จะต้องเป็นเรื่องไม่ดีสำหรับคุณ จะไม่มีเรื่องดีบ้างเลยหรือ” หยินปู้ฝันพูด และหยิบแก้วกระดาษบนโต๊ะอย่างไม่เกรงใจแล้วรินกาแฟด้วยตัวเองหนึ่งแก้ว

เป่หมิงโม่มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง เขาเดินไปที่หน้าต่างช้าๆ มองดูทิวทัศน์ภายนอก

ที่นี่ไม่ใช่ห้องประธานเดิมของเขาอีกต่อไปแล้ว ตำแหน่งลดลง ทิวทัศน์ที่อยู่ใต้ก็ต้องลดตามไปด้วย

แต่ในความคิดของเขาทิวทัศน์ก็ยังสวยงามดั้งเดิม