บทที่ 1113 คำอธิบายที่ไร้สาระ

บทที่ 1113 คำอธิบายที่ไร้สาระ

แม้ว่าหยินปู้ฝันที่คุ้นเคยฉากใหญ่เช่นนี้ สถานการณ์ตรงหน้าบังคับให้ต้องอึ้ง เขามองไปที่ภรรยาของเขาและพยักหน้าเบา ๆ “แน่นอน สิ่งต่างๆเหล่านี้เตรียมสำหรับงานแต่งงานของพวกเรา”

เขาให้แอนนิขึ้นรถวิวาห์คันหน้าสุด “คุณรออยู่ที่นี่สักครู่”

เขาพูดแล้ววิ่งไปด้านหลัง

เขารู้ว่าคนที่สามารถทำเช่นนี้ได้ นอกจากเป่หมิงโม่แล้วจะไม่มีคนที่สอง

“เจ้าบ่าว ขอแสดงความยินดี.......”

ระหว่างที่ตามหาเป่หมิงโม่ เขายังรับการแสดงความยินดีจากแขกที่มาร่วมงานแต่งงานไปด้วย

วันนี้เป็นวันสำคัญของหยินปู้ฝัน แต่ทำไม ดูเขาใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย

นี่เป็นความรู้สึกของแขกทุกคนที่มาร่วมงานแต่งงาน

พวกเขาไม่รู้ ในเวลานี้หยินปู้ฝันตั้งใจจะหาเป่หมิงโม่ให้เจอ—— ผู้ต้องสงสัยรายใหญ่ที่สุด ‘เบื้องหลัง’ ของ ‘งานแต่งงานสุดอลังการ’ นี้

สถานการณ์ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขารู้สึกว่าตัวเองควบคุมไม่ได้ และไม่สามารถควบคุมมันได้

ตัวเองเหมือนตุ๊กตาที่อยู่ในกำมือ.....

เขากังวลมาก เป่หมิงโม่กับกู้ฮอนที่อยู่ในรถ และเด็กทั้งสามก็นั่งอย่างสบายและมั่นคง

“แม่ คุณดูพ่อปู้ฝันกำลังจะเปลี่ยนใจใช่ไหม ให้น้าแอนนินั่งในรถ แล้วตัวเองก็วิ่งออกมา” หยางหยางที่มองจากทางหน้าต่างรถเห็นหยินปู้ฝันกำลังรีบเดินมาทางนี้

ไม่พูดก็ไม่รู้ ฟังหยางหยางพูดแล้ว กู้ฮอนก็มองตาม

ขณะนี้หยินปู้ฝันกำลังเดินมาของเขาอย่างรีบ

คนรอบข้างทักทายเขา แต่เขาเหมือนไม่มีอารมณ์ที่จะตอบรับ แล้วยังมองในรถทีละคัน เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง

“ปล่อยให้เจ้าสาวอยู่ในรถวิวาห์คนเดียว เขาก็ทำได้ลง ฉันว่าคุณควรจะโทรหาแอนนิ เตือนเธอทบทวนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาอีกครั้ง”

เป่หมิงโม่สองมือวางบนพวงมาลัย เหล่เล็กน้อยแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ตัวเองดูเหมือนจะเป็นคนนอก มีรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา

ขณะที่เขาพูดเขาจงใจฉายไฟหน้าไปที่หยินปู้ฝัน

หยินปู้ฝันในใจคิดว่าจะถามเป่หมิงโม่ เรื่องต่างๆเหล่านี้มันหมายความว่าอย่างไร แต่เขามองหามาแล้วหลายคันแต่ก็ไม่เจอเป่หมิงโม่ ไม่เจอแม้แต่กู้ฮอนกับลูกๆ

หวีหรูเจี๋ยอยู่กับน้องสาวของเธอ แม่ของหยินปู้ฝันและโม้จิ่งเฉิง ในฐานะผู้ใหญ่นั่งคันที่สองหลังรถวิวาห์

พวกเขาก็ไม่รู้เช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้น แน่นอนว่าช่วยอะไรไม่ได้

รถเยอะขนาดนี้ คันต่อคันเรียงยาว กลายเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามที่หาดูยาก

ผู้คนที่เดินผ่านไปมา อดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาถ่าย

พร้อมกันนี้ได้มีการเชิญนักข่าวจากสื่อมวลชนมาด้วย

สังคมทุกวันนี้สงบสุข จะได้ข่าวมานั้นเป็นเรื่องยากมาก

โชคดีที่พวกเขามีสายตาที่สอดแนมสถานการณ์เก่ง และนี่ก็เป็นข่าวที่ไม่เลวเลย

หันหน้าไปทางคนเดินเท้าที่หยุดอยู่ข้างทาง และผู้สื่อข่าวที่มา หยินปู้ฝันยิ่งรู้สึกกังวลมากขึ้น

“ไอ้เป่หมิงเอ้อคนนี้ มีแต่คอยสร้างปัญหาให้ฉัน” เขาหาไปด้วย ในปากก็ด่าว่าไปด้วย

“ฮัดเช้ย.....”

ในเวลานี้ เป่หมิงโม่ที่อยู่ในรถก็จามอย่างอธิบายไม่ถูก

“พ่อ คงไม่ใช่เพราะมีคนกำลังด่าพ่ออยู่นะ.......” หยางหยางมองเป่หมิงโม่ที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับ พูดต่อว่า “จามหนึ่งทีแสดงว่ามีคนกำลังด่าคุณอยู่ จามสองทีแสดงว่ามีคนกำลังคิดถึงคุณ จามสามที.......”

ยังไม่ทันรอเขาพูดจบ ก็ได้ยินกู้ฮอนพูดขึ้นว่า “ด่าได้ดีมาก สมควรโดนด่า”

……

บนหน้าผากของเป่หมิงโม่มีเส้นสีดำหลายเส้นปรากฏขึ้น

แต่เขาไม่ได้ถามต่อคำพูดของกู้ฮอน แต่หันกลับไปมองหยางหยาง

การมองนี้ ทำให้หยางหยางกลัวมากจนตัวสั่น เพราะสายตาของพ่อน่ากลัวจริงๆ

จากดวงตาคู่นั้น มองไม่ออกว่าเป็นอารมณ์แบบไหน

***

ไม่เพียงแค่หยางหยาง แม้แต่เฉิงเฉิงก็หดตัวตามสัญชาตญาณ

การแสดงออกของเด็กๆ ทำให้เป่หมิงโม่รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

ในเวลานี้ กู้ฮอนค่อนข้างอยากรู้อยากเห็น อยากรู้จริงๆว่าเขาจะคิดยังไง

ในที่สุด หยินปู้ฝันก็ถูกดึงดูดจากไฟดวงใหญ่สองดวงกะพริบที่เป่ยหมิงโม่เปิด

ครั้งนี้ เขาเห็นเป่หมิงโม่แล้ว

โดยเฉพาะเห็นเขากำลังจ้องมองมาที่ตัวเอง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย อยากจะพุ่งเข้าไปเปิดประตูแล้วดึงเขาออกมา หลังจากนั้น......

“ปู้ฝัน อะไรหายไปหรือเปล่า” กู้ฮอนลดกระจกลงและถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่มีอะไร พวกคุณอยู่ที่นี่เองเหรอ ฉันกำลังมองหาพวกคุณ แม่ของฉันกับป้าพวกเขาอยู่ข้างหน้า ทำไมพวกคุณถึงมาอยู่ข้างหลังหล่ะ”

“ไม่เป็นไร พวกเราอยู่ที่นี่ก็โอเคแล้ว ไหนคุณบอกว่าจะไม่เอิกเกริกใหญ่โตไง ตอนนี้ดูท่าไม่เล็กแล้วนะ พรุ่งนี้จะต้องขึ้นหน้าหนึ่งแน่นอน กลายเป็นครึ่งหนึ่งในวงการทนายความ” กู้ฮอนก็ยังคงไม่รู้ว่า ขบวนรถนี้เป็นฝีมือของเป่หมิงโม่ เธอยังคิดว่าหยินปู้ฝันเป็นคนเตรียมการเอง

หยินปู้ฝันยิ้มอย่างฝืนๆ “ฉันอยากจะคุยกับเขาสักครู่” พูดอยู่เขาหยิบยาให้เป่หมิงโม่

เป่หมิงโม่รู้ดีว่าเขาอยากทำอะไร และออกจากรถอย่างให้ความร่วมมือ

หลังจากลงจากรถ หยินปู้ฝันพาเขาไปในที่ที่ไม่ค่อยมีคน

“สถานการณ์ในวันนี้คุณเป็นคนทำใช่หรือไม่”

อย่างที่คาดไว้ เป่หมิงโม่สอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง “วันนี้เป็นวันแต่งงานของคุณ บอกเหตุผลฉันได้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องทำสิ่งเหล่านี้”

การถามกลับเช่นนี้ทำให้หยินปู้ฝันรับมือไม่ทัน แต่เดิมเขาคิดว่าถ้าเขาถามเช่นนี้ เป่หมิงโม่จะต้องยอมรับ.........

“คือ.......” ไม่มีเหตุผลอะไรจริงๆ